ବିନାୟକ, ବିଘ୍ନର ନାୟକ, ବାୟୁର ପଥରେ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣିଲେ। ସେ ମନ୍ଦାର ପର୍ବତକୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ବିନାୟକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଆପଣ କାହିଁକି ଏଠାରେ ନିଶ୍ଚଳ ରହିଛନ୍ତି? ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଉଠନ୍ତୁ।” ତାଙ୍କ ପିତା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ଏବେ ଅନ୍ଧକକୁ ବଧ କରିବାକୁ ଯିବି; କିଏ ଏଠାରେ ଜାଗୃତ ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ।” ହରା, ଆଶିର୍ବାଦ ଦେଇ, ମମତାର ଦୃଷ୍ଟିରେ କହିଲେ, “ଯାଉ, ଅନ୍ଧକକୁ ଜୟ କର।” ବିନାୟକ ମହାନ ଆନନ୍ଦରେ, ଭକ୍ତିସହ ବନ୍ଦନା କରି, ପିତାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଜୟା, ବିଜୟା, ଜୟନ୍ତୀ ଏବଂ ଅପରାଜିତାଙ୍କୁ ସବୁଠୁ ଅଧିକ ଚେତନାରେ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବାକୁ ପର୍ବତକନ୍ୟାକୁ କହାଗଲା। ହରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଏବଂ ବିଜୟ ଆଶାରେ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଙ୍କ ଗୃହରୁ ବାହାରିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି, ଅନେକ ଜୟଧ୍ୱନି ହେଲା। ଶିବଙ୍କ ବିଜୟ ପାଇଁ ଶୁଭ, କ୍ଷମାଶୀଳ ଏବଂ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଦେଲା। ମାଂସଭୋଜୀ ଏବଂ ନିବେଦନ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଦେହରେ ରହୁଥିବା ଦେବତାଗଣ ରକ୍ତ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ଉତ୍ସାହରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନିର୍ବିକଳ୍ପ ହରିତ ପକ୍ଷୀ ଚୁପଚାପ ହୋଇ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲା। ଚନ୍ଦ୍ରଶିର ଶିବ ହସି, ପର୍ବତ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏଠାରେ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓମେନ ଦେଖାଯାଉଛି, ହେ ଦେବସେନାପତି। ମହାଦେବ, ଆପଣ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜୟ କରିବେ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ଶିବ ମୃଗନାଥମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧର ଆଦେଶ ଦେଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ବୀରମାନେ ଉପଟା ହୋଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରମଥମାନେକୁ ବଧ କରିବାକୁ, ଫଳା ଗଦା ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ମୁଖ୍ୟ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଗୀତ, ବାଦ୍ୟୟନ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧ୍ୱନିରେ ଯୁଦ୍ଧ ଡ଼଼କ ଚମକିଲା। ଦେବସେନା ରିସି ତାଲେ, ଦେମନ ଦଳକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ତୁହୁଣ୍ଡା ରିସରେ ଭରି, ବେସି ତ୍ୱରାଣ୍ୟ ଆଗକୁ ଧାଉଥିଲେ। ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉତ୍ତୋଳିତ ପତାକା ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ରୁଦ୍ରମାନେ ଏବଂ ସ୍କନ୍ଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ଆକୁଳ ହେଲେ। ସେମାନେ ତୁହୁଣ୍ଡା, ଦାନବମାନଙ୍କ ନାୟକ, ଉପରେ ତ୍ୱରାଣ୍ୟ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୁହୁଣ୍ଡା ଓହ୍ଲା ଗଦା ଦଳର ପଛ ଉପରେ ଫେଙ୍ଗିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହା ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ଉପରେ ବିଜୁଳି ପଡ଼ିବା ପରି। ତାଙ୍କ ଚାଚାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ, ସେ ରାହୁଙ୍କୁ ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ବାହୁବଳୀ ନୂସେ ଶଙ୍କଳା ଦେଇ ଆବଦ୍ଧ କଲେ। ମହୋଦର ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ କୁଲାଡ଼ି ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ରାହୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ନାରଦ, ସେ ସମ୍ଭବ ହେଲା ନାହିଁ। ମହାତ୍ମା ଗଦା ନେଇ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଦୁଷ୍ଟ ରାହୁକୁ ବଧ କଲେ। ଘଟୋଦର ଗଦା ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏବଂ ସୁକେଶୀ, ଦାନବମାନଙ୍କ ନାୟକ, ତଳୱାର ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ପରେ, ଯୁଦ୍ଧ କୁଲାଡ଼ି ଦେଇ ତୁହୁଣ୍ଡାର ମୁଣ୍ଡକୁ ଭାଗି ଦେଲେ, ଯାହା ଏମାନେ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ। ପାଞ୍ଚଜଣ, ଏକ ଦାହ ସୃଷ୍ଟିର ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିବା, ପ୍ରମୁଖ ଦାନବମାନଙ୍କ ସେନାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଗଦା ଘୁମାଇ, ତୁହୁଣ୍ଡା ବିନାୟକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ, କନ୍ଧ ଏବଂ ହାତ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। କୁମ୍ଭଧ୍ୱଜଙ୍କ ଗଠି ଚୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା, ଘଟୋଦରଙ୍କ ଜଂଘା ଚୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା। ସେ ବିନାୟକ, ସ୍କନ୍ଦ, ବିଶାଖ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦେବସେନାପତିମାନେକୁ ବଧ କରିବାକୁ ତ୍ୱରାଣ୍ୟ ଧାଉଥିଲେ। ତୁହୁଣ୍ଡା ପର୍ବତନାଥଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯାଉ, ବୀର, ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କର।” ବଲିଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯାଇ, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ବଲି ଅସ୍ତିର ହୋଇ ଭୂମିରେ ଚିହ୍ନି ପଡ଼ିଲେ।