ମହାନ ଆତ୍ମାମାନେ ପୁନିଥରେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଦିନ ଓ ରାତି ଅନେକ ପ୍ରୟାସ ସত্ত୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ପରାଜିତ ହେଉଥିଲେ। ସଠିକ୍ ସମୟରେ ଅଚ୍ୟୁତ ଏବଂ ଅଷ୍ଟାଦଶ ଭୁଜା ଧାରୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୂଜା କରାଗଲା। ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରି, ସେ ଭକ୍ତ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଫୁଲ ଛିଟି ଦେଲେ। ପରେ ସେ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ଭାବରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ଓ ସ୍ତୁତି ପାଠ କଲେ। ଗଭୀର ଭାବରେ ନୃତ୍ୟ କରି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହସ୍ତ ଘୁମାଇଲେ। ଯେଉଁମାନେ ନୃତ୍ୟ ଭାବରେ ଭକ୍ତ, ସେମାନେ ହରଙ୍କ ଅନୁକରଣ କରି ନୃତ୍ୟ କଲେ। ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ତିନି ବାହୁ ଧାରୀ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ନିର୍ଭୟ ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପରାଜିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅନ୍ଧକ, ସୁନ୍ଦାଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ: “ଏବେ ମୁଁ ଯାହା କହିବି, ତୁମେ ଶୁଣ ଓ ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ପଦ୍ମନୟନୀ ପାର୍ବତୀ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ମୋ ହୃଦୟରେ ବସିଛନ୍ତି। ଏଠି, ହେ ଦାନବ, ହରଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବି। ପରେ ତାଙ୍କ ସହ ଭୋଗ କରି, ପ୍ରମଥ ଓ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରିଦେବି।” ଏପରି ଭାବେ, ଅନ୍ଧକ, ପାହାଡ଼ର ପୁତ୍ର ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏବଂ ଶଙ୍କର ମଧ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଘାୟଲ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନ ରଖି, ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆକୃତିକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧ ଘାତରେ ଅତି ଆହତ ଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ମାଲିନୀ ସୁୟଶା, ବିଜୟା ଓ ଜୟାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ଦୈତ୍ୟମଧ୍ୟରେ ବୀର, ଶୀଘ୍ର ଉଠ, ଯଦ୍ୟପି ଶତ୍ରୁମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଅଛନ୍ତି। ମୁଁ ନିଜେ ପିଣାକଧାରୀଙ୍କ ଘାଉ ନିରାମୟ କରିବି।” ଏପରି କହି, ସେ ନିଜ ଉଚ୍ଚାରଣ ନିଶ୍ଚିତ କରି, ମହାନ ଆସନରୁ ଉଠିଲେ। ତା’ପରେ ସେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ତାଙ୍କ ଆକୃତି ଓ ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କଲେ। ତିଁ ସେ ଭୟଙ୍କର ଦାନବଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ, ଯାହାର ଦେହ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯାଇଥିଲା। ଦେବୀଙ୍କ ଭାବନା ଅନୁଭବ କରି, ଅନ୍ଧକ ସୁନ୍ଦାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଦୈତ୍ୟ ଦେବୀ ଯାହାପଥେ ଗଲେ, ସେହିପଥରେ ଦୌଡ଼ିଲେ। ସେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବା ଦେଖି, ଗିରିଜା ଭୟରେ ପଳାଇଲେ। ସେ ମଦମତ୍ତ ଅନ୍ଧକ ତାଙ୍କୁ ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଭୟରେ, ଗୌରୀ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଅର୍କ ଫୁଲରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ପାର୍ବତୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିବାବେଳେ, ହିରଣ୍ୟଲୋଚନୀ ପୁନି... ଏହି ସମୟରେ, ଅନ୍ଧକ ନିଜ ସେନା ସହିତ ନଗରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାପରେ, ଅମରମଣ୍ଡଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ବିଷ୍ଣୁ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁରୁ ତୀର ଛାଡ଼ି, ଦାନବମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ବିଦ୍ରୁତ କଲେ। ସେ ଗଦାଦ୍ୱାରା କିଛିଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ପତିତ କଲେ, ଚକ୍ରଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ବିଧ୍ଵଂସ କଲେ। କିଛିଙ୍କୁ ହଳ ଦ୍ୱାରା ନିକଟକୁ ଆଣି, କିଛିଙ୍କୁ ମୁଷଳ ଦ୍ୱାରା ଚକ୍ରିତ କଲେ। ସେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନ ପିତାମହ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ତୀର୍ଥମୟ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶିତ ହେଲେ। ଏହି ପାପନାଶିନୀ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ସ୍ପର୍ଶିତ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଘ୍ନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମହାସୁରମାନେଙ୍କୁ ବିଧ୍ଵଂସ କରୁଥିବା ଦେଖି, ସେଉଁଠି ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଦାନବମାନେ ଏହା ଦେଖିଲେ। ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଳା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।