ଏହି ଗଥାରେ, ଏକ ବଡ଼ ତୁଳନା କରାଯାଇଛି—ଏକ ହାତୀ ଓ ଏକ ମଛରି, କିମ୍ବା ସୁନା ଓ ପଥର ଭଳି, ତେଣୁ ତୁମେ ଓ ହରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏପରି ଅନ୍ତର ଅଛି। ଏହି ସତ୍ୟ ବୁଝିବାକୁ, ମହାତ୍ମା ଦେବର୍ଷି ଅସିତଙ୍କ କଥା ଶୁଣ। ସେ କହିଥିଲେ—ଯିଏ ନିଜ ଜୀବନ ସଂଗିନୀରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ ଓ ପରସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଦୂରେ ରହେ, ସେଠି ସେ କେବେ ଭୟ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯିଏ ପରସ୍ତ୍ରୀକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ, ସେ ଯେପରି ଉଚ୍ଚ କୁଳର ହେଉନାହିଁ, ଏଠାରେ କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ କେବେ ସୁଖ ପାଉନାହିଁ। ମନୁ, ସୂର୍ୟପୁତ୍ର ଏବଂ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନି—ଏମାନେ ନିଜ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଓ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ। ଏହିପରି ଲୋକମାନେ ତେଜସ୍ୱୀ ହେଲେ, ଶାପ ଓ ବରକୁ ସହିଲେ, ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଯାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଅନ୍ୟପଟେ, ନମୁଚି ନାମକ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରୁଥିବା, ଏବଂ ରାଜା ନହୁଷ, ଯିଏ ଅନ୍ୟର ଶକ୍ତିକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରିଥିଲେ—ଏମାନେ ଅଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହେଲେ। ଯଦୁ ଓ ଉତ୍କମୌଜା, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟ କୁଳର ନାରୀ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ରଖିଥିଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଅଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ବିନଶ୍ଟ ହେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମ ବିହୀନ, ସେମାନେ ରୌରବ ନାମକ ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏପରି ଅଧର୍ମ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ଅବନତିକୁ ନେଇଯାଏ। ଏହି ହେଉଛି ସମସ୍ତ କୁଳ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଧର୍ମ, ହେ ଅନ୍ଧକ। ଏମିତି ଅଧର୍ମୀ ଅନେକ ଯୁଗ ଧରି ଭୟଙ୍କର ରୌରବ ନରକରେ ପଡ଼ି ରହନ୍ତି। ଏହି ଧର୍ମ ନୀତିକୁ ଗରୁଡ଼ ଓ ଅରୁଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଘୋଷିତ କରାଯାଇଥିଲା। ପରସ୍ତ୍ରୀ ସବୁବେଳେ ଧୂର୍ତ୍ତ ଓ ଚତୁରଙ୍କୁ ବିନାଶ କରେ। ଏଠି ମୁଁ କେବଳ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ମୁଁ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେନି। ଏହି କଥା କହି, ଶମ୍ବରଙ୍କୁ ମନ୍ଦରାଚଳ ପର୍ବତର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଏ, ଏବଂ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସହ କଥା ହେବାକୁ କୁହାଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ, ପଚାରାଯାଏ—ଏହି ଯାହା ତୁମେ ଉପଭୋଗ କରୁଛ, ତାହା କିଏ ଦେଇଥିଲେ? ତେବେ, ମନ୍ଦରା, ମୋତେ ଅବହେଳା କରି କାହିଁକି ଏଠି ରହୁଛ? ଏହି ଯିଏ ତୁମର ସ୍ତ୍ରୀ, ତାଙ୍କୁ ଏମିତି ମୋତେ ଦେଉ। ଏପରି କହି, ସେ ପିନାକଧୃକ୍ (ଶିବ) ତାଙ୍କ ସଂଗିନୀ ସହିତ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଯାଇଲେ। ତାପରେ, ପାର୍ବତୀ ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ, ହର ଉତ୍ତର ଦେଲେ—ମୁଁ ବୃକ୍ଷ ଶତ୍ରୁଙ୍କ (ଦକ୍ଷ) ଆଦେଶ ବିନା ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବି ନାହିଁ। ସେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ତାହା କରନ୍ତୁ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ରଖିପାରିବି ନାହିଁ। ଏହି ମୋ ଜ୍ଞାନବାଣୀ ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ କହିଦିଅ। ଯିଏ ଦ୍ୟୁତକ୍ରୀଡ଼ାରେ ଜିତିବେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ପାଇବେ। ଏପରି ଶର୍ବ ଓ ଗୌରୀଙ୍କ କଥା ସମାବେଶ କରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦିଆଯାଇଲା। ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଡାକି, ଏହି ଶବ୍ଦ କୁହାଯାଇଲା—ଅସଦାଚାରଣ କରୁଥିବା ନାରୀଙ୍କୁ ଯେପରି ଆଘାତ କରାଯାଏ, ସେପରି ତାକୁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଆଘାତ କର। ସେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଦେଇ ତାକୁ ଆଘାତ କଲେ। ତାହାରେ, ସେ ଗାଈ ଭଳି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କନ୍ଦିଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ସମସ୍ତେ ଦୃତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ ଓ ପଚାରିଲେ—'ଏହା କଣ?' ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରତି ଉତ୍ସୁକ ନାୟକମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ଯୁଦ୍ଧ ମାଝିକୁ ଆଗେଇଲେ। ଅନ୍ଧକ ତାଙ୍କ ରଥ ଚଢ଼ି, ପଞ୍ଚଥର ସାଧାରଣ ଭାବେ ନମସ୍କାର କଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ଥିଲେ—ଜମ୍ଭ, କୁଜମ୍ଭ, ହୁଣ୍ଡ, ତୁହୁଣ୍ଡ, ଶମ୍ବର, ବଳି, ଆୟଃଶୁଙ୍କୁ, ଶିବି, ଶାଲ୍ବ, ବୃଷପର୍ବା, ବିରୋଚନ, ଶରଭ, ଶଲଭ ଓ ପ୍ରଭଳ ବିପ୍ରଚିତ୍ତି। ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେଇଲେ। ଏହିପରି ମୂଢ଼ ମନ ଓ କାଳର ଦୂର୍ବଳ ଫାନ୍ଦରେ ବନ୍ଧା, ସେ ମହାପର୍ବତ ମନ୍ଦରା ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ଏଠି, ମୁଁ ତୁମ ଆଦେଶରେ ଦଢ଼ିଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଥିଲି, ହେ ଶୈଳାଦ।