ମଙ୍ଗଳମୟ ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ମନ୍ତ୍ରୀ-ହସ୍ତୀ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣିଲେ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏହା ପରେ ସେମାନେ ସବୁଠି ନିୟମାନୁସାରେ ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃଦେବତା ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେହି ଦ୍ରୁତ ଓ ପ୍ରବଳ ବାନର, ଯେଉଁଥିରେ ଲାଫିବାରେ ପ୍ରଥମ, ସେ ନିକଟରେ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଏବଂ ସେ, ଯେତେବେଳେ ସେହି ବଳବାନ ବାନର-ହସ୍ତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ। ଏହା ପରେ, ବିଶ୍ରୁତ ଓ କୋଳାହଳମୟ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ବାନର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ବିନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ, ସେମାନେ ଖୁସିରେ ସପ୍ତଗୋଦାବରୀର ଜଳ ପାନ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ରଥୀମାନେ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଜଳପାନ କରି ଜଳରେ ବିଲିନ ହେଉଥିବା ବେଳେ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ। ହରିତ ଓ ଶ୍ୟାମଳ ମେଦିନୀରେ, ଘୋଡ଼ାମାନେ କିଛି ଦିନ ବିଶ୍ରାମ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ଖୁର ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀମାନେ ଚମକି ଉଠିଲେ। ସେମାନେ ଦୃଢ଼ ପ୍ରାଚୀର ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସମସ୍ତେ ଏକାସাথে ବାହାରକୁ ଦେଖିଲେ। ସୁରଥା, ହସି ହସି ତାଙ୍କ ସଖୀଙ୍କୁ କହିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ଆନନ୍ଦରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା—"ନିଶ୍ଚୟ, ସେଇ ରାଜପୁତ୍ର, ଯାହାକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବେ ପତି ଭାବେ ବାଛିଥିଲି, ସେ ଏହି। ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଃଖୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ଋତଧ୍ୱଜା—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି ଅନ୍ୟଜଣ, ତାଙ୍କର ନିଜ ପୁଅ, ଜାବାଲି; ଏଠାରେ କୌଣସି ଅନିଶ୍ଚିତତା ନାହିଁ।" ତାପରେ ସେମାନେ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ବସି, ମଙ୍ଗଳ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ତିନି ଜଗତର ସ୍ରଷ୍ଟା, ତ୍ରୟମ୍ବକ, ହାଟକେଶ୍ୱର ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଏହା ଦେଖି, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଦେହରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହେଲା। ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ଯୋଗୀଆତ୍ମା ଆନନ୍ଦିତ ମନେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେମାନେ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ହୋଇ, ତ୍ରିନେତ୍ର ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା ଓ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ଏହି କ୍ଷୀଣ ନାରୀମାନେ ଉଠି ଆଦର ସହିତ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ଖୁସିରେ, ସେମାନେ ରାଜାମାନଙ୍କ ସହ ଆରାମରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଗୋଦାବରୀ ତୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ହାଟକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ। ସେଠି, ସେ ନିଜ ମାତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ; ସ୍ନେହବଶତଃ, ଆଉ ଆଉ କରି ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଆଦେଶ ହେଲା: "ତୁମେ ଯାଅ, ଗୁହ୍ୟକଙ୍କୁ ବଡ଼ ଅଞ୍ଜନା ପର୍ବତକୁ ନେଇଯାଅ। ଶୀଘ୍ର ଶ୍ୱର୍ଗରୁ ଗନ୍ଧର୍ବରାଜ ପର୍ଜନ୍ୟଙ୍କୁ ଆଣ। ବାନରମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଗାଲବଙ୍କୁ ଏଠାରେ ଆଣ।" ଅଞ୍ଜନାକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଇ, ସେ ଅମରପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସପ୍ତଗୋଦାବରୀର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ବାନର ତଳଭୂମିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରୁ ବାହାରି, ଦ୍ରୁତ ଚାରିପାଖି ଭୂମିକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଲାଫି ଉପରକୁ ଯାଇ, ଶୀଘ୍ର ସପ୍ତଗୋଦାବରୀର ଜଳ ଆଣିଲେ। ସେଠାରେ ଦେବୀସଦୃଶ ନନ୍ଦୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେଥିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ, ସେ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଆଦର ଦେଇ, ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେମାନେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ବାନରମାନେ ଆମନ୍ତ୍ରିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଚଉଡ଼ା ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ କନ୍ୟାମାନେ ଏକାଗ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କଲେ। ନନ୍ଦୟନ୍ତୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସହ, ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ, ତପସ୍ବୀ ସତ୍ୟଧ୍ୱଜା ସେଇ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ। ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଲଜ୍ଜାରେ ଅତିଭାରିତ ହେଲେ ଓ ନିଜକୁ ସଂଯମ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।