ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଗୀତ, ବାଦ୍ୟୟନ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧ୍ୱନିରେ ଢୋଳର ଗଞ୍ଜନ ଚାରିପାଖ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା, ଯାହା ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆନନ୍ଦମୟ କରିଦେଲା। ଏହି ସମୟରେ, କ୍ରୋଧରେ ପୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ଦେବତାମାନେ ଦାନବ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ପାଇଁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ଏଠିରେ, ତୁହୁଣ୍ଡ ନାମକ ଦାନବ, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ବେଗରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ସେ ଏମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରିକି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଉତ୍ତୋଳିତ ପତାକା ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ। ତାଙ୍କର ଏହି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଦେଖି, ରୁଦ୍ର ଓ ସ୍କନ୍ଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଭୟକୁ ବିଧିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ହୋଇ ଦାନବପତି ତୁହୁଣ୍ଡଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୁହୁଣ୍ଡ ଏକ ଲୋହା ଗଦା ତାଲିକାର ପଛ ଦିଗକୁ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ବଜ୍ରପାତରେ ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି ଶତାଧିକ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ତାପରେ, ତିନି ରାହୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ବାହୁବଳର ଫାନ୍ଦରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ, କାରଣ ସେ ତାଙ୍କର ମାମୁଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏଠିରେ ମହୋଦର ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ କୁହାଡ଼ିରେ ଆଘାତ କଲେ। ରାହୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ, ହେ ନାରଦ, ସେ ସେଥିରୁ ମୁକ୍ତ ହେବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ। ତାପରେ ମହାତ୍ମା ଏକ ଗଦା ଧରି ଦୁଷ୍ଟ ରାହୁଙ୍କୁ ପଡ଼ି ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଘଟୋଦର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଓ ସୁକେଶୀ, ଦାନବମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ତାଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ତାପରେ, ଏକ କୁହାଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ତୁହୁଣ୍ଡଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ, ଯାହା ଏମିତି ଭାବେ ପଡ଼ିଥିଲା। ପଞ୍ଚଜଣ, ଏକ ଅଗ୍ନିର ପରି ତୀବ୍ର ଚମକରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବ ସେନାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠିରେ ଗଦା ଘୁଞ୍ଚି, ଭିନାୟକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ, କନପଟି ଓ ହାତରେ ଆଘାତ କଲେ। କୁମ୍ଭଧ୍ୱଜଙ୍କ ଯୋଡ଼ା ଅସ୍ଥି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଓ ଘଟୋଦରଙ୍କ ଜଂଘା ଅସ୍ଥି ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଏବେ ସେ ବେଗରେ ଦୌଡ଼ି, ସେନାପତି ସ୍କନ୍ଦ, ବିଶାଖ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସେ ପର୍ବତପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଯାଅ, ହେ ବୀର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ଘାତ କର।" ବଳିଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯାଇ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ, ଯାହାରେ ବଳି ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧ ଓ ବେଗରେ, ସେ ନନ୍ଦିଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେଠାରେ, ସେ କୁଜମ୍ଭଙ୍କୁ ସେଇ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଯାହାରେ ସେ ନିର୍ଜୀବ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେନାପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ମରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଚମକୁଥିବା ବଣ୍ଡୁକ ଉଠାଇ, ସେ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ଉପରେ ଛାଡ଼ି କହିଲେ, "ତୁମେ ମୃତ!" ଏହି ଅସ୍ତ୍ର କଟିଯିବା ଦେଖି, ସେ ନିଜ ଶକ୍ତି ସଂଗ୍ରହ କରି ସେନା ଉପରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ଆଘାତ ପାଇଁ ସେ ତୁରନ୍ତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ଭୟଭୀତ ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ ଧରି, ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ସମ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱସ୍ତ କଲେ। ଯଦିଓ ବଳବାନ୍ ଭିନାୟକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଚାରିଦିଗରୁ ଦାନବମାନେର ତୀର ଜାଳରେ ଆବୃତ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ। ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ, ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ସେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଶୁଳ ଘୁସିଦେଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଘାତ କରି, ବିପକ୍ଷୀ ସେନା ପୁଣିଥରେ ପଳାଇଗଲା। ଏବେ ସେମାନେ ନନ୍ଦିନଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ଦାନବମାନେକୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କାର୍ତ୍ତସ୍ୱରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ। ନନ୍ଦିଷେଣ, ବ୍ୟାଘ୍ରମୁଖ ଓ ତ୍ୱରିତ ବେଗବାନ୍ ମଧ୍ୟ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ। ହେ ନାରଦ, କାର୍ତ୍ତସ୍ୱର ତାଙ୍କର ଗଦା ଉଠାଇ ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶତ୍ରୁ ତୀବ୍ର ଗଜ୍ଜନ କରୁଥିବା କାର୍ତ୍ତସ୍ୱରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଶୁଳ ଘୁସିଦେଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ବୀର ସେ ଗଣପତି ଓ ନନ୍ଦିଷେଣଙ୍କୁ ଏକାଠି ଶୁଳରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ତାପରେ, କପିପୁତ୍ର ବିଶାଖ ଶୁଳ ହାତରେ ଧରି ଆସିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୁହୁଣ୍ଡ ବିଶାଖଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଯିଏ କୁକୁଡ଼ା ପତାକା ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶାଖ ଓ ନୈଗମେୟ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ହୋଇ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।