ସଦାପୂଜନୀୟ ଭଗବାନ ସଦାଶିବ ନିଜେ ଏହି ନିମିତ୍ତରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ହେ ପ୍ରଭୁ, ସଦାଶିବଙ୍କର ବିଶେଷତା କହନ୍ତୁ।” ତାପରେ ଭଗବାନ ନିଜର ନିର୍ମଳ ରୂପ ସଦାଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରିଦେଲେ। ଏହି ରୂପ ହଜାର ମୁହାଁ, ହଜାର ଚରଣ ଓ ହଜାର ହାତରେ ପ୍ରକାଟ ହେଲା। ତାଙ୍କର ଦଣ୍ଡରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ଦେଖାଗଲା। ତିନି ହଜାର ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ବୈଷ୍ଣବ ଚିହ୍ନରେ ଭୂଷିତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ହାତରେ ପକ୍ଷୀର ପତାକା, ବୃଷଭରେ ଅସ୍ତି, ଏବଂ ବୃଷଭ ପତାକା ଥିଲା। ଏହିପରି, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅନେକ ପାଶୁପତ ଦେବତାମାନେ ଜନ୍ମନେଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସଦାଶିବ ଶ୍ୱେତ, ଲାଲ, ହଳଦୀୟ, କିମ୍ବା ନୀଳ ରଙ୍ଗରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଲେ। ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ରୁଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶମ୍ଭୁ କିମ୍ବା ଚମକୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ରୂପ ନେଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଭଗବାନ ସଦାଶିବଙ୍କୁ ଅଭେଦ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ପାପ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଗଲା। ଏହି ଅଭେଦ ଜ୍ଞାନ ଦେଖି, ଭଗବାନ ହରି କହିଲେ: “ହେ ଧର୍ମିକମାନେ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ। ଭେଦ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ପାପ ଆମରୁ ଦୂର ହେଉ।” ଅପ୍ରକାଶ ଭଗବାନ ତାଙ୍କର ଅନୁୟାୟୀମାନେଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଏହିପରି, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ମନ୍ଦାର ପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲା; ହରଙ୍କ ବୃଷଭ ହେଉଛି ତିନି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅସ୍ତିର କଳା ଚର୍ମ ଓ ଶରଦ ମେଘ ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିଲା। ମନ୍ଦାର ପର୍ବତ, ଯାହା ପ୍ରମଥମାନେ ନିବାସ କରୁଥିଲେ, ତାହାର ଗୁହାରେ ପ୍ରମଥମାନେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ବହୁ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ବଜାଇଲେ। ଏହି ଶବ୍ଦ ବାୟୁର ପଥରେ ଯାଉଥିବା ବିନାୟକ, ବିଘ୍ନର ନାୟକ ଶୁଣିଲେ। ସେ ମନ୍ଦାର ପର୍ବତ ଓ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ହେ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, କାହିଁକି ଏଭଳି ଠିଆ ଅଛନ୍ତି? ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଉଠନ୍ତୁ।” ତାଙ୍କ ପିତା କହିଲେ: “ମୁଁ ଆନ୍ଧକକୁ ବଧ କରିବାକୁ ଯାଉଛି, କିନ୍ତୁ ଏଠି କେହି ଜାଗରୁକ ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ।” ହରା ଦୟାଭାବରେ ଦେଖି, କହିଲେ: “ଯାଉ, ଆନ୍ଧକକୁ ଜୟ କର।” ବିନାୟକ ଅତି ଉଲ୍ଲାସରେ, ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ପିତାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଜୟା, ବିଜୟା, ଜୟନ୍ତୀ ଓ ଅପରାଜିତାଙ୍କୁ ବହୁ ସାବଧାନତାରେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ କହାଗଲା। ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶିବ, ଜୟ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଗୃହରୁ ବାହାରିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ଜୟଧ୍ୱନି ଉଠିଲା। ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଜୟ ପାଇଁ ଶୁଭ, ସାନ୍ତ୍ର, ଏବଂ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଗଲା। ମାଂସାହାରୀ ଓ ନେଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ସାହ ଓ ରକ୍ତ ପିପାସାରେ ଆଗେଇଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ହରିତ ପକ୍ଷୀ ନିରବ ହୋଇ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲା। ଚନ୍ଦ୍ରଶିଖର ଶିବ ହସି ମନ୍ଦାର ପର୍ବତ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଏଠାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଶୁଭ ନିମିତ୍ତ ଦେଖାଯାଉଛି, ହେ ଗଣନାୟକ। ମହାଦେବ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଜୟ କରିବେ, କଣ ସନ୍ଦେହ?” ପଶୁମାନେଙ୍କ ମହାନ ନାୟକଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଉପଡ଼ି ପଡ଼ିଥିବା ବୃକ୍ଷ ପରି ଆଗେଇଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରମଥମାନେଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ବିଶାଳ ଗଦା ନେଇ ଆଗେଇଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ମୁଖ୍ୟ ହୋଇ, ସେମାନେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ପହଞ୍ଚିଗଲେ।