ଶିବଙ୍କ ବିଜୟ ପାଇଁ ଶୁଭ, ଶାନ୍ତ ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଚିହ୍ନଗୁଡିକ ଦେଖାଦେଲା। ମାଂସ ଭକ୍ତା ଓ ବଳି ଚାହିଁଥିବା ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ସାହିତ ଓ ରକ୍ତ ପାଇଁ ତରସି, ଯୁଦ୍ଧାର ଦିଗରେ ଆଗେଇ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସବୁଜ ପକ୍ଷୀ ନିରବ ହୋଇ, ପଛ ଫେରି ଚାଲିଗଲା। ଚନ୍ଦ୍ରଶିର ଧାରଣ କରିଥିବା ଶିବ, ହସି, ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ—“ଇଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଉଛି, ଏହା ଉପଜିଛି। ହେ ଦେବସେନାପତି, ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିବେ, କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ତାପରେ ଶିବ ମହାପଶୁପତିମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା ଯୋଧାମାନେ ଉପଟା ହୋଇଥିବା ବୃକ୍ଷ ପରି ଆଗକୁ ଚାଲିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରମଥମାନେ ଉପରେ ମରିବାକୁ, ଶୁଳ ଦଣ୍ଡ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ। ସୂର୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ଆଗୁଆ ହୋଇ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଆସିଲେ। ସଙ୍ଗୀତ, ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧ୍ୱନି ସହିତ ଢୋଳ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧର ଉଲ୍ଲାସ ଦେଖାଉଥିଲା। ସେନାମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଦେମନ୍ ପ୍ରମଥମାନେ ଦଳକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ। ତୁହୁଣ୍ଡା ଦେମନ୍, ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗକୁ ଆସିଲା। ସେ ଅତି ଉଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉପର ଉଠାଯାଇଥିବା ପତାକା ପରି ଚମକିଲା। ରୁଦ୍ର ଓ ସ୍କନ୍ଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ। ସେମାନେ ତୁହୁଣ୍ଡା, ଦାନବମୁଖ୍ୟ ଉପରେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତୁହୁଣ୍ଡା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ଏକାଠି ସେନା ଉପରେ ନିକଷିଲା। ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବିଜୁଳି ପଡିଲା ପରି, ସେ ଦଣ୍ଡ ଏକ ସଂଖ୍ୟା ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ସେ ରାହୁଙ୍କୁ ନିଜ ବାହୁବଳ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧିଦେଲା, କାରଣ ସେ ତାଙ୍କର କାକାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲା। ମହୋଦର ତାଙ୍କୁ କୁହାଳି ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡରେ ଆঘାତ କଲେ। ରାହୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ନାରଦ, ସେ ସଫଳ ହୋଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ଏକ ଗଦା ଉଠାଇ, ଶିବଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ମହାତ୍ମା ଦେମନ୍ ରାହୁଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ। ଘଟୋଦର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଦେମନ୍ପତି ସୁକେଶୀ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ତାପରେ ଏକ ପରଶୁ ଦ୍ୱାରା, ତୁହୁଣ୍ଡାର ମୁଣ୍ଡ ଫାଟିଗଲା। ପଞ୍ଚ ଯୋଧା, ଏକ ଦିଅଁ ପରି ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳାରେ ଦେମନ୍ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଗଦା ଦ୍ୱାରା ବିନାୟକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ, କପାଳ, ଓ ହାତ ଉପରେ ଆଘାତ କରାଗଲା। କୁମ୍ଭଧ୍ୱଜଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ଘଟୋଦରଙ୍କ ଜଙ୍ଘା ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ସେ ସ୍କନ୍ଦ, ବିଶାଖ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବସେନାପତିମାନେ ଉପରେ ମରିବାକୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ପାହାଡ଼ ଦେବତାକୁ ସେ କହିଲେ—“ଯାଅ, ବୀର, ଦେମନ୍ମାନେ ଉପରେ ଯୁଦ୍ଧ କର।" ବାଲିଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ; ବାଲି ଅବାକ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲା। ତୀବ୍ର ରୋଷରେ, ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ନନ୍ଦି ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କୁଜମ୍ଭା ମାରିଗଲେ ଓ ଭୂମିରେ ଏକାଠି ପଡିଗଲା। ଦେବସେନାପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମାରାଯିବା ସମୟରେ, ଦେମନ୍ମାନେ ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କ ନିକଟରେ ଶରଣ ନେଲେ। ଏକ ଉଜ୍ୱଳ ବିଜୁଳିପରି ତୀବ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଉଦ୍ଦିପ୍ତ ହୋଇ, “ତୁମେ ମୃତ” ବୋଲି କହି, ଅସ୍ତ୍ର ନିକଷିଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର କାଟିଦେଖି, ସେ ଶକ୍ତି ସଂଗ୍ରହ କରି, ମୁଖ୍ୟ ସେନା ଉପରେ ଆଗକୁ ଆସିଲା। ଆଘାତ ପାଇ, ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲା, ଭୟଭୀତ ଦେମନ୍ମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ। ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁ ଉଠାଇ, ମୃତ୍ୟୁଦଣ୍ଡ ପରି ତୀବ୍ର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦେମନ୍ମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ। ବିନାୟକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେମନ୍ମାନେ ତୀବ୍ର ବାଣ ଜାଲରେ ଚାରିପାଖରେ ଆବୃତ ହୋଇଗଲେ। ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅଁ, ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗକୁ ଆସି, ଶତ୍ରୁର ହୃଦୟରେ ଶୁଳ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ। ଶତ୍ରୁ ମୃତ, ଦେମନ୍ ସେନା ପୁନିଥରେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲା।