ଏହି ସମୟରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ବଡ଼ ଆତୁରତା ଓ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ଏକ ଦାନବ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଏକ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କୁଜମ୍ଭଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଯାହାରେ କୁଜମ୍ଭ ନିର୍ଜୀବ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଏହିପରି ଯେତେବେଳେ ଗଣନାୟକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ବିନାଶ ହେଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଡୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ନିକଟରେ ଶରଣ ନେଲେ। ଏଠି ଏକ ବିଜୁରି ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଶୂଳ ତାଲି ଧରି, ସେ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଛାଡ଼ି, "ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛ" ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଛେଦ କରିଦେଖିଲେ, ସେ ପୁନି ଶକ୍ତି ସଞ୍ଚୟ କରି ସେନାପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ଆଘାତ ପାଇ ତାହା ସତ୍ବରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ଭୟରେ ଦାନବମାନେ ଚାରିଦିଗରେ ପଳାଇଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁ ଧରି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ସମ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିନାୟକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଚାରିପାଖରୁ ଦାନବମାନଙ୍କ ବାଣ ଜାଲରେ ଆବୃତ ହେଉଥିଲେ। ତାପରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶୀଘ୍ର ଆସି, ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ଶତ୍ରୁ ନିହତ ହେଲାପରେ, ଶତ୍ରୁସେନା ପୁନିଥରେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲା। ତା'ପରେ ସେମାନେ ନନ୍ଦିନକୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏହିପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ, କାର୍ତ୍ତସ୍ୱରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ। ନନ୍ଦିଷେଣ, ବ୍ୟାଘ୍ରମୁଖ ଓ ତୀବ୍ର ଗତିଶୀଳ ଭେଗବାନ୍ ମଧ୍ୟ ପଛହଟିଲେ। ମୁନିନାରଦ, କାର୍ତ୍ତସ୍ୱର ତାଙ୍କ ଗଦା ନେଇ ପଛକୁ ଫେରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶତ୍ରୁ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଶୂଳ ଘୁମାଇ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ସହିତ ଆଘାତ କଲେ। ତା'ପରେ ନାୟକ ଗଣପତି ଓ ନନ୍ଦିଷେଣଙ୍କୁ ଏକାସାଥିରେ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ତା'ପରେ କପିପୁତ୍ର ବିଶାଖ ଶୂଳ ଧରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁ ବିଶାଖ, ଯିଏ କୁକୁଡ଼ ଧ୍ୱଜଧାରୀ, ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଶାଖ ଓ ନୈଗମେୟ ଦ୍ୱିତୀୟ ଥର ସତ୍ବରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେମାନେ ଏକାସାଥି ଶମ୍ଭରଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଗଣପତିମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶମ୍ଭର ଏପରି ଦ୍ରୁତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଯେପରି ଭୂମି ଆକାଶରେ ଲୟ ହୋଇଯାଏ। ତା'ପରେ, ହେ ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ଏକ ଯୁବକ ଚାରିଦିଗକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ସେନାକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଏଉଁ ସମୟରେ ଜଣେ ଭୟଭୀତ ନାରୀ, ଶରୀର କମ୍ପିତ ଓ ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାରେ, ଶୁକ୍ରଙ୍କ ନିକଟରେ ଶରଣ ନେଲେ। ଏହିପରି ଅନ୍ଧକ ମଧ୍ୟ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ କହିଲେ, "ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ ମୁନି, ଆପଣ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅସୁର ଓ କିନ୍ନରମାନେ ମଧ୍ୟ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତୁ। ଯେପରି ଏକ ନାରୀ ରକ୍ଷକ ବିହୀନ ହେଲେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ଅନେକ ଦାନବ ମଧ୍ୟ ଅଭିଶାପିତ ହେଉଛନ୍ତି। ଯେପରି ଆମେ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରୁଛୁ, ଆପଣ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି ଓ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବି।" ଏହିପରି ଶୁଦ୍ଧ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶୁକ୍ର ଏକ ବିଧିବତ୍ କ୍ରିୟା କଲେ। ଯେଉଁ ଦାନବମାନେ ପ୍ରଥମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ ହେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ପୁନଃ ଜୀବନ ପାଇଲେ। ଯେତେବେଳେ ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସୁଥିଲେ, ନନ୍ଦି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୃତଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେବା ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଓ ଅସହ୍ୟ।" "ଏହି ଦାନବମାନେ ଭାର୍ଗବ ଜ୍ଞାନରେ ପୁନଃ ଜୀବନ ପାଇଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଶକ୍ତି କିଛି କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଇଛି।" ଏହିପରି ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ ଦୟାଭାବରେ ସ୍ବ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉପାୟ ଉଲ୍ଲେଖ କଲେ, "ମୁଁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବି।" ତା'ପରେ ସେ ଦାଇତ୍ୟ ସେନା ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସେ ଏପରି ରାସ୍ତା ଅଟକେଇଲେ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ସିଂହ ଜନ୍ତୁଙ୍କ ରାସ୍ତା ଅଟକେଇଥାଏ।