ଏହିପରି ଘଟଣାରେ, ଏକ ପବିତ୍ର ବ୍ରତ ଧରି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କ୍ରିୟା କରାଯାଇଥିଲା। ଏହା ପରେ ଯେଉଁ ଦାନବମାନେ ପ୍ରଥମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ ହୋଇ ଉଠିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ପୁନି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ, ତେବେ ନନ୍ଦୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କହିଲେ—ମୃତ ଲୋକଙ୍କ ପୁନଃଜୀବନ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଏବଂ ଅସହ୍ୟ। ସେମାନେ ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଜ୍ଞାନରେ ପୁନି ଜୀବନ୍ତ ହେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ହେ ପ୍ରଭୁ, ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଜ୍ଞାନର ଶକ୍ତି କିଛି କମିଯାଇଛି। ତେବେ ପ୍ରଭୁ ସ୍ନେହରେ ଉତ୍ତର ଦେଇ, ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉପାୟ ପ୍ରକାଶ କରିଲେ—“ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ବିଧିବଦ୍ଧ ରୂପେ ବାନ୍ଧିବି।” ଏହା ପରେ ପ୍ରଭୁ ଦୈତ୍ୟସେନା ପାଖକୁ ଗଲେ, ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ଧରିବା ଆଶାରେ। ସେ ସିଂହ ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ମୃଗକୁ ଆଟକାଏ, ସେପରି ପଥରେ ବାଧା ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ନନ୍ଦୀ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡିଲେ, ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ତାଁଠାରୁ ପଳାଇଗଲେ। ପାଞ୍ଚଟି ବାଘ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟ ନନ୍ଦୀଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଗଣପତିଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଦେବତାମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, “ଏହି ଗଭୀର ସମୟରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ,” ବୋଲି ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ତେବେ ଶିବଙ୍କ ସେନା ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଅବତରିଲା, ଯେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନଦୀମାନେ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରକୁ ମିଶିଯାନ୍ତି। ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦୁଇ ସେନାର ମୁହାଁମୁହିଁ ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଭାର୍ଗବ ତାଙ୍କ ରଥରୁ ସିଂହ ପରି ଛୋଟ ପଶୁ ଉପରେ ଝାପି ପଡିଥିବା ଭଳି ଲାଗିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ପାହାରାଦାରଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରି, ଶୁକ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଖବର ଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଦେହରେ ବେସିଥିବା ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତି ସହ ନିଜ ଜଠରରେ ଧରି ନେଲେ। ସେଠାରେ ମୁନି ଶୁଭ୍ର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସ୍ତୁତି କଲେ: “ଶଙ୍କର, ମହାପ୍ରଭୁ, ତ୍ରିନୟନ, ପୁନି ପୁନି ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। କାମାଗ୍ନି, କାଳଶତ୍ରୁ, ବାମଦେବ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ମହାଦେବ, ଶର୍ବ, ପ୍ରଭୁ, ପୁନି ପୁନି ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।” ଏହା ପରେ ସେ କହିଲେ, “ହେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଜି ମୋତେ ଏହି ଵର ଦିଅନ୍ତୁ—ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଜଠରରୁ ପୁନି ବାହାରିପାରିବି।” ପ୍ରଭୁ ଏପରି କହିବା ସହିତ, ଭାର୍ଗବ ତାଙ୍କ ଜଠର ଭିତରେ ଚଳାଚଳ କରିଲେ। ସେ ତାଁଠାରେ ସମୁଦ୍ର, ପାତାଳ ଓ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜୀବକୁ ଦେଖିଲେ। ଯକ୍ଷ, କିମ୍ପୁରୁଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବଘୋଷ୍ଠୀ, ଗଛ, ଝାଡ଼, ପାହାଡ଼, ଲତା, ଫଳ, ମୂଳ, ଔଷଧୀ, ଚତୁଷ୍ପଦ, ଦ୍ୱିପଦ ଓ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜୀବ ତାଁଠାରେ ଥିଲେ। ଏଠାରେ ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଏକ ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ କଟିଗଲା। ଏହି ପରେ ସେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ବଡ଼ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଲେ—“ହେ ସହସ୍ରନୟନ, ମହାଦେବ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି। ଆପଣଙ୍କ ଦେହରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଦେଖି, ମୁଁ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛି।” ତେବେ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ଆସ, ଏବେ ତୁମେ ମୋର ପୁତ୍ର ହେଲା, ହେ ଭାର୍ଗବବଂଶର ଚନ୍ଦ୍ର, ମୋର ଅଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା।” ଏପରି କହି, ମହାପ୍ରଭୁ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ନିଜ ଅଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ବାହାର କରିଦେଲେ। ଶୁକ୍ର ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସୁରସେନା ପାଖକୁ ଶୀଘ୍ର ଚଲିଗଲେ। ପୁନି ସମସ୍ତେ ଦଳପତିମାନେ ମିଶି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ବିଜୟ ଆଶା କରି, ଭୟଙ୍କର ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ।