ଦୁଇଜଣ ତପସ୍ବୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ରୁତ ଗତିର ରଥରେ ଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଘୃତାଚୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି ସୁନ୍ଦର ବ୍ୟବସାୟ ସାମଗ୍ରୀ ସହିତ ଆସିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ପିତା ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ପୂର୍ବରୁ, ମୁଁ ବୃକ୍ଷର ମୂଳ ପାଖରେ ବଳପୂର୍ବକ ବନ୍ଧିତ ହୋଇଥିଲି। ତାପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଉଠାଇ, ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ: "ଆଜି, ଏକମାତ୍ର ବାଣରେ ଏହି ବାନରକୁ ମାରିଦେବି।" ଏହି ସମୟରେ, ମହାମୁନି ଏହି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଯୁକ୍ତିସମ୍ମତ କଥା ଚିଡ଼ିଆକୁ କହିଲେ: "ହେ ରାଜକୁମାର, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବନ୍ଧନ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ। ଆସ, ବାନର, ତୁମେ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।" ବାନର କହିଲେ: "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ଆମେ କଣ କରିବି?" ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: "ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୋର ପୁଅ ବଟବୃକ୍ଷର ମୂଳ ପାଖରେ ବନ୍ଧିତ ହୋଇଥିଲା।" ପରେ, ଏହି ରାଜା ଦ୍ୱାରା ବୃକ୍ଷର ଶାଖା ତିନି ଭାଗରେ ଭାଗିଦିଆଯାଇଥିଲା। ଶତଦଶକ ଧରି ସେ ଶାଖାକୁ ବୋହିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଚଳିନାହାନ୍ତି। ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବାନର ଜାବାଲିଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ଜଟା ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ। ତାପରେ ଆନନ୍ଦିତ ଋତଧ୍ୱଜ ମୁନି ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଆଁଥିଲେ। ଋତଧ୍ୱଜଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହିଲେ: "ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ମୋତେ ଟ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ କନ୍ୟା ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କର ପିତା କରନ୍ତୁ।" ସେ କହିଲେ: "ମୋ ପାପ ବହୁତ ହୋଇଯାଇଛି।" ତେବେ ଋତଧ୍ୱଜ କହିଲେ: "ଏହି ଶାପ ଶେଷ ହେବ।" ଏହି ଉତ୍ତର ପାଇ ବାନର-ହସ୍ତୀ ଖୁସିରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ପରେ କ୍ରମକ୍ରମେ ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃଗଣ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଶୀଘ୍ର ଓ ପ୍ରବଳ ବାନର, ଯେଉଁଥି ଲମ୍ପଟିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଉପରେ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା, ଏହି ବାନର-ହସ୍ତୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଶରୀର ଦେଖି ତୁରନ୍ତ ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ। ପରେ, ବାନର ବିଶ୍ରୁତ ଓ କୋଳାହଳମୟ ପର୍ବତ ଶିଖର ଉପରେ ଗଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ସେମାନେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ପହଁଚିଲେ। ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ, ସେମାନେ ଖୁସିରେ ସପ୍ତଧା ଗୋଦାବରୀ ଜଳ ପିଇଲେ। ତାଙ୍କର ରଥଚାଳକମାନେ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ଜଳ ଦେଇ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପାନ କରି ଜଳରେ ଡୁବିଥିଲେ। ଘାସ ଓ ସବୁଜ ଅଞ୍ଚଳରେ, ଘୋଡ଼ାମାନେ କିଛି ସମୟ ବିଶ୍ରାମ କଲେ। ଘୋଡ଼ାଙ୍କ ଖୁରର ଗଜ୍ଜନ ଶୁଣି, ସେଠାରେ ଥିବା ଉତ୍ତମ ନାରୀମାନେ ରକ୍ଷାପର୍ବତ ଉପରେ ଚଢ଼ି ସମସ୍ତେ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ସୁରଥା ହସି, ତାଙ୍କ ସହେଳୀଙ୍କୁ କହିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ଆନନ୍ଦରେ ପୁଲକିତ ହେଉଥିଲା: "ନିଶ୍ଚୟ, ସେଇ ରାଜପୁତ୍ର ଯାହାକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ବରଣ କରିଥିଲି, ସେ ଏହି ଋତଧ୍ୱଜ, ଦୁଃଖିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ଏହି ଅନ୍ୟଜଣ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଜାବାଲି, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" ସେମାନେ ଶିବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବସି ମଙ୍ଗଳମୟ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ତିନି ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ହାଟକେଶ୍ଵର ନାଥ ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ସେମାନେ ଗଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଦେହରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହେଲା। ସେଠି ଏକ ଯୋଗୀଆତ୍ମା ଚିହ୍ନି, ଆନନ୍ଦିତ ମନେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।