ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା ନିଜର କର୍ମରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, "ମୁଁ ଖରାପ କନ୍ୟା ହୋଇଯାଇଛି, ଏହି ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗିବି," ବୋଲି ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ସେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ: "ମୋ ମନ ପାପରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ।" ଏହିପରେ ମୁନି ସେଇ ସୁନ୍ଦରୀ କୁମାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏଠି ଆଶାହୀନ ହେବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ। ତୁମର ପିତା, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇବା ଲୋକ, ପୁନି ତୁମ ପାଖରେ ଜନ୍ମ ନେବେ।" ପବିତ୍ର ଚିତ୍ତ ଥିବା ସେଇ ମୁନି ଏହିପରି କଥା କହିଲେ: "ଜୀବନର ଦୁଃଖ ଛାଡ଼, ଦଶ ମାସ ପରେ ତୁମେ ପୁଅ ପାଇବା।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ସେଉଁଠି ଥିବା ସମସ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟାମାନେ ସେଇ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଲେ। ଦଶମାସ ଶେଷେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ଆସିଲେ। ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲାପରେ, ମଙ୍ଗା ଦ୍ୱାରା, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଡାକାଯିବାକୁ ହେଲା। ସୁରବର୍ଦ୍ଧକି ଆନନ୍ଦ ଭରା ମନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ତ୍ୱଷ୍ଟୃଙ୍କ ସ୍ମରଣରେ, ଶକ୍ର ମାରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସିଲେ। ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସମ୍ମିଳିତ ହେଲେ। "ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜାବାଳାଙ୍କ ଝିଅଙ୍କ ଗୁହା ମାଳ୍ୟଧାରୀଙ୍କୁ ଦିଅ," ବୋଲି କହାଗଲା। ପକ୍ଷୀ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି ଖୁସି ହୋଇ ମହିଳାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରିବାକୁ ଚାହିଲା। ମୁନି ସାହସିକ ଭାବରେ ମନୁପୁତ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ "ଏହିପରି ହେଉ" ବୋଲି ଅନୁମତି ଦେଲେ। ଗାଳବ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରି, ଯଥାଯଥ ଭାବେ ହୋମ କଲେ। ପ୍ରଥମେ, ଦାଇତ୍ୟକନ୍ୟା ଜାବାଳୀଙ୍କ ହସ୍ତ ଧରିଲେ। ପରେ, ଯକ୍ଷକନ୍ୟା ପକ୍ଷୀଙ୍କ ହସ୍ତ ଧରିଲେ। ଏଭଳି କ୍ରମରେ, ସେଇ ସୁନ୍ଦରୀମାନଙ୍କ ବିବାହ ହେଲା। ଏହି ପବିତ୍ର ତୀରେ, ସଦା ସପ୍ତଗୋଦାବରୀରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। "ତଥାସ୍ତୁ" ବୋଲି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ କ୍ରମକ୍ରମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ରାଜାମାନେ ନିଜ ନିଜ ରାନୀଙ୍କୁ ନେଇ ସ୍ୱନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ। "ଏହିପରି, ହେ କମଳନୟନୀ, ସ୍ତ୍ରୀମାନ୍ୟମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର," ବୋଲି ଅନୁରୋଧ ହେଲା। ମୃଗନୟନୀଙ୍କୁ ସ୍ୱଲ୍ପ କଥାରେ ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ମଧ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ। ତୁମ ଶାପରୁ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରି, ଆକାଂକ୍ଷାରେ ମନ ହରାଇ, ସେ ଅବିବେକୀ ନାରୀ ବିନାଶ ଆଣିଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି ନିଜ ସହରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ ସେଇ ନାରୀ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି ବାହାରେ ଦୁଃଖିତ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେ ରୋହିଣୀ ପରି, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ବଡ଼ ଗ୍ରହଣରେ ଦଗ୍ଧ ହେବା ପରି ହେଲେ। ଏଥିରେ ଶୁକ୍ର ମୁନି ପାତାଳ ଠାରୁ ଆକାଶ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ। ସେ ଗୋଧୂଳି ରଙ୍ଗରେ ମେଘର ଧାରା ପରି ଦେଖାଗଲେ। "କିଏ କ୍ରୋଧ ସହିତ ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ ସହ ଖେଳେ?" ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା। "ଯିଏ ତୁମେ ପରି ଶୁଦ୍ଧାଚାରୀଙ୍କୁ ବିନାଶ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଷ୍ଟ।" ଶୋକ ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିତା, ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ କାନ୍ଦି କହିଲେ: "ମୁଁ ଅଶକ୍ତ, ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ, କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ନେଇଯାଯାଉଛି।" ମୁନି ଜଳଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ କହିଲେ: "ମର୍ଯ୍ୟାଦା ଛାଡ଼ି, ସେ ଧର୍ମରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ରାନୀ ହେଲେ।" ସାତ ରାତି ପରେ ପଥର ବର୍ଷାରୁ ଛାଇଁ ହେବ। "ଏଠି ରୁହ, ଝିଅ, ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କର, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି।