ଏହି କଥାରେ ଏହିପରି ଘଟଣା ଘଟିଲା— ଏକ ରାଜା ତାଙ୍କର ଦୁଇଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଭାଉଁଜ ଝିଅଁକୁ ରଥ ଦେଇ ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଲେ। ସେମାନେ ବଦରୀ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଁଚିଲେ ଓ ଏଠାରେ ତାପସମାନଙ୍କର ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଏଠିରେ ଏକ ଯୁବ ତପସ୍ୱୀ, ଯିଏ ଅତି ଶ୍ରମ ଓ ଶ୍ୱାସରେ, ଯୌବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ— "ହେ ତପସ୍ୱୀ, ତୁମେ ଯୌବନରେ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଓ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରୁଛ।" ଏହି ଉତ୍ତରରେ ତପସ୍ୱୀ ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ କିଏ? ମୋତେ ତୁମ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ କହ।" ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ଏକ ରାଜା, ଶକଳା ନଗରରେ ବସୁଛି।" ତାପରେ ରାଜା ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଜୀବନର ଘଟଣାଗୁଡିକ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ କହିଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଚଳ, ମୁଁ ଏବେ ସୁନ୍ଦରୀ ଜଣେଙ୍କ ଖୋଜରେ ଯାଉଛି; ତୁମେ ମୋ ଭାଇ।" ତାପରେ ସେ ଦ୍ରୁତରେ ରଥକୁ ଚଡି ଦୁଇ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ ଏହି କଥା ଜଣାଇଲେ। ଏକ ତପସ୍ୱୀ କହିଲେ, "ଆସ, ହେ ରାଜା, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବି।" ରାଜା କହିଲେ, "ମୁଁ ସପ୍ତଗୋଦାବର ତୀର ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲି।" "ଏଠି ଆମର ତିନି ଝିଅଁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆମ ସହିତ ମିଳିବେ।" ପକ୍ଷୀକୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନଙ୍କ ସହ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ସପ୍ତଗୋଦାବରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେଠାର ଝିଅମାନେ ଯାଇଥିଲେ। ଏଠି ଏକ ମାଆ ପ୍ରଭାତରେ ପାହାଡ଼ ଚାରିପାଖ ଘୁରି, ନିଜ ଝିଅଁକୁ ଖୋଜୁଥିଲେ। ସେ ଏକ ବାନରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ବେଟି, ତୁମେ ତାକୁ ଦେଖିନାହଁତ? ହେ ବାନର, ସତ୍ୟ କହ।" ବାନର କହିଲେ, "ମୁଁ ଦେବବତୀ ନାମକ ଝିଅଁକୁ ଦେଖିଥିଲି; ମୁଁ ତାକୁ ବଡ଼ ଆଶ୍ରମରେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲି।" "ଶ୍ରୀକାନ୍ଥ ଦେଉଳ ସାମ୍ନାରେ ଥିଲା, ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।" "ଦେବବତୀ ସେଠାରେ ନାହିଁ; ଚଳ, ମୁଁ ଦେଖାଇଦେବି।" ସେଠାରୁ ସେମାନେ ମହିଳାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲି, କୌଶିକୀ ନଦୀ ପାର ହେଲେ। ଦୁଇ ତପସ୍ୱୀ ଓ ତୀବ୍ର ଗତିର ରଥରେ ସେମାନେ ଯାଉଥିଲେ। ଏହିବେଳେ ଘୃତାଚୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବସ୍ତୁ ସହ ଆସିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପିତା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ବୃକ୍ଷ ମୂଳରେ ବଳପୂର୍ବକ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ଏକ ଯୁବକ ଧନୁଷ ଓ ତୀର ଧରି କହିଲେ, "ଆଜି ଏକ ତୀରରେ ଏହି ବାନରକୁ ମାରିଦେବି।" ଏହା ଦେଖି ମହାତପସ୍ୱୀ ପକ୍ଷୀକୁ ଗଭୀର ଓ ଉଚିତ କଥା କହିଲେ, "ହେ ରାଜପୁତ୍ର, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବନ୍ଧନ ପୂର୍ବ କର୍ମଫଳ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।" "ଆସ, ଆସ, ବାନର, ତୁମେ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।" ବାନର କହିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ; କଣ କରିବି, କହନ୍ତୁ।" "ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ମୋ ପୁଅ ବଟବୃକ୍ଷ ମୂଳରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲା।" "ତାପରେ ଏହି ରାଜା ଦ୍ୱାରା ବୃକ୍ଷର ଶାଖା ତିନି ଟୁକୁଡ଼ି କରାଯାଇଥିଲା।" "ଶତ ବର୍ଷ ଧରି ସେ ଶାଖା ବୋହିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଚଳିନଥିଲେ।" ତପସ୍ୱୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବାନର ଜାବାଲି ପୁତ୍ରଙ୍କ ଜଟା ଖୁଲିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ଖୁସି ହୋଇ ଋତଧ୍ୱଜ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସେ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ— "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ତେବେ ମୋତେ ତ୍ୱଷ୍ଟୃଙ୍କ ଝିଅ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କର ପିତା କରନ୍ତୁ।" ସେ କହିଲେ, "ମୋ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ପାପ ହୋଇଛି।" ତାପରେ ଋତଧ୍ୱଜ କହିଲେ, "ଏହି ଶାପ ଶୀଘ୍ର ଶେଷ ହେବ।" ଏପରି ଭାବେ ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାର ଅନ୍ତ ହେଲା।