ସପ୍ତ-ଗୋଦାବରୀ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଏକ ବାନର ଅଧୋଲୋକକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା। ଶୀଘ୍ର ତାହାଠାରୁ ବାହାରି ଆସି, ସେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲା। ପରେ, ସେ ଦୃତଗତିରେ ଉଠି, ସପ୍ତ-ଗୋଦାବରୀରୁ ପବିତ୍ର ଜଳ ଆଣିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଏଠାରେ ଦେବୀ ସମାନୀୟ ନନ୍ଦୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲା। ଏହି ଅବସରରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ ଏହି ତପସ୍ବିନୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ସେଠାରେ ବସିଲେ। ପରେ, ବାନରମାନେ ମଧ୍ୟ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଚଉଡ଼ିଆ ଚକ୍ଷୁଁ ଥିବା ଝିଅମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ନନ୍ଦୟନ୍ତୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସହିତ ଏକ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ, ତପସ୍ବୀ ସତ୍ୟଧ୍ୱଜ ଏହି କନ୍ୟାଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ସେ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ଶର୍ମରେ ଅବସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ କନ୍ୟା ହୋଇପଡ଼ିଛି, ଏହିଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋର ପାପଗ୍ରସ୍ତ ମନକୁ ରକ୍ଷା କର।" ତପସ୍ବୀ ତାହାକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, "ଏବେ ଦୁଃଖ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ। ତୁମ ପିତା, ଦେବମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ବଢ଼ାନ୍ତି, ସେ ପୁଣି ତୁମକୁ ଜନ୍ମ ଦେବେ। ଦୁଃଖ ଛାଡ଼, ଦଶମାସ ପରେ ତୁମେ ପୁଏ ପାଇବ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା ଖୁସି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ସୁକୁମାରୀ ଝିଅମାନେ ସେଠି ଦଶମାସ ରହିଲେ। ସମୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଆସିଲେ। ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲାବେଳେ, ବାନର ଦ୍ୱାରା, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଡାକାଯାଇଲା। ସୁରବର୍ଦ୍ଧକି ଖୁସି ମନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ଏହି ସ୍ମରଣରେ, ଟ୍ୱଷ୍ଟୃଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଇନ୍ଦ୍ର ମାରୁତମାନେ ସହ ଆସିଲେ। ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସମବେତ ହେଲେ। "ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜାବାଲାର କନ୍ୟାଙ୍କ ଗୁହାକୁ ମାଳାଧାରୀକୁ ଦିଅ," ବୋଲି କୁହାଗଲା। ପକ୍ଷୀ ତାହାର ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି, ଖୁସି ଥିବା କନ୍ୟାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। ତପସ୍ବୀ ଧୃଡ଼ ହୋଇ, ମନୁପୁତ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ "ତଥାସ୍ତୁ" କହିଲେ। ଗାଳବ ପୁରୋହିତ ହୋଇ, ଯଥାଯଥ ହୋମ କରିଲେ। ପ୍ରଥମେ, ଦୈତ୍ୟକନ୍ୟା ଜାବାଲିଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ। ପରେ, ଯକ୍ଷକନ୍ୟା ପକ୍ଷୀଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ। ଏଭଳି କ୍ରମରେ, ସମସ୍ତ ସୁକୁମାରୀ ନାରୀମାନଙ୍କ ବିବାହ ସଫଳ ହେଲା। ଏହି ପବିତ୍ର ତୀରେ, ସବୁବେଳେ ସପ୍ତ-ଗୋଦାବରୀରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। "ତଥାସ୍ତୁ" ବୋଲି, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ରାଣୀମାନେ ସହ ନିଜ-ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହିପରି, "ପଦ୍ମନେତ୍ରାଳି, ସ୍ତ୍ରୀମାନ୍ୟ, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର" ବୋଲି କହିଲେ। ମୃଗନୟନୀଙ୍କୁ ଭଲପାଇ, ରାଜା ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ, ସେ ମଧ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ, ଭୂମିପତିଙ୍କ ଶାପରୁ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରି, କାମବଶ ମନ ଥିବା ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ନାରୀ ନିଜେ ନାଶ ଆଣିଲେ। ଏପରେ, ସେ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି ନିଜ ନଗରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ନାରୀ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି ବାହାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଉଥିଲେ। ସେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟା ରୋହିଣୀ ପରି, ବଡ଼ ଗ୍ରହଣରେ ପିଡ଼ିତ ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।