ନାରଦ ମୁନି, ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକ ଦାନବ ନିଜକୁ ମୁକ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ସମ୍ଭବ ହେଲା ନାହିଁ। ତାହାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏକ ମହାତ୍ମା ଦ୍ରୁତ ଗଦା ଉଠାଇ ବିକୃତ ରାହୁକୁ ପ୍ରହାର କରି ତଳେ ପକାଇଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଘଟୋଦର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାର କଲେ, ଏବଂ ଦାନବମାନଙ୍କର ନାୟକ ସୁକେଶୀ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତାହାପରେ ତୁହୁଣଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ, ଯାହା ଏମାନେ ଛାଡି ଦେଇଥିଲେ, ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁଟାର ଦ୍ୱାରା ଭାଗିଦେଲେ। ପାଞ୍ଚ ଜଣ ଯୋଦ୍ଧା, ଏକାତ୍ମ ଅଗ୍ନିର ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ପ୍ରମୁଖ ଦାନବମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ଗଦା ଘୁମାଇ ବିନାୟକଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ, କାନ୍ତି, ଏବଂ ହାତରେ ପ୍ରହାର କଲେ। କୁମ୍ଭଧ୍ୱଜଙ୍କର ଅସ୍ଥିଜୋଡା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ଘଟୋଦରଙ୍କର ଜଙ୍ଘା ଭାଗ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ତାହାପରେ ସେ ପ୍ରମୁଖ ଦେବସେନାପତି ସ୍କନ୍ଦ, ବିଶାଖ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆଗେଇଗଲେ। ସେ ପର୍ବତପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯାଉ, ବୀର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କର।” ଏହାପରେ ବଲିଙ୍କୁ ଏକ ପ୍ରହାର କରିଲେ, ବଲି ଅବାକ୍ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ। ଦ୍ରୁତ ଏବଂ କ୍ରୋଧିତ ଭାବରେ ସେ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ କୁଜମ୍ଭକୁ ସେଇ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାର କଲେ, ତାହାପରେ ସେ ପ୍ରାଣ ହାରି ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ। ସେନାପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହେଉଥିବା ଦାନବମାନେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ସେ ଏକ ତୀବ୍ର ତିରିଦ୍ଧାର ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ନେଇ ପ୍ରହାର କରି କହିଲେ, “ତୁମେ ହତ୍ୟା ହେଲା!” ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଛିନ୍ନ ହେବା ଦେଖି, ସେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଏକତ୍ର କରି, ସେନାକୁ ଆଗେଇଗଲେ। ପ୍ରହାର ହୋଇ ତଳେ ପଡିଗଲେ, ଏବଂ ଭୟଭୀତ ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ। ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ ଧରି, ସେ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦଣ୍ଡ ଭଳି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ଧ କଲେ। ବିନାୟକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦାନବ ତୀରର ଜାଳରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆବୃତ ହେଇଗଲେ। ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦିଗରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯାଇ, ନିଜ ଦୃଷ୍ଟି ନିଶ୍ଚିତ କରି, ଏକ ବିଶାଳ ବୃଶ୍ଚିକ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟରେ ପ୍ରହାର କଲେ। ଶତ୍ରୁ ହତ୍ୟା ହେଲା, ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ଥର ଶତ୍ରୁସେନା ଭୟରେ ପଳାଇଗଲା। ନନ୍ଦିନାଙ୍କୁ ସେନାର ଆଗରେ ରଖି, ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କାର୍ତ୍ତସ୍ୱର ନେତୃତ୍ୱରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ପୁଣି ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ। ନନ୍ଦିଷେଣ, ବ୍ୟାଘ୍ରମୁଖ ଏବଂ ଦ୍ରୁତଗତି ଭଳି ଭେଗବାନ୍ ମଧ୍ୟ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ। ନାରଦ, କାର୍ତ୍ତସ୍ୱର ଗଦା ଉଠାଇ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ନିଜ ତୀରିଦ୍ଧାର ଉଠାଇ, ସେ କାର୍ତ୍ତସ୍ୱରଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରହାର କଲେ, ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ହୁଙ୍କାର କରୁଥିଲେ। ଏହାପରେ ଜୟୀ ନାୟକ ଗଣପତି ଏବଂ ନନ୍ଦିଷେଣଙ୍କୁ ଏକାସାଥି ତୀରିଦ୍ଧାର ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧିଦେଲେ। କପିପୁତ୍ର ବିଶାଖ ତୀରିଦ୍ଧାର ହାତରେ ଧରି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ ବିଶାଖ, କୁକ୍କୁଟଧ୍ୱଜ ଧାରୀ, ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଶାଖ ଏବଂ ନୈଗମେୟ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେମାନେ ଏକାସାଥି ଶାମ୍ବରଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଗଣପତିମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ। ଶାମ୍ବର ତୁରନ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ, ଏମିତି ଲାଗିଲା ଯେ ପୃଥିବୀ ଆକାଶରେ ମିଶିଗଲା। ଏହାପରେ, ଦିବ୍ୟ ମୁନି, ଏହି ଯୁବକ ଚାରିଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି କରି, ଦାନବସେନାକୁ ପ୍ରହାର କଲେ। ଏକ ଭୟଭୀତ ନାରୀ, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା, ଦୁଃଖ ଏବଂ ଭୟରେ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅନ୍ଧକ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ଏଭଳି କହିଲେ: ତାହାପରେ, ଦ୍ୱିଜମୁନି, ସେ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅସୁର ଓ କିନ୍ନରମାନେଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ଯେପରିକି ଏକ ଅସହାୟ ନାରୀ କୁ-ପୁରୁଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ବଳ ହୋଇଥାଏ, ସେପରି ଏହି ଅସମାପ୍ତ ଦୁଷ୍ଟମାନେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରର ଫଳ ଭଳି। ଯେପରିକି ଆମେ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କରୁ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ତୁମ ଉପକୃତି ପାଇଁ ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି ଏବଂ ତୁମକୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ ଯାହା ଉଚିତ ତାହା କରିବି।