ଏକ ସମୟର କଥା, କଳନେମି ନାମକ ଭୟାନକ ଦାନବ ଏକାଏକି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଭୟଙ୍କର ରୂପେ ଆତଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ । ସେଥିରେ ଦ୍ୟୁତିମାନ୍ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳି ନାମକ ଦାନବ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କଲେ । ଏହି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଦେଖି ସାଧ୍ୟ, ମାରୁତ ଗଣମାନେ ଏବଂ ନିବାତକବଚ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗଦେଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ମହାମୁନି, ଛଅ ଦଳ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦଶ ଦଶ ସମୁଦ୍ର ସୃଷ୍ଟି ହେଲା । ଏହି ସମସ୍ତ ଦେବତା ମାୟାର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଅମର ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ପ୍ରମଥ ଏବଂ ଅମର ଦେବମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚାରିପଟିଏଁ ଘେରି ଦେଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ବାହାରେ ଚାଲିଗଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ରୁଦ୍ର ଭାଗବାନ୍ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଜ୍ରୁମ୍ଭାୟିକା ନାମକ ଅସ୍ତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କଲେ । ସେ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ବିକୃତ କରି, ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ । ଏହା ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ବାହାରି ଆସିଲେ । ସେମାନେ ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ଚକ୍ଷୁଁ ନେଇ, ମେଘ ମଧ୍ୟରୁ ବିଦ୍ୟୁତ ଝାମେଇବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ପୁନିଥରେ ଏହି ମହାପ୍ରାଣମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଦିନ ଓ ରାତି ମଧ୍ୟରେ ପୁନପୁନି ପରାଜିତ ହେଉଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ସଠିକ ସମୟରେ, ଅକ୍ଷୟ ଅଷ୍ଟାଦଶ ବାହୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଗଲା । ଭକ୍ତିଶୀଳ ଜନେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଫୁଲ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କଲେ । ସେ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କଲେ । ତା’ପରେ ସେ ଗଭୀର ଭାବେ ନୃତ୍ୟ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଘୁଞ୍ଚାଇ ତାଳ ଦେଲେ । ଏହି ନୃତ୍ୟ ଭାବରେ ଯେଉଁମାନେ ହରଙ୍କୁ ଅନୁକରଣ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନୃତ୍ୟ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ତ୍ରିନେତ୍ର ଓ ତ୍ରିବାହୁଧାରୀ ଦେବତାଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ । କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ନିର୍ଭୟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତେ ପରାଜିତ ହେଲେ । ତା’ପରେ ଅନ୍ଧକ ଦାନବ, ସୁନ୍ଦାଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, “ଏବେ ମୁଁ ଯାହା କହିବି, ତୁମେ ଶୁଣ ଏବଂ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କର । ପଦ୍ମନୟନା ପାର୍ବତୀ, ଶୈଳପୁତ୍ରୀ, ମୋର ହୃଦୟରେ ବସିଛନ୍ତି । ମୁଁ ଏଠି, ଦାନବ, ହରଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବି । ପରେ ତାଙ୍କୁ ଉପଭୋଗ କରି, ପ୍ରମଥମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଜୟ ଲଭିବି ।” ଏପରି ଭାବେ, ଅନ୍ଧକ—ଏହି ଶୈଳପୁତ୍ର—ଜନ୍ମଲେ, ଏବଂ ଶଙ୍କର ମଧ୍ୟ ପ୍ରକଟିତ ହେଲେ । ଦୁଇଜଣ ଦେହରେ ଘାତ ଲାଗି, ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ । ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ସେଉଁଠି ପ୍ରବେଶ କଲେ । ସେଉଁଠି ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆକୃତିକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଘାତ ଲାଗିଥିଲା । ଏହା ଦେଖି, ମାଲିନୀ ସୁୟଶା, ବିଜୟା ଓ ଜୟାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଶୀଘ୍ର ଉଠ, ଦାନବ ଶୂରମାନେ, ଯଦ୍ୟପି ଶତ୍ରୁମାନେ ଚାରିପଟି ଅଛନ୍ତି । ମୁଁ ନିଜେ ପିଣାକୀ ମହାଦେବଙ୍କ ଘାତ ସୁସ୍ଥ କରିଦେବି ।” ଏପରି କହି, ସେ ନିଜ କଥାର ସତ୍ୟତା ପ୍ରମାଣ କରି, ତାଙ୍କର ଉଚିତ ଆସନ ଛାଡ଼ି ଉଠିଲେ । ତା’ପରେ ସେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭଗବାନ୍ଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଆକୃତି ଓ ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଅବଲୋକନ କଲେ । ସେ ମାନିଲେ ଯେ, ଏହି ମାୟା ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ଶରୀର ଲୁଚିଥିବା ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଅଛି । ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀର ଭାବନା ଅନୁଭବ କରି ଅନ୍ଧକ ସୁନ୍ଦାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ । ସେ ଦାନବୀ ସେଉଁଠି ଯିଏଁ ଚାଲିଥିଲେ, ଏହି ପଥରେ ଦୌଡ଼ିଲେ । ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଦୌଡ଼ିଆ ଦେଖି, ଗିରିଜା ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଲେ । ସେ ମଦମସ୍ତ ଅନ୍ଧକ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ । ଏହି ଭୟରେ, ଗୌରୀ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଅର୍କ ଫୁଲ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ଏହିଭଳି ପାର୍ବତୀ ଲୁଚିଯିବା ପରେ, ହିରଣ୍ୟଲୋଚନୀ ପୁନି...