ସୁରବର୍ଦ୍ଧକି ଖୁସି ମନେ ସେଠାରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ସ୍ମରଣରେ, ଟ୍ୱଷ୍ଟୃଙ୍କ ଆହ୍ୱାନରେ ଇନ୍ଦ୍ର ମରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସିଲେ। ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ହେଲେ। ସେଠାରେ କହାଯିଲା, “ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜାବାଲାଙ୍କର କନ୍ୟାଙ୍କର ଗୁହା ମାଳାଧାରୀଙ୍କୁ ଦିଅ।” ପକ୍ଷୀ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି, ଖୁସି ହୋଇଥିବା ତାରୁଣୀଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଋଷି, ଆତ୍ମବଳ ପାଇ ରାଜା ମନୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ “ତଥାସ୍ତୁ” କହିଲେ। ଗାଳବ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ ହୋଇ ଯଥାଯଥ ହୋମ କରିଲେ। ପ୍ରଥମେ, ଜାବାଲିଙ୍କର ହାତ ଦୈତ୍ୟକନ୍ୟା ନେଲେ। ପରେ, ପକ୍ଷୀଙ୍କର ହାତ ଯକ୍ଷକନ୍ୟା ନେଲେ। ଏଭଳି କ୍ରମରେ, ସେଇ ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ବିବାହିତ ହେଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ତୀରେ, ସପ୍ତ ଗୋଦାବରୀରେ ସଦା ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦିଆଯାଇଲା। “ତଥାସ୍ତୁ” କହି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ରାଣୀମାନେ ସହିତ ନିଜ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହିପରି ଘଟଣା ଦେଖି, ରାଜା କହିଲେ, “ହେ କମଳନୟନୀ, ନାରୀମଣି, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।” ରାଜାଙ୍କର ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସା ପାଇ, ସେ ମୃଗନୟନୀ ମଧୁର କଥା କହିଲେ। ସେ ନିଜକୁ ତୁମର ଶାପରୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଆସକ୍ତିରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଅବିବେକ ବଶତଃ ନାଶ ଆଣିଲେ। ରାଜା ତାହାଁଠାରୁ ନିଜ ନଗରକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏଉଁଠି ତାକୁ ଛାଡି, ସେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ବାହାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ସେ ରୋହିଣୀ ପରି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ବଡ଼ ଗ୍ରହଣରେ ଦଗ୍ଧ ହେଉଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶୁକ୍ର ଋଷି ପାତାଳରୁ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ, ଦିଗନ୍ତରେ ସନ୍ଧ୍ୟାର ରଙ୍ଗ ଲାଗିଥିବା ମେଘରେଖା ପରି। କିଏ କ୍ରୋଧକୁ ବିଷାକ୍ତ ସାପ ପରି ଖେଳେ? ଯିଏ ତୁମେ ପବିତ୍ର ଚରିତ୍ର ଥିଲେ ତାକୁ ନାଷ୍ଟ କରେ, ସେ ଅପକର୍ମ କରେ। ସେ ଶୋକାକୁଳ ହୋଇ, ଲଜ୍ଜାରେ ଆବୃତ, ଧୀରେ ଧୀରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ବଳପୂର୍ବକ ଆଣିଯିବା ପାଇଁ ହେଲେ, କାନ୍ଦୁଛି, ମୋ ପ୍ରତି ବାକ୍ୟ କହାଯିବାକୁ।” ଶୁକ୍ର ଋଷି ଜଳଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ। ସମ୍ମାନକୁ ପଛରେ ରଖି, ସେ ଧର୍ମଚ୍ୟୁତ ରାଣୀ ହେଲେ। ସାତ ରାତି ପରେ, ପାଥର ବର୍ଷାରୁ ଖାକ ହେବ। “ଏଠାରେ ରୁହ, କନ୍ୟା, ପାପମୁକ୍ତି ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କର,” ଶୁକ୍ର ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ପରେ, ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ପାତାଳକୁ ଚଲିଗଲେ। ସାତ ଦିନ ପରେ ବଡ଼ ପାଥର ବର୍ଷା ହେଲା। ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ନିବାସ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା। ସେ ସାଧାରଣମାନେ ଖାକରେ ପରିଣତ କଲେ ଓ ବଡ଼ ପରାଜୟ ଆଣିଲେ। ଏକ ସାଧାରଣ ନାରୀ ମଧ୍ୟ ଦାହ କରିପାରେ, ତେବେ ପାହାଡ଼ କନ୍ୟା ତେବେ କେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ! ସେଉଁଠି ଅପାର ଶକ୍ତି, ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିହତ କରିବା ତ କଥା ଅଲଗା। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆନ୍ଧକ ଦାନବ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏକା, ଧର୍ମହୀନ, ଶରୀର ଖାକରେ ରଙ୍ଗିତ।” ଯିଏ ବୃଷଭପତ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଧାରଣ କରେ, ସେ ନାରୀମୁଖର ଦୃଷ୍ଟିକୁ କେମିତି ଭୟ କରିପାରିବ? ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ; ଏହା ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ପ୍ରତିକୂଳ।