ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖି, ଶିବଙ୍କ ଗଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସମସ୍ତେ ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା ସଦାଶିବଙ୍କୁ ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପରେ ଦେଖିଲେ। ଯେଉଁମାନଙ୍କର ପାପ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲା ଓ ସେମାନେ ଏକତାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେଠାରେ ପ୍ରଭୁ ହରି କହିଲେ, “ହେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠମାନେ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମମାନେ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ। ଯେଉଁ ଭେଦବୁଦ୍ଧିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପାପ ଆମଠାରୁ ଦୂରେଇଯାଉ।” ଅବ୍ୟକ୍ତ ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ଗଣନାୟକମାନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଯେପରି ଶାସ୍ତ୍ରରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ପଥ ଅନୁସାରେ ମନ୍ଦରା ପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ ବସିଯାଏ, ସେପରି ହରଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷ ମଧୁର ଶରଦ୍ ମେଘ ରଙ୍ଗର ଚର୍ମ ଥିବା ଦେହରେ ଚମକିଉଠିଲେ। ମନ୍ଦରା ପର୍ବତ, ଯାହାର ଗୁହାରେ ପ୍ରମଥମାନେ ବସିଥିଲେ, ସେଠାରେ ପ୍ରମଥମାନେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ବିଭିନ୍ନ ଶଙ୍ଖ, ଢୋଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ବଜେଇଲେ। ବିନାୟକ, ବିଘ୍ନଙ୍କ ନାୟକ, ବାୟୁର ପଥରେ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ଏହି ଧ୍ୱନି ଶୁଣିଲେ। ସେ ମନ୍ଦରା ପର୍ବତ ଓ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ବିଶ୍ୱନାଥ, କାହିଁକି ଏପରି ନିରବ ରହିଛନ୍ତି? ଉଠନ୍ତୁ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୁନ୍ତୁ।” ତାଙ୍କ ପିତା ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏବେ ଅନ୍ଧକକୁ ବଧ କରିବାକୁ ଯିବି; ଏଠାରେ ଏକଜଣ ଜାଗୃତ ରହିବା ଦରକାର।” ହରା ଆଶୀର୍ବାଦ ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ କହିଲେ, “ଯାଅ, ଅନ୍ଧକକୁ ଜୟ କର।” ବିନାୟକ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଣାମ କରି ପିତାଙ୍କ ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଜୟା, ବିଜୟା, ଜୟନ୍ତୀ ଓ ଅପରାଜିତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଓ ସାବଧାନତାରେ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଗଲା। ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶିବ, ବିଜୟ ଆଶାରେ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଗୃହରୁ ବାହାରିଲେ। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ଜୟଧ୍ୱନି ଉଠେଇଲେ। ଶିବଙ୍କ ବିଜୟ ପାଇଁ ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳ ସଙ୍କେତ ଦେଖାଦେଲା। ମାଂସ ଭୋକ୍ତା ଓ ବଳି ଚାହିଁଥିବା ଭୂତଗଣ ରକ୍ତ ପିପାସୁ ହୋଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ହରିତ ପକ୍ଷୀ ନିରବ ହୋଇ ଦୂରେଇଗଲା। ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଶିବ, ହସି ମନ୍ଦରା ପର୍ବତ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏଠାରେ ଅନେକ ଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଦେଖାଯାଉଛି, ହେ ଗଣନାୟକ। ମହାଦେବ, ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଜୟ ପାଇବାରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ଏହିପରି କହି, ଶିବ ମହାପଶୁନାୟକମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା ବୀରମାନେ ଉପଡ଼ା ଗଛ ପରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରମଥମାନେକୁ ମାରିବା ପାଇଁ କାଣ୍ଟା ଦଣ୍ଡ ଧରି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ଅଗ୍ରଗାମୀ ହୋଇ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା। ଏହି ଗଣମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦାନବ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ତୁହୁଣ୍ଡା ନାମକ ଦାନବ, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ବେଗରେ ଆଗକୁ ଆସିଲା। ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧ୍ୱଜ ପରି ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା। ରୁଦ୍ର, ସ୍କନ୍ଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତେ ଭୟଭିତ ହୋଇଗଲେ। ସେମାନେ ତୁହୁଣ୍ଡା, ଦାନବଗଣର ନେତା, ଦିଗରେ ଦୃତ ଗତିରେ ଆଗକୁ ଛୁଟିଲେ। ତୁହୁଣ୍ଡା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଇଏଁ ଗଦା ସେନାର ପଛଅଂଶରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହା ମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ବଜ୍ର ଲାଗିଥିବା ପରି ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ସେ ତାଙ୍କ ଚାଚାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ରାହୁଙ୍କୁ ବାହୁବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ମହୋଦର ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଦାରୁଣ କୁଠାର ଘାତ କଲେ।