ସେମାନେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚି, ହାଟକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପରେ ବସିଲେ। ସେଠାରେ ଶକୁନି, ଜାବାଳି ଓ ଋତଧ୍ୱଜ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ନିରାଶାରେ ଏକ ସମୟରେ ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସହିତ ଶାକଳାକୁ ଗଲେ। ସେ ଅନ୍ତର୍ଜ୍ଞାନରେ ଲୀନ ହୋଇ ଧ୍ୟାନ କଲେ ଏବଂ ପୂଜା ପାତ୍ର ନେଇ ବାହାରିଲେ। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ ଶକୁନି, ଯିଏ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିଲେ, ସେ ବିଶେଷ ପ୍ରଜ୍ଞାଶାଳୀ ଥିଲେ। ତାପରେ ରାଜାଙ୍କୁ କୁହାଗଲା: “ହେ ରାଜନ୍, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣାଶୁଣା ଯେ ଆମର ପ୍ରିୟା ହରାଇଯାଇଛନ୍ତି। ତେଣୁ ତୁମେ ଉଠ, ତାଙ୍କୁ ଖୋଜ; ତୁମେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କରିଛି, ତଥାପି ସେ ମିଳିନାହାନ୍ତି; ଏହା କାହାକୁ କୁହିବି? ସିଦ୍ଧମାନେ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣି, ସେ ତୀର୍ଥରେ ଅନେକ ବାଣରେ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହୋଇଗଲେ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଜାଣେ ନାହିଁ ସେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି; ତେଣୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଯାଉଛି।” ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କ ରଥ ଦୁଇ ଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଭାଇର ପୁଅଙ୍କୁ ଭରସା ଦେଲେ। ବଦରୀ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ତାପସମାନଙ୍କର ଧନ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ଯୁବା ତପସ୍ୱୀ, ଦୃଢ଼ ପ୍ରୟାସ ଓ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସରେ ଲୀନ ଥିଲେ। ଏକ ବୃଦ୍ଧ ତପସ୍ୱୀ କହିଲେ, “ହେ ତପସ୍ୱୀ, ତୁମେ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କେମିତି ଆରମ୍ଭ କରିଛ?” ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତୁମେ କିଏ? ମୋତେ କୁହ, ମୋ ସାଙ୍ଗ ହେବାକୁ ଆସ।” ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ଏକ ରାଜା, ଶାକଳା ନଗରରେ ବସୁଛି, ହେ ମହାମୁନି।” ତାପରେ ରାଜା ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ ସବୁ ତାଙ୍କୁ କଥାହେଲେ। “ଚାଲ, ମୁଁ ତାହାକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଯାଉଛି, ତୁମେ ମୋର ଭାଇ,” ବୋଲି ସେ କହିଲେ। ତିବ୍ର ଗତିରେ ରଥ ଚଢ଼ି, ସେ ଦୁଇ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ। ତପସ୍ୱୀ କହିଲେ, “ଆସ, ହେ ରାଜନ୍, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ।” “ସପ୍ତଗୋଦାବର ତୀର୍ଥକୁ ମୁଁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲି। ସେଠି ଆମ ତିନି ଝିଅ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆମ ସହିତ ମିଳିବେ।” ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ପକ୍ଷୀଟିକୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ପୁଅମାନେ ସହିତ ଚାଲିଲେ। ସେମାନେ ସପ୍ତଗୋଦାବର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ଝିଅମାନେ ଯାଇଥିଲେ। ପ୍ରଭାତରେ ଏକ ମାତା ପାହାଡ଼ ଚାରିପାଖ ଘୁରୁଥିଲେ, ନିଜ ଝିଅକୁ ଖୋଜୁଥିଲେ। “ବୁଝିଛ, ତୁମେ ତାକୁ ଦେଖିନାହ, ବନର ବାନର, ସତ୍ୟ କୁହ,” ବୋଲି ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ। ବାନର କହିଲା, “ମୁଁ ଦେବବତୀ ନାମକ ଝିଅକୁ ଦେଖିଥିଲି; ମୁଁ ତାକୁ ବଡ଼ ଆଶ୍ରମରେ ରଖିଥିଲି। ଶ୍ରୀକଣ୍ଠଙ୍କ ଦେଉଳ ସାମ୍ନାରେ ମୁଁ ଏହି କଥା ସତ୍ୟ କହୁଛି।” “ଦେବବତୀ ସେଠି ଚିହ୍ନାଯାଇନାହିଁ; ଚଳ, ମୁଁ ଦେଖାଇଦେବି,” ବୋଲି ବାନର କହିଲା। ସେମାନେ ବାନରଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲି କୌଶିକୀ ନଦୀ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଗଲେ। ଦୁଇ ତପସ୍ୱୀ ସହିତ ତେଜ ରଥରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଘୃତାଚୀ ନଦୀସ୍ନାନ କରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତୁ ନେଇ ଆସିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପିତା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ପୂର୍ବରୁ ସେ ଜୋରକରି ଗଛ ମୂଳରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲେ। ସେ ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ବାଣ ନେଇ କହିଲେ, “ଆଜି ଏକ ମାତ୍ର ବାଣରେ ଏହି ବାନରକୁ ମାରିଦେବି।” ମହାମୁନି ଏହି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଉଚିତ କଥା ପକ୍ଷୀକୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜପୁତ୍ର, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବନ୍ଧନ ପୂର୍ବ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୁଏ। ଆସ, ଆସ, ବାନର, ତୁମେ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ; କଣ କରିବି, ମୋତେ ଶିଖାନ୍ତୁ।