ଚାରିପାଉଁ ଓ ଦୁଇପାଉଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ, ସେଠାରେ ବସିଥିଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଭାର୍ଗବ ଗୋତ୍ରର ଦେବତାଙ୍କର ଏକ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ କଟିଗଲା। ଶୁକ୍ର, ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ସମସ୍ତ ଶରଣ ଦେବା ପାଇଁ ମହାଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ସହସ୍ରନୟନ ମହାଦେବ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି। ଆପଣଙ୍କ ଶରୀରରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦେଖି, ମୁଁ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି।” ମହାଦେବ କହିଲେ, “ଆସ, ତୁମେ ଏବେ ମୋ ପୁଅ, ହେ ଭାର୍ଗବ ଗୋତ୍ରର ଚନ୍ଦ୍ର, ମୋ ଅଙ୍ଗରୁ ଜନ୍ମ ନେଲୁ।” ଏଭଳି କହି, ଭଗବାନ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଶୁକ୍ର ବାହାରିଲେ। ଶୁକ୍ର ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତୁରନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟ ସେନା ପାଖକୁ ଗଲେ। ପୁଣିଥରେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦଳପତିମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ। ସମସ୍ତେ ବିଜୟ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟାନକ ଥିଲା, ହେ ତପସ୍ୱୀ। ବଳି, ଜ୍ଞାନୀ ଦୈତ୍ୟ, କୁମ୍ଭଧ୍ୱଜଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ବିରୋଚନ ନନ୍ଦିଶେନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ରାକ୍ଷସମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ଭାନ ନୈଗମେୟ ବଳଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଦୁର୍ୟୋଧନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘଣ୍ଟାକର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ହେ ଦେବମୁନି, ସେମାନେ ଛଉଶ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଧରି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟ ଜମ୍ଭ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଟକାଇଲେ। ମହାବଳୀ କୁଜମ୍ଭ ବିଶ୍ୱନୁଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଦ୍ୱିମୁର୍ଧ ପବନ, ସୋମ, ରାହୁ, ମିତ୍ର ଓ ବିରୂପଧୃତଙ୍କ ସହିତ ମୁକାବିଲା କଲେ। ଅଷ୍ଟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରତିରୋଧ କଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ବାଟାପି ଓ ଚେଲ୍ବଳା ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଭୟଙ୍କର ଦୈତ୍ୟ କାଳନେମି ଏକାକି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୈତ୍ୟ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସାଧ୍ୟ, ମାରୁତ ଗଣ ଓ ନିବାତକବଚମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗଦେଲେ। ହେ ମହାମୁନି, ଛଅ ଦଶକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମୁଦ୍ର ତିଆରି ହେଲା। ତା’ପରେ, ମାୟାରେ ଭରସା କରି, ସେମାନେ ଅମରମାନେକୁ କ୍ରମେ ହରିଗଲେ। ପ୍ରମଥ ଓ ଅମରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ଦେଲେ ଓ ବାହାର କରିଦେଲେ। ତେବେ, କ୍ରୋଧରେ ରୁଦ୍ର, ସ୍ୱାମୀ, ଜ୍ରୁମ୍ଭାୟିକା ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ତାଙ୍କ ମୁହଁ ବିକୃତ କରି, ଜ୍ରୁମ୍ଭାୟିକା ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ତୁରନ୍ତ ବାହାରିଆସିଲେ। ସେମାନେ ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ, ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ବିଜୁଳି ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ମହାତ୍ମାମାନେ ପୁଣି ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ କ୍ରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସେମାନେ ଦିନ ଓ ରାତିରେ ପୁଣିପୁଣି ପରାଜିତ ହେଲେ। ପରେ, ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ, ଅକ୍ଷୟ ଅଷ୍ଟାଦଶ ଭୁଜାଧାରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଗଲା। ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାମ ସାଧି, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ଓ ସ୍ତୁତି ପାଠ କଲେ। ଗଭୀର ଭାବରେ ନୃତ୍ୟ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତ ଘୁରାଇଲେ। ନୃତ୍ୟର ଭାବରେ ଭକ୍ତମାନେ ହରଙ୍କ ଅନୁକରଣ କରି ନୃତ୍ୟ କଲେ। ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ତିନି ବାହୁ ଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଭୟହୀନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ପରାଜିତ ହେଲେ। ତେବେ, ଅନ୍ଧକ, ସୁନ୍ଦକୁ ଡାକି, ଏହିପରି କଥା କହିଲେ।