ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ମହାତପାସ୍ବୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହାଯାଇଛି – ବଳି, ଜ୍ଞାନୀ ଦାନବ, କୁମ୍ଭଧ୍ୱଜଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ; ବିରୋଚନ ନନ୍ଦିଶେନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଣା, ନୈଗମେୟ ବଳାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ଦୁର୍ୟୋଧନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘଣ୍ଟାକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଋଷି, ସେମାନେ ଛଉ ଶତ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଜମ୍ଭ ନାମକ ମହାସୁର ସେମାନେକୁ ରୋକିଥିଲେ। କୁଜମ୍ଭ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ, ଦେବଦ୍ୱିଷୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ଦ୍ୱିମୁର୍ଧ ପବନ, ସୋମ, ରାହୁ, ମିତ୍ର ଓ ବିରୂପଧୃତ୍ତଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ଏଠିରେ ଆଠ ଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରତିରୋଧ କରିଥିଲେ। ବାଟାପି ଓ ଚେଲ୍ବାଲା, ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦକ୍ଷ, ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। କାଳନେମି, ଭୟଙ୍କର ମହାଦାନବ, ଏକା ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇଥିଲେ। ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳି, ଚମକୁଥିବା ମହାଦାନବ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ସାଧ୍ୟ, ମାରୁତ ଏବଂ ନିବାତକବଚ ଦେବଗଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ। ମହାତପାସ୍ବୀ, ଏଠିରେ ଛଉ ଦଶ ଦେବତା ମହାସାଗର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ। ତାପରେ, ମାୟାରେ ଭରସା କରି, ସେମାନେ ଅମର ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ କ୍ରମରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ। ପ୍ରମଥ ଓ ଅମରମାନେ ସେମାନେକୁ ଘେରି ଦେଇଥିଲେ ଓ ବାହାର କରିଥିଲେ। ରୁଦ୍ର, କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ଜ୍ରୁମ୍ଭାୟିକା ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ବିକୃତ କରି, ଜ୍ରୁମ୍ଭାୟିକା ଅସ୍ତ୍ର ବିଦ୍ରୁତ କରିଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଦେମନମାନଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ବାହାରି ଆସିଥିଲେ। ସେମାନେ ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନରେ ଚମକୁଥିଲେ, ମেঘରୁ ତଡିତ ମାନେ ଯେପରି। ମହାତ୍ମାମାନେ ପୁନି ତିବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ଦିନ ଓ ରାତି, ସେମାନେ ପୁନି ପୁନି ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହାପରେ, ଯଥାସମୟରେ ଅଖଣ୍ଡ ଅଷ୍ଟାଦଶ ଭୁଜା ଅବିନାଶୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଗଲା। ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରି, ଭକ୍ତିଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲ ଛାଡିଲେ। ସେ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ସୂର୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ପାଠ କରିଥିଲେ। ଗଭୀର ଭାବରେ ନୃତ୍ୟ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜା ଘୁରାଇ ନୃତ୍ୟ କରିଥିଲେ। ହରଙ୍କ ଭାବକୁ ଅନୁକରଣ କରି, ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟ ନୃତ୍ୟ କରିଥିଲେ। ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ତିନି ଭୁଜା ଅସୁରଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ସମସ୍ତ ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦାନବ, ଭୟହୀନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏବଂ ଆନ୍ଧକ, ସୁନ୍ଦାକୁ ଡାକି, କହିଲେ: “ଏବେ ମୁଁ ଯାହା ଦରକାର କହିବି, ଶୁଣ ଓ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ପଦ୍ମନୟନୀ ପାର୍ବତୀ, ପର୍ବତର କନ୍ୟା, ମୋ ହୃଦୟରେ ବସନ୍ତି। ଏଠି, ଦାନବ, ମୁଁ ହରଙ୍କ ରୂପ ନେଇ ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବି। ତାପରେ ଯାଇ ସେମାନେ ସହ ଭୋଗ କରି, ପ୍ରମଥ ଓ ଦେବତାମାନେକୁ ପରାଜିତ କରିବି।” ଏଭଳି, ପର୍ବତପୁତ୍ର ଆନ୍ଧକ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଓ ଶଙ୍କର ମଧ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଦୁଇଜଣ ଶରୀରରେ ଆଘାତରେ ଆହତ ହୋଇ, ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ପହଁଚିଲେ। ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଘାତ ଓ ଘାଉ ଦେଖିଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ମାଳିନୀ ସୁୟଶା, ଵିଜୟା ଓ ଜୟାଙ୍କୁ କହିଲେ – “ତୁମେ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ବୀର, ଶତ୍ରୁମାନେ ଘେରି ରଖିଥିଲେ ବି, ଶୀଘ୍ର ଉଠ।