ମହାପୁରୁଷ ଶିବଙ୍କ ଅପାର କୃପାରେ, ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ସେ ନିଜ ଦେହରେ ଆବୃତ କରି, ନିଜ ପେଟରେ ରଖିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଅନୁଭୂତିରେ ମୁନି ଭାର୍ଗବ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ପୁନି ପୁନି ଶିବଙ୍କୁ, ମହାଦେବ, ତ୍ରିନେତ୍ର ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଆପଣ ଅଗ୍ନିସ୍ୱରୂପ, କାଳର ଶତ୍ରୁ, ବାମଦେବ; ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ଅନେକ ଅନେକ ଶୁଭେଚ୍ଛା। ଶର୍ବ, ମହାଦେବ, ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନି ପୁନି ନମସ୍କାର।” ତା’ପରେ ଭାର୍ଗବ ନମ୍ରତାରେ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ଦେବମାନ୍ୟ, ଆଜି ମୋତେ ଏହି ଭିକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ—ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପେଟରୁ ପୁନି ବାହାରିପାରିବି।” ଏହି ଅନୁରୋଧ ସୁନି ଭଗବାନ ଶିବ କହିଲେ, ଏବଂ ସେହି କ୍ଷଣରୁ ଭାର୍ଗବ ତାଙ୍କ ପେଟ ଭିତରେ ଚଳିଚଳି ଦେଖିଲେ ଯେ, ସମସ୍ତ ସମୁଦ୍ର, ପାତାଳ ଏବଂ ସ୍ଥାବର-ଜଙ୍ଗମ ସମସ୍ତ ଜୀବ ସେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି। ଯକ୍ଷ, କିମ୍ପୁରୁଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ଗଛ-ଲତା, ପାହାଡ଼, ଫଳ-ମୂଳ, ଔଷଧି—ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ସେଉଁଠି ଦେଖିଲେ। ଚାରିପାଉଁ ଓ ଦୁଇପାଉଁ ପ୍ରାଣୀ, ଯେଉଁମାନେ ଅଚଳ ଓ ଚଳିତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦର୍ଶନ ହେଲା। ଏଭଳି ଦିବ୍ୟ ଏକ ବର୍ଷ ଭିତରେ ଭାର୍ଗବ ଅପୂର୍ବ ଅନୁଭୂତି ଅନୁଭବ କଲେ। ସେ ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ମହାଦେବଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ହେ ଶତାନନ୍ଦ ମହାଦେବ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି। ଆପଣଙ୍କ ଦେହ ଭିତରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦେଖି ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ଅତିଶୟ କ୍ଲାନ୍ତ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣାଗତ।” ତା’ପରେ ମହାଦେବ କହିଲେ, “ଏବେ ତୁମେ ମୋ ପୁତ୍ର, ଭାର୍ଗବବଂଶର ଚନ୍ଦ୍ର, ମୋର ଅଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ବାହାରିଯାଉ।” ଏପରି କହି ଭଗବାନ ଶିବ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ନିଜ ଅଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ବାହାର କଲେ। ଶୁକ୍ର ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତୁରନ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ସେନାଙ୍କ ଉପରେ ଯାଇଲେ। ଏଠାରୁ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଆଉ ଦେବମାନେ ପୁନି ଯୁଦ୍ଧ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ବିଜୟ ଅଭିଲାଷାରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ବଳି ଧୀମାନ୍ କୁମ୍ଭଧ୍ୱଜ ସହ, ବିରୋଚନ ନନ୍ଦିଶେନ ସହ, ରାକ୍ଷସ ମଧ୍ୟରୁ ବନ ନୈଗମେୟ ବଳ ସହ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ଘଣ୍ଟାକର୍ଣ୍ଣ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏହି ମହାସଂଗ୍ରାମ ଛଅଶ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଚାଲିଲା। ଜମ୍ଭ ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। କୁଜମ୍ଭ ଶକ୍ତିରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଦ୍ଵିମୁର୍ଧ ପବନ, ସୋମ, ରାହୁ, ମିତ୍ର ଓ ବିରୂପଧୃତଙ୍କ ସହ ମୁକାବିଲା କଲେ। ଏଠି ଅଷ୍ଟ ଶୂର ବାଣଧାରୀ ଯୁଦ୍ଧ ରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କଲେ। ବଟାପି ଓ ଚେଲ୍ବଳ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ। କାଳନେମି ଏକାକି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଦୈତ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଭିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସାଧ୍ୟ, ମାରୁତ ଓ ନିବାତକବଚ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ରେ ଯୋଗଦେଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଛଅ ଦଶ ଦେବସାଗର ତିଆରି ହେଲା। ମାୟାରେ ଭରସା କରି ସେମାନେ ଅମରମାନେ ମଧ୍ୟ କ୍ରମେ ଭକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପ୍ରମଥ ଓ ଦେବମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଘେରି ଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି କ୍ରୋଧରେ ରୁଦ୍ର, ସ୍ୱାମୀ, ଜ୍ରମ୍ଭାୟିକା ନାମକ ଏକ ଶକ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ନିଜ ମୁହଁ ବିକୃତ କରି, ଜ୍ରମ୍ଭାୟିକା ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ ଦେବମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦେହରୁ ଅତି ଦୁଃଖରେ ବାହାରିଲେ। ସେମାନେ ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନରେ, ମେଘ ଭିତରୁ ବିଦ୍ୟୁତ ଦିଆଁ ଭଳି ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ।