ସପ୍ତଗୋଦାବରା ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ମୁଁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲି। ସେଠାରେ ଆମର ତିନିଜଣୀ କନ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟମାନେ ଆମ ସହିତ ମିଳିବେ। ପକ୍ଷୀଟିକୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନଙ୍କ ସହିତ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ସେହି ପବିତ୍ର ସପ୍ତଗୋଦାବରା କ୍ଷେତ୍ରକୁ, ଯେଉଁଠି ସେମାନେ ଯାଇଥିଲେ। ଏଠି ଏକ ମାତା, ପ୍ରଭାତ ବେଳେ ପାହାଡ଼ ଚାରିପାଖ ଘୁରୁଥିଲେ, ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ଖୋଜୁଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ବାପା, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିନାହାଁତ? ଓ ବାନର, ସତ୍ୟ କହ।" ବାନର କହିଲା, “ମୁଁ ଦେଖିଛି ଏକ ଝିଅ, ତାଙ୍କର ନାମ ଦେବବତୀ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ି ଆସିଛି। ଶ୍ରୀକାନ୍ଥ ଦେଉଳ ସାମ୍ନାରେ ମୁଁ ଏହି କଥା ସତ୍ୟ କହୁଛି।" ତା'ପରେ ଅନ୍ୟେ କହିଲେ, “ଦେବବତୀ ସେଠାରେ ନାହାନ୍ତି; ଚଳ, ମୁଁ ଦେଖାଇବି।” ସେମାନେ ନଦୀ କୌଶିକୀ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଗଲେ, ଦୁଇଜଣ ତପସ୍ବୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତ୍ୱରିତ ରଥରେ ଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଘୃତାଚୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଉତ୍ତମ ବସ୍ତୁ ସହିତ ଆସିଲେ। ସେ ନିଜ ପିତା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏହିଠାରେ କେହି କହିଲେ, “ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ବୃକ୍ଷମୂଳରେ ବଳପୂର୍ବକ ବନ୍ଧାଯାଇଥିଲି।” ସେ ବଣା ଓ ତୀର ଉଠାଇ କହିଲେ, “ଆଜି ଏକ ମାତ୍ର ତୀରରେ ଏହି ବାନରକୁ ମୁଁ ବଧ କରିଦେବି।” ତେବେ ମହାମୁନି ପକ୍ଷୀକୁ ଗମ୍ଭୀର ଓ ଉଚିତ କଥା କହିଲେ, “ହେ ରାଜପୁତ୍ର, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବନ୍ଧନ ପୂର୍ବଜନ୍ମର କର୍ମରେ ନିୟତ। ଚଳ, ଚଳ ବାନର, ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।" ବାନର କହିଲା, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, କ'ଣ କରିବି?" ତେବେ ଅନ୍ୟଜଣ କହିଲେ, “ତୁମେ ମୋ ପୁଅକୁ ବଟବୃକ୍ଷ ମୂଳରେ ବନ୍ଧିଥିଲା।" ଏହା ପରେ ଏହି ରାଜା ବୃକ୍ଷର ଶାଖାକୁ ତିନି ଭାଗ କରି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଶତଦଶବର୍ଷ ଧରି ସେ ଶାଖା ବୋଝି ରହିଲେ କିନ୍ତୁ ଚଳିପାରିଲେ ନାହିଁ। ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବାନର ଜାବାଲିଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ଯଟା ଖୋଲିଦେଲେ। ଏହା ପରେ ଆନନ୍ଦିତ ଋଷି ଋତଧ୍ୱଜ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବାନର ଏହି ବର ମାଗିଲେ: “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଦି ଆପଣ ବର ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ମୋତେ ତ୍ୱଷ୍ଟାର କନ୍ୟା ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାର ପିତା କରନ୍ତୁ।" “ମୋ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ପାପ ହୋଇଛି।” ତେବେ ଋତଧ୍ୱଜ କହିଲେ, “ଏହି ଶାପର ଶେଷ ହେବ।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ବାନର-ହସ୍ତୀ ସେଇ ସମୟରେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତେ କ୍ରମଶଃ ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃଗଣ ଓ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା କଲେ। ଦୃତ ଏବଂ ପ୍ରବଳ ବାନର, ଯେଉଁଥିରେ ଲମ୍ପଟିବାରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ସେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଅନୁସରଣ କଲେ। ସେ, ବାନର-ହସ୍ତୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିବାକୁ ଉପଲବ୍ଧ କଲେ। ତାପରେ ବାନର, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ କୋଳାହଳମୟ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଆନନ୍ଦ କରି, ସେମାନେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ, ଆନନ୍ଦିତ ଭାବେ ସେମାନେ ସପ୍ତଗୋଦାବରୀ ଜଳ ପିଲେ। ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକମାନେ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ନହାଇଲେ, ଯେଉଁଠି ଘୋଡ଼ାମାନେ ଜଳ ପିଇ ଜଳରେ ଲୁହାଇଲେ। ତୀବ୍ର ଏବଂ ହରିତ ଅଞ୍ଚଳରେ, ଘୋଡ଼ାମାନେ କିଛି ସମୟ ପରେ ବିଶ୍ରାମ କଲେ। ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ଖୁର ଗର୍ଜନ ଶୁଣି, ସେଇ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଚମକିଉଠିଲେ।