ଏହି ଅଧର୍ମ ଏହି ଜଗତ ଓ ପରଲୋକରେ ଅପମାନ ଓ ପତନକୁ ନେଇଯାଏ। ଏହି ନିଶ୍ଚିତ ଧର୍ମ ସମସ୍ତ ଜାତି ପାଇଁ ପ୍ରବଳ ନିୟମ, ଏ ଅନ୍ଧକ। ଅଧର୍ମ କରିଥିବା ପୁରୁଷ ଅନେକ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ରୌରବ ନରକକୁ ଯାଏ। ଶ୍ରୀହରି ଗରୁଡ଼ ଓ ଅରୁଣଙ୍କୁ ଧର୍ମର ନିୟମ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଅନ୍ୟର ଜନନୀ ଚତୁର ଓ ଚତୁର୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦିଏ। ମୁଁ ଏକା ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଛି; ମୁଁ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେ ନାହିଁ। ଶମ୍ବର, ତୁମେ ମନ୍ଦରା ପାହାଡ଼ର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଯାଉ; ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କଥା କହ। ଏହି ଯାହା ତୁମେ ଉପଭୋଗ କରୁଛ, ଏହି କିଏ ତୁମକୁ ଦେଇଛି? ମନ୍ଦରା, ତୁମେ କାହିଁକି ଏଠାରେ ରହୁଛ, ମୋତେ ଅପମାନ କରି? ଏହି ଯାହା ତୁମର ପତ୍ନୀ—ତାକୁ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୋତେ ଦେଇଦିଅ। ଶମ୍ବର ଯାଇ, ପିନାକଧୃକ୍ ଶଙ୍କର ଏବଂ ତାଙ୍କ ଦମ୍ପତି ସହିତ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଶଙ୍କର ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ପାର୍ବତୀ ଶୁଣିଥିଲେ। "ମୁଁ ତାକୁ ନିଜେ ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ, ଉଦ୍ଭିଦ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଛଡ଼ା। ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଯିବାକୁ ଦିଅ; ମୁଁ ବାଧା ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ। ଏହି ମୋ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଉକ୍ତି ଅନ୍ଧକକୁ ଯାଇ କହ।" "ଯେଉଁଠାରେ ଚୌପଟି ଖେଳି ଜିତିବ, ସେ ତାଙ୍କୁ ପାଇବ।" ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସଂଗ୍ରହ କରି, ଶର୍ବ ଓ ଗୌରୀଙ୍କ କଥା କହିଦେଲେ। ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଡାକି, ଏହି କଥା କହିଲେ—"ଅସଦ୍ୟ ଚରିତ୍ର ନାରୀ ପରି ତାକୁ ଦୃଢ଼ ହାତରେ ଆଘାତ କର।" ସେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ସେ ଗୋ ମାତା ପରି ଉଚ୍ଚ ଓ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କଲେ। ସମସ୍ତେ ବିଗ୍ରହ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଅନ୍ଧକ ତାଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ପାଞ୍ଚଥର ହାଲକୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଜମ୍ଭ, କୁଜମ୍ଭ, ହୁଣ୍ଡ, ତୁହୁଣ୍ଡ, ଶମ୍ବର, ବଳି, ଆୟଃଶୁଙ୍କୁ, ଶିବି, ଶାଲ୍ବ, ବୃଷପର୍ବା, ବିରୋଚନ, ଶରଭ, ଶଳଭ ଏବଂ ବିପ୍ରଚିତ୍ତି—ଏହି ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅନ୍ତୁସ୍ତୁତ ହୋଇ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। କାଳ ଓ ମୂଢ଼ ଚିତ୍ତର ଦୂର୍ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧା ହୋଇ, ସେ ମହାପାହାଡ଼ ମନ୍ଦରାକୁ ଆସିଲେ। ମୁଁ ଶୈଳାଦାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲି। ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ବିଶିଷ୍ଟ ଜନ ଗଣପତିମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ଉଠି, ଦେବତାମନ୍ଦିର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସମସ୍ତ କଥା ମହାତ୍ମା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ଏହି ରୁଦ୍ରମାନେ, ଏଗାର କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ ଅନ୍ୟତମ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଗୌରବମୟ ଦ୍ୱାରପାଳ ଅଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ଷଷ୍ଟି କୋଟି ଶ୍କନ୍ଦ ନାମକ ଶିଶୁମାନେ ଅଛନ୍ତି। ଏମାନେ ବିଶାଖ ଓ ନୈଗମେୟ ନାମରେ ଓ ଶଙ୍କର, ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ପ୍ରତି ଏକ ଶିଶୁ ପାଇଁ ତିଅ ସଂଖ୍ୟାରେ ମାତାମାନେ ଅଛନ୍ତି। ଏମାନେ ଶୈବ, ତୁମର ନିଷ୍ଠାବାନ ଗଣପତିମାନେ। ଏହି ଅନେକ ଗଣପତିମାନେ ତୁମକୁ ସହଯୋଗ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି।