ଗଣପତିମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଶମ୍ଭର ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଶମ୍ଭର ଏପରି ଦୃତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଯେପରି ଭୂମି ଆକାଶରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ। ତାପରେ, ହେ ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ସେଠାରେ ଏକ ଯୁବକ ଚାରିଓ ଦିଗକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ପ୍ରହାର କରିଲା। ଏହି ଘଟଣାରେ ଜଣେ ଭୟଭୀତ, ଦୁଃଖିତ ନାରୀ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ତିବ୍ର କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା, ଭୟରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ସେ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅନ୍ଧକ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି କହିଲେ: "ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଆପଣ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅସୁର ଓ କିନ୍ନରମାନେଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତୁ। ଯେପରି ଏକ ନାରୀ ରକ୍ଷା ବିହୀନ ହେଲେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଇଥାନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି, ଯେପରି କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ଫଳ। ଯେପରି ଆମେ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଥିଲୁ, ଆପଣ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି କରନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି, ଏବଂ ଯାହା ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ ତାହା କରିବି।" ତାପରେ, ନିଷ୍କଳଙ୍କଳ ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ଶୁକ୍ର ବିଧିମୁତାବକ ଏକ ବିଶେଷ କ୍ରିୟା କଲେ। ଯେଉଁ ଦାନବମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ପୁନଃ ଜୀବିତ ହେଲେ। ଯେତେବେଳେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ପୁନି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ, ନନ୍ଦି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୃତଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେବା ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଓ ଅସହ୍ୟ। ଏହି ଉତ୍ଥାନ ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ହେଉଛି। କିନ୍ତୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏବେ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି କିଛି କମିଯାଇଛି।" ତେଣୁ ଭଗବାନ ନିଜ କାମ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉପାୟ ଉଦ୍ଘାଟନ କରି ସ୍ନେହରେ କହିଲେ: "ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବି।" ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଦୈତ୍ୟ ସେନାକୁ ଧରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେ ପଥ ଅଟକାଇଲେ, ସେପରି ଜଣେ ସିଂହ ଜଙ୍ଗଲରେ ଜନ୍ତୁଙ୍କୁ ରାସ୍ତା ଅଟକାଏ। ଏହିଠାରେ ସେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ନନ୍ଦି ତୁରନ୍ତ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପାଞ୍ଚ ଦୈତ୍ୟ, ସିଂହ ପରି ପ୍ରଚଣ୍ଡ, ନନ୍ଦିଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ସେମାନେ ଗଣପତିଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ଏହି ଘଟଣା ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଏହି ସମୟରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ସହଯୋଗ ଦିଆଯାଉ।" ତେଣୁ ଶିବଙ୍କ ସେନା ଆକାଶରୁ ବେଗରେ ଅବତରିଲା, ଯେପରି ପ୍ରବଳ ନଦୀମାନେ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରକୁ ଲୁହୁ ଲାଗିଯାନ୍ତି। ଏହିପରି ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ସଂଘର୍ଷ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏଠି ଭାର୍ଗବ ତାଙ୍କ ରଥରୁ ସିଂହ ପରି ଏକ ଛୋଟ ପଶୁ ଉପରେ ଝାପ ଦେଇ ଝପଟିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ପାଳକମାନେକୁ ପ୍ରହାର କରି, ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ବାଦ ଦେଲେ। ପରେ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ନିଜ ଶରୀରରେ ଆବୃତ କରି, ଶୁକ୍ର ନିଜ ପେଟରେ ରଖିଲେ। ଏବେ ସେ ମହାମୁନି ଶିବଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ସ୍ତୁତି କଲେ: "ପୁନଃ ପୁନଃ ଶଙ୍କର, ମହାଦେବ, ତ୍ରିନେତ୍ର, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। କାମାଗ୍ନି, କାଳଶତ୍ରୁ, ବାମଦେବ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମନ। ପୁନଃ ପୁନଃ ମହାଦେବ, ଶର୍ବ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" ତାପରେ ସେ କହିଲେ, "ହେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଜି ଏହି ବର ଦିଅନ୍ତୁ—ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପେଟରୁ ପୁନି ବାହାରିପାରିବି।" ଭଗବାନ ଏହିପରି କହିବା ସହିତ, ଭାର୍ଗବ ତାଙ୍କ ପେଟ ଭିତରେ ଚଳନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେଠାରେ ସମୁଦ୍ର, ପାତାଳ ଓ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜନ୍ତୁ ଦେଖିଲେ। ଯକ୍ଷ, କିମ୍ପୁରୁଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରାମାନେ, ଏହାସହ ଗଛ, ଝାଡ଼, ପାହାଡ଼, ଲତା, ଫଳ, ମୂଳ ଓ ଔଷଧୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିଲେ।