ଏକ ଦିନ ଶୁକ୍ର ଋଷି, ତଳସ୍ଥଳ ରୁ ଉଠି ଆସିଲେ ଏବଂ ଆକାଶରେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ଆକାଶରେ ଗোধୂଳି ରଙ୍ଗରେ ଏକ ମେଘର ଶ୍ରେଣୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। କିଏ ରୋଷକୁ ବିଷାକ୍ତ ସାପ ପରି ଖେଳ ଭାବରେ ନେଇଥାଏ? ଯେଉଁଠି ଶୁଦ୍ଧ ଚରିତ୍ରର ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ମାନ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିବା ଅପରାଧୀ କର୍ମ କରିଥାଏ। ସେଉଁଠି ଜଣେ ନାରୀ, କ୍ଷୁଦ୍ରତା ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅଶ୍ରୁପ୍ରଭା ଭରି ହଲା ଓ ଦୀର୍ଘ କଥା କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଶକ୍ତି ବଳରେ ଅସହାୟ, ଅଶ୍ରୁପ୍ରଭା ଭରି ଏଠାରୁ ନେଯାଯାଉଛି, ମୋ ପାଇଁ କିଛି କହାଯିବା ପାଇଁ।” ଶୁକ୍ର ଋଷି ଜଳରେ ଶୁଧ୍ଧ ହେଇ, ପବିତ୍ର ହେଇ, କିଛି ଶବ୍ଦ କହିଲେ। ସମ୍ମାନକୁ ଅପେକ୍ଷା କରି, ସେ ନାରୀକୁ ଧର୍ମରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ରାଣୀ ଭାବେ ରଖିଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ସାତ ରାତି ପରେ, ପଥରର ବର୍ଷା ହେବା ପରେ, ତୁମେ ଏଠି ଅବସ୍ଥାନ କର, କନ୍ୟା; ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କର, ଭାଗ୍ୟଶାଳି।” ତାପରେ ଶୁକ୍ର ଋଷି ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ତଳସ୍ଥଳ—ଅସୁରମାନଙ୍କର ନିବାସ—କୁ ଗଲେ। ସାତ ଦିନ ପରେ ଏକ ବଡ ପଥର ବର୍ଷା ହେଲା। ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ନିବାସ ଶମ୍ଭୁ ଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ସେ ସାଧାରଣ ଅସୁରମାନଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କରି ଏକ ବଡ ପରାଜୟ ଆଣିଲେ। ସାଧାରଣ ନାରୀ ମଧ୍ୟ ଜଳିପାରିବେ, ତେବେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା କିପରି ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ! ସେଉଁଠି ଏକ ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିର ବ୍ୟକ୍ତି, ଦେଖିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁକାବିଲା କରିବା ତ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ। ପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅନ୍ଧକ ଦାନବ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ କିଛି କଥା କହିଲେ। ଏକା, ଧର୍ମରୁ ବିଚ୍ୟୁତ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଭସ୍ମରେ ରଙ୍ଗିତ। ସେ କହିଲେ, “ଏହି ବୃଷ ଶାଖା ପରି ଆଖି ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି କିପରି ଜଣେ ନାରୀର ମୁହଁର ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଭୟ କରିପାରିବେ?” “ତୁମେ କହିଥିବା କଥା ଠିକ୍ ନୁହେଁ; ଏହା ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ର ବିରୋଧୀ।” “ହାତୀ ଓ ମାଛି, କିମ୍ବା ସୁନା ଓ ପଥର—ଏଭଳି ତୁମେ ଓ ହରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଲିକା ଅଛି।” “ବଡ ଆତ୍ମା ଦେବର୍ଷି ଅସିତଙ୍କ କଥା ଶୁଣ। ନିଜ ଜନାନୀରେ ଆନନ୍ଦ କରି, ଅନ୍ୟ ଜନାନୀରୁ ଦୂର ରହିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ସେ ଏହି ଜଗତରେ କିଛି ଭୟ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ଜନାନୀକୁ ଇଛା କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଜନ୍ମ ବଂଶୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ କିଛି ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ।” “ମନୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର, ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ; ଅଗସ୍ତ୍ୟ ନିଜ ଜନାନୀରେ ଆନନ୍ଦ ରଖିଥିଲେ। ସେମାନେ ସବୁ ତେଜସ୍ୱୀ, ଶାପ ଓ ବରକୁ ସହି, ଦେବ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ପୂଜା କରିଥିଲେ।” “ନାମୁଚି, ଅପରାଧୀ ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିଥିବା; ରାଜା ନହୁଷ, ଅନ୍ୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଇଛା କରିଥିଲେ; ଯଦୁ ଓ ଉତ୍କମୌଜା, ଅନ୍ୟ ବଂଶର ନାରୀ ସହିତ ମିଶିଥିଲେ—ଏମାନେ ଅଧର୍ମରେ ପୁରାତନ କାଳରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ। ଧର୍ମ ନ ଥିବା ପୁରୁଷ ରୌରବ ନାମକ ମହା ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ଏଭଳି ଅଧର୍ମ ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ପତନ କରିଥାଏ। ଏହି ଦୃଢ଼ ଧର୍ମ ସମସ୍ତ ବଂଶ ପାଇଁ, ଅନ୍ଧକ। ସେ ଦୀର୍ଘ କାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ରୌରବ ନରକକୁ ଯାଏ।” “ଗରୁଡ଼ ଓ ଅରୁଣଙ୍କୁ ଧର୍ମ କୌଳିତ କଥା କହିଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜନାନୀ ଚଳାକ ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟହୀନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଦିଏ।” “ତୁମେ ଏକା ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛ; ମୁଁ ଧର୍ମ କୁ କରୁ ନାହିଁ। ଶମ୍ବର, ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ର ମହାଦେବଙ୍କୁ ଯାଅ; ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କିଛି କହ।” “ଏହି ଯାହା ତୁମେ ଉପଭୋଗ କରୁଛ, କିଏ ତୁମକୁ ଦେଇଥିଲେ? ଏହି ମନ୍ଦର, ତୁମେ କାହିଁକି ଏଠି ରହୁଛ, ମୋତେ ଅପେକ୍ଷା କରି?” “ଏହି ନାରୀ ଯାହା ତୁମର ପତ୍ନୀ—ତାଙ୍କୁ ଏବେ ମୋତେ ଦେଇଦିଅ।