ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରାଚୀର ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସେମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ବାହାରେ ଦୃଷ୍ଟି ପାତିଲେ। ସେଠାରେ ସୁରଥା ହସି ହସି ତାଙ୍କର ସଂଗୀନୀଙ୍କୁ କହିଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ଆନନ୍ଦରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା। ସେ କହିଲେ, “ନିଶ୍ଚୟ, ଯେ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ବରଣ କରିଥିଲି, ସେ ଏଇ ଋତଧ୍ୱଜ ଅଟୁଟ ଦୁଃଖରେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହିଁଠି ତାଙ୍କର ପୁଅ ଜାବାଲି ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ଏଥିରେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଅନିଶ୍ଚିତତା ନାହିଁ।” ସେମାନେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବସି ଶୁଭ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ତିନି ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତ୍ରୟମ୍ବକ, ହାଟକେଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ସେମାନେ ଆସିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଏହା ଦେଖି, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା ଏବଂ ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା। ତାଙ୍କୁ ପରିଚୟ କରି, ଯୋଗୀ ଆତ୍ମା ଆନନ୍ଦିତ ଚିତ୍ତରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ହୋଇ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସେ, ସେହି ଦୁଃଖିତ ନାରୀମାନେ ସହିତ ଉଠି, ସମ୍ମାନ ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କଲେ। ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ, ସେ ରାଜାମାନେ ସହିତ ସୁବିଧାରେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଗୋଦାବରୀ ତଟରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ହାଟକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ। ଏଠି, ସେ ତାଙ୍କର ମାତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ରୂପ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା। ସେ ସ୍ନେହରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପୁନିପୁନି ମାତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲା। ଏବେ ଆଦେଶ ମିଳିଲା, “ଗୁହ୍ୟକଙ୍କୁ ବଡ଼ ଅଞ୍ଜନ ପର୍ବତକୁ ନେଇଯାଅ। ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ଗନ୍ଧର୍ବ ରାଜା ପର୍ଜନ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆଣ। ବନରାଜ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଗାଳବଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଆଣ।” ଅଞ୍ଜନକୁ ଯାଇ ସୂଚନା ଦେଇ, ସେ ଅମର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସପ୍ତ ଗୋଦାବରୀର ପବିତ୍ର ତୀରେ, ବନରାଜ ନେତା ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ପାତାଳରୁ ବାହାରି, ସେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରିଲେ। ଲାଫି ଉଠି, ସେ ସପ୍ତ ଗୋଦାବରୀରୁ ଜଳ ଆଣିଲେ। ସେଠି ନନ୍ଦୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଦେବୀ ସମାନ ଦେଖାଉଥିଲେ। ସେମାନେ, ରାଜାମାନେ, ସେହି ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ, ଯିଏ ତପସ୍ୟାରେ ଧନୀ ଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ବସିବା ପରେ, ବନରାଜମାନେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ସେହି କନ୍ୟାମାନେ ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ନନ୍ଦୟନ୍ତୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କ ସହିତ, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ତା କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ। ଏବେ, ତାପସୀ ସତ୍ୟଧ୍ୱଜ ତା କନ୍ୟାକୁ ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ। ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିଗଲେ ଏବଂ ଶାନ୍ତି ହରାଇଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଖରାପ କନ୍ୟା ହୋଇପାରିଛି, ତେଣୁ ଏଇ ଶରୀରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୟା କରି ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ମୋ ମନ ପାପରେ ଦୁଃଖିତ।” ତାପସୀ ତା କୁମାରୀକୁ କହିଲେ, “ଏବେ ନିରାଶ ହେଅନାହିଁ। ତୁମ ବାପା, ଦେବମାନେ ଯାହା ଅଧିକ କରିଥିଲେ, ସେ ପୁନି ତୁମ ପୁଅ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେବେ।” ପବିତ୍ର ମନ ଥିବା ତାପସୀ ଏହି କଥା କହିବା ପରେ, ସେ କହିଲେ, “କନ୍ୟା, ଦୁଃଖ ଛାଡ଼। ଦଶ ମାସ ପରେ ତୁମେ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେବୁ।” ଏଭଳି ଉପଦେଶ ପାଇ, ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା ଆନନ୍ଦିତ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ସେହି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ସୁକୁମାରୀମାନେ ରହିଲେ। ଦଶ ମାସ ପରେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ଆସିଲେ। ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେବା ସମୟରେ, ବନରାଜ ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଡାକାଯାଇଲା।