ମୁଁ ସେଇ ଗଛ ସହିତ ଏକାଠି ଭୂମିରେ ଲୁହା ହୋଇ ପଡିଗଲି, ମୋର ଦୁଃଖ ଅତି ଅଧିକ ଥିଲା। ସମସ୍ତ ଚରାଚର ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୋତେ ଦେଖିଲେ। ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ କହିଲେ, "ହାୟ, ଏତେ ବଡ଼ ଆତ୍ମାବାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ କେତେ ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା!" ସେମାନେ ମନୁଙ୍କର କନ୍ୟା, ସହସ୍ର ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ବୀରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ଦୁଃଖ ପ୍ରକାଶ କରିଲେ। ମୁଁ ଜାଣିନି କିଏ ସେଇ ଗଛକୁ ହଜାର ଖଣ୍ଡ କରିଦେଇଥିଲେ। ଏ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ଦିନ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆଣାଯାଇଛି ଏବଂ ତୁମକୁ ଦେଖିଛି। ହେ କୁମାରୀ, ପୁଣ୍କରା ନଦୀର ଉତ୍ତର ତୀରକୁ ଦେଖ। ସେ କୁମାରୀ ବିଷୟ ଜାଣିବା ଓ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ। ସେଉଁଠି, ଦୁଇଜଣ ସତ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ନିଜ ନିଜ ପରିଚୟ ଦେଇପାରିଲେ। ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି ସେମାନେ ହାଟକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ବସିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶକୁନି, ଜାବାଲି ଓ ଋତଧ୍ୱଜ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଠିକ୍ ସମୟରେ, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ପିତା ସହିତ ଶାକଳାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେ ବୁଝିଲେ, ଧ୍ୟାନରେ ରହି, ତର୍ପଣ ପାତ୍ର ନେଇ ବାହାରିଲେ। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶର ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ପୁତ୍ର ଶକୁନି, ଭାଇମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ରାଜା, ଆମ ପ୍ରିୟା ହାରାଇଯାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣା। ତେଣୁ ଉଠ, ତାଙ୍କୁ ଖୋଜ; ତୁମେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟମ କରିଛି, ତଥାପି ସେ ହାରାଇଯାଇଛି; କାହାକୁ ଏ ବିଷୟ କହିବି? ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସେ ତୀର ଦ୍ୱାରା ହଜାର ଖଣ୍ଡ ହେଲେ। ମୁଁ ଜାଣିନି ସେ କେଉଁଠି ଅଛି; ତେଣୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଯାଉଛି। ସେ ଦୁଇ ଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଭାଇର ପୁଅଙ୍କୁ ରଥ ଦେଇ ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଲେ। ବଦରୀ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚି ସେମାନେ ତାପସମାନଙ୍କ ଧନ ଦେଖିଲେ। ସେ ଅତି ପ୍ରୟାସୀ ଓ ଦୁଃଖିତ ଯୁବକ ଥିଲେ। ଏ ତାପସ, ତୁମେ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଏତେ କଠିନ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କରିଛ। ସେ ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ କିଏ? ମୋତେ କୁହ, ମୋ ସହ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ନିଜକୁ ପ୍ରକାଶ କର।" ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ଏକ ରାଜା, ମହାମୁନି, ଶାକଳା ନଗରରେ ବସିଥାଏ।" ରାଜା ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ ଜୀବନର ସମସ୍ତ କାହାଣୀ କହିଦେଲେ। "ଆସ, ମୁଁ ସ୍ଲିମ୍-କମର ବାଳିକାକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଯାଉଛି; ତୁମେ ମୋର ଭାଇ।" ତେବେ ତେଜରେ ରଥ ଚଢ଼ି, ସେ ଦୁଇ ତାପସଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ। ତାପସ କହିଲେ, "ଆସ, ରାଜା, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ।" "ସପ୍ତଗୋଦାବର ତୀର୍ଥକୁ ମୁଁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି।" "ସେଠାରେ ଆମ ତିନୋଟି ଝିଅ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆମ ସହିତ ମିଶିବେ।" ପକ୍ଷୀକୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହ ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ସପ୍ତଗୋଦାବର ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେଇ କୁମାରୀମାନେ ଗଲେ ଥିଲେ। ସେଇ ମାତା ନିଜ ଝିଅକୁ ଖୋଜିବାକୁ, ପ୍ରଭାତରେ ପାହାଡ଼ ଚାରିପାଖେ ଘୁରିଲେ। "ମୁଁ ଝିଅ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିନାହାଁତ କି? ହେ ବନର ବାନର, ମୋତେ ସତ୍ୟ କୁହ।" ବାନର କହିଲା, "ମୁଁ ଦେବବତୀ ନାମକୁ ଦେଖିଥିଲି; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଆଶ୍ରମରେ ଛାଡ଼ିଥିଲି।" "ଶ୍ରୀକାଣ୍ଠ ମନ୍ଦିର ସାମ୍ନାରେ ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କହିଛି।" "ଦେବବତୀ ସେଠାରେ ନାହିଁ; ଚଳ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖେଇଦେବି।" ସେମାନେ ସେଇ ବାନରୀଙ୍କ ପଛପଛ କୌଶିକୀ ନଦୀ ପଥେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ।