ତୁମ ଅନୁରୋଧ ଅନୁଯାୟୀ, ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରିତ ଓ ଜୀବନ୍ତ କଥାରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଛି: ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ମୋ ପୁଅ ବଟବୃକ୍ଷର ମୂଳ ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଧାଯାଇଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ଏହି ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗଛର ଶାଖାଗୁଡ଼ିକୁ ତିନି ଭାଗରେ ଭାଗ କରାଯାଇଥିଲା। ଶତଦଶକ ଅର୍ଥାତ୍ ଦଶ ବର୍ଷର ଶତ ଅବଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଶାଖାକୁ ବୋହିଲେ, କିନ୍ତୁ ଚଳିଲେ ନାହିଁ। ପରେ, ଋଷିଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ମକଡ଼ିଆ ଜାବାଲିଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ଜଟା ଖୋଲିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଋତଧ୍ୱଜ ଖୁସିରେ ଅନୁଗ୍ରହଦାତା ହେଲେ। ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ: “ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ ଅନୁଗ୍ରହ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତେବେ ମୋତେ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ—ମୁଁ ଟ୍ୱଷ୍ଟୃଙ୍କ କନ୍ୟା ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କ ପିତା ହେବି।” ଏହା ସହିତ, ସେ ସ୍ୱୀକାର କଲେ ଯେ, “ମୋ ଦ୍ୱାରା ବହୁ ପାପ କରାଯାଇଛି।” ତେବେ ଋତଧ୍ୱଜ କହିଲେ, “ଏହି ଶାପ ଶୀଘ୍ର ଶେଷ ହେବ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମକଡ଼ିଆ-ହସ୍ତୀ ତା ସମୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ପରେ ସମସ୍ତେ କ୍ରମାନୁସାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଓ ପିତୃଦେବତା ଏବଂ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ତୀବ୍ର ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ମକଡ଼ିଆ, ଯିଏ ଲମ୍ପଟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଏବଂ ସେ, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମକଡ଼ିଆ-ହସ୍ତୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ତାପରେ, ମକଡ଼ିଆ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ କୋଳାହଳମୟ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଗଲେ। ଏହିପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରିସ୍ରମ ଓ ଆନନ୍ଦ ପରେ, ସେମାନେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ ସେମାନେ ଖୁସିରେ ସପ୍ତଗୋଦାବରୀର ଜଳ ପାନ କଲେ। ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକମାନେ ଘୋଡ଼ାମାନେଙ୍କୁ ହଳେଇଦେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପାନ କରି ଜଳରେ ବିଲୀନ ହେଇଥିଲେ। ଶୀଘ୍ରେ, ସେ ମୃଦୁ ତୃଣାଚ୍ଛାଦିତ ସ୍ଥଳରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲେ। ଘୋଡ଼ାମାନେଙ୍କ ଖୁରର ଗଜ୍ଜନ ଶୁଣି, ସେଠାରେ ଥିବା ଉତ୍ତମ ନାରୀମାନେ— ସେମାନେ ଦୃଢ଼ ପ୍ରାଚୀର ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ସୁରଥା ନାମକ ନାରୀ, ତାଙ୍କ ସଖୀଙ୍କୁ ହସି ହସି କହିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହେଉଥିଲା—“ନିଶ୍ଚୟ, ସେଇ ରାଜପୁତ୍ର ଯାହାକୁ ପୂର୍ବେ ମୁଁ ବର ପାଇଁ ବାଛିଥିଲି, ସେଇ ତ ଏହି ଋତଧ୍ୱଜ; ଏହାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି ଅନ୍ୟଜଣ ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଜାବାଲି; ଏଥିରେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟଥା କିଛି ନାହିଁ।” ସେମାନେ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବସି, ମଙ୍ଗଳମୟ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ତିନି ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତ୍ରୟମ୍ବକ, ହାଟକେଶ୍ବର ଠାକୁରଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଦେହରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହେଲା। ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି, ଯୋଗୀ ଆତ୍ମା ଉଲ୍ଲାସିତ ମନେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ହୋଇ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ ଓ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେ ମହିଳାମାନେ ସହିତ ଉଠି, ଆଦର ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କଲେ। ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ରାଜାମାନେ ସହିତ ସୁଖପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଗୋଦାବରୀ ତୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ହାଟକେଶ୍ବରଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ। ଏଉଁପରି, ତାଙ୍କ ମାତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଖୁସିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ସ୍ନେହବଶତଃ, ସେ ପୁନପୁନି ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଏବେ ଆଦେଶ ଦିଆଯାଇଲା: “ଯାଅ, ଗୁହ୍ୟକଙ୍କୁ ବଡ଼ ଅଞ୍ଜନା ପର୍ବତକୁ ନେଇଯାଅ। ଶୀଘ୍ର ଯାଇ, ଗନ୍ଧର୍ବ ରାଜା ପର୍ଜନ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆଣିଦିଅ। ମକଡ଼ିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଗାଳବଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଦିଅ।” ଏପରି ଭାବେ, ସେ ଅଞ୍ଜନା ପର୍ବତକୁ ଗଲେ ଓ ସେଠାରେ ସୂଚନା ଦେଇ, ଅମରପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ।