ଏବେ ମୁଁ ଯାହା କହିବାକୁ ଉଚିତ, ତାହା କହୁଛି—ତୁମେ ଶୁଣ ଏବଂ ଯଥାଯଥ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ପଦ୍ମନୟନୀ ପାର୍ବତୀ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ମୋର ହୃଦୟରେ ବସିଛନ୍ତି। ହେ ଦାନବ, ମୁଁ ହରଙ୍କ ରୂପ ଧରି ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବି। ପରେ, ତାଙ୍କୁ ଭୋଗ କରି, ପ୍ରମଥ ଓ ଦେବତାମାନେକୁ ମୁଁ ପରାଜିତ କରିବି। ଏହିପରି ଭାବରେ, ପାହାଡ଼ର ପୁତ୍ର ଅନ୍ଧକ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଶଙ୍କର ମଧ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଏହି ଦୁଇଜଣ, ଶରୀରରେ ଘାଉ ଲାଗି, ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ପହଁଚିଲେ। ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ଛାଡ଼ି, ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆକୃତିକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଘାଉ ଓ ଚୋଟରେ ଅଳସିଯାଇଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମାଲିନୀ ସୁୟଶା, ବିଜୟା ଓ ଜୟାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ବୀରମାନେ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଉଠ; ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ରହିଛ, ତଥାପି ଭୟ କରନି।" "ମୁଁ ନିଜେ ପିନାକୀଙ୍କ ଘାଉ ଠିକ କରିଦେବି।" ଏପରି କହି, ସେ ନିଜ କଥାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରି, ଉତ୍ତମ ଆସନରୁ ଉଠିଲେ। ତାପରେ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ଆକୃତି ଓ ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଦେଖିଲେ। ସେ ଭୟଙ୍କର ଦାନବଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ, ଯାହାର ଦେହ ମାୟାରେ ଲୁଚିଯାଇଥିଲା। ଦେବୀଙ୍କ ଭାବନା ବୁଝି, ଅନ୍ଧକ ଦାନବ ସୁନ୍ଦାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଦୈତ୍ୟ ସେଇ ପଥରେ ଦୌଡ଼ିଲେ, ଯାହା ଦେବୀ ଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଗିରିଜା ଭୟରେ ପଳାଇଲେ। ସେ ମଦୋନ୍ମତ ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଭୟରେ, ଗୌରୀ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଅର୍କ ଫୁଲରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପାର୍ବତୀ ଲୁଚିଯିବା ପରେ, ହିରଣ୍ୟଲୋଚନୀ ପୁନଃ... (ଏଠାରେ କଥା ଅସ୍ପଷ୍ଟ)। ଅନ୍ଧକ ନିଜ ସେନା ସହିତ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ମହାମୁନି। ଏବେ, ଅମରମଣ୍ଡଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁରୁ ମୁକ୍ତ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେର ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ। ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା କିଛିକୁ ପତନ କରାଇଲେ, ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ। ହଳ ଦ୍ୱାରା କିଛିକୁ ନିକଟକୁ ତାଣିଲେ, ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଚକ୍ନାଚୂର କରିଦେଲେ। ଏହିପରି ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଆଦି ପିତାମହ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ତୀର୍ଥଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ସେହି ପାପନାଶିନୀ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ସ୍ପର୍ଶିତ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା-ବିଧ୍ୱଂସକଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମହାସୁରମାନେକୁ ହତ କରୁଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବା ବେଳେ, ବଳ ନାମକ ଦୈତ୍ୟମାନେର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦାନୁର ପୁତ୍ର, ଯିଏ ଦେବ ଓ ଦାନବ ଉଭୟଙ୍କୁ ଅଜୟ, ସେ ଆଗେଇଲେ। ସେ ବଜ୍ରକୁ ଘୁରାଇ, ବଳଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଛାଡ଼ି କହିଲେ—"ମୂର୍ଖ, ତୁମେ ମୃତ!" କିନ୍ତୁ ବଜ୍ର ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ବଳ ପଳାଇଗଲେ, ଦେବତାମାନେର ସ୍ୱାମୀ ଭୟରେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ, ମହାମୁନି। "ଦୃଢ଼ ହୁଅ! ତୁମେ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତଙ୍କ ରାଜା। ରାଜଧର୍ମରେ ପଳାୟନ କଥା ନାହିଁ।" ସମ୍ମୁଖରେ ଆସି, ସେ କହିଲେ—"ମୋର କଥା ଶୁଣ, ହେ ପ୍ରଭୁ! ମୁଁ ତୁମକୁ ଶରଣ ନେଇଛି, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଭୂତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତର ନାଥ।" "ମୋତେ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ଦିଅ, ହେ ଭଗବାନ; ମୁଁ ତୁମର ଶରଣାଗତ।" "ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କର; ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଦେଇବେ।" ସେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ, ତେବେ ନାରଦ କହିଲେ—"ଏବେ ଜମ୍ଭକୁ ଡାକାଯାଉଛି; ତେଣୁ ମୋତେ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ଦିଅ।