ଶ୍ରୀକଣ୍ଠଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବା ପାଇଁ, ଏକ ଉତ୍କଳୀନ ନାମରେ ଥିଲେ ଗାଳବ। ସେ କାଳିନ୍ଦୀର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଯକ୍ଷ ଓ ଅସୁର କନ୍ୟାମାନେ ମଧୁର ସ୍ବରରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ସେମାନେ ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟାମାନେ ଥିଲେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଗାଳବ ନିଜ ପାଠ ଶେଷ କରି, ଧ୍ୟାନରେ ବସିଲେ, ଦୁଇ କନ୍ୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ଭକ୍ତିରେ, ସେ ଭବଙ୍କ ପରିବାରକୁ ଶୋଭା ଦେଲେ। ଗାଳବ, ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତି ବୁଝି ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ପ୍ରଭାତି ଉଠି, ସେ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ଗୌରୀଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ତାପରେ, ସେ କନ୍ୟାମାନେକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସେମାନଙ୍କର ଅନୁମତି ଚାହିଲେ। କନ୍ୟାମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏହି ଗମ୍ଭୀର ସମ୍ମାନ ସହିତ ପୁଷ୍କର ଅଟାରେ କାହିଁକି ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି?” କାର୍ତିକ ମାସ ମହାପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ବିଶେଷକରି ଏହି ମାସର ଶେଷ ଦିନରେ ପବିତ୍ର ସରୋବରରେ। କନ୍ୟାମାନେ କହିଲେ, “ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ଛଡ଼ା ଆମେ ଏଠାରେ ରହିପାରିବା ନାହିଁ।” ଗାଳବ ତପସ୍ବୀ ସହ ଏକାଠି ପୁଷ୍କର ଅଟାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ରାଜାମାନେ ଓ ଜନମାନେ, ଏକ ଧର୍ମଧ୍ୱଜ ଛଡ଼ି, ନାଭାଗ ଓ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ସହିତ ଅନେକ ମହାନ ରାଜାମାନେ, ପୁଷ୍କରର ପବିତ୍ର ବାଘ ମଧ୍ୟରେ ଧନୁ ଆକାରରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ। ମାଛର ଅନେକ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃପୁନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତଥାପି ସେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଅପବାଦକୁ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତପସ୍ବୀ କନ୍ୟାମାନେ ସହ ଇଚ୍ଛାମତେ ଘୁଞ୍ଚିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଏହି ଲୋକମାନେ କାହିଁକି ଲୋକ ନିନ୍ଦାକୁ ଭୟ କରୁଛନ୍ତି? କାମରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ମୂର୍ଖ ଜଣେ ଭୟକୁ ଚିହ୍ନିପାରୁନି। ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଡୁବିଥିଲେ, ସେ ଉଠିଲେ ନାହିଁ; ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଜୟ କରି ରହିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅନ୍ୟ ତପସ୍ବୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେଶର ରାଜାମାନେ, ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା ଭଲ ଅଙ୍ଗ ବିଶିଷ୍ଟ, ତାଙ୍କ ଶିଳ୍ପାକାର କନ୍ୟାକୁ ଦେଖି, ପବିତ୍ର ବାଘ ଜଣାଶୂନ୍ୟ ହେଲା ବେଳେ, ଗାଳବ ମଧ୍ୟ ଜଳ ତଳରେ ଥିଲେ। ପରଜନ୍ୟଙ୍କ ଧର୍ମାତ୍ମା କନ୍ୟା, ଘୃତାଚୀରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଦୁଇ ତଟରେ ତିନି କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ। “ତୁମେ କିଏ, ଏହି ଜଣାଶୂନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ କିପାଇଁ ରହିଛ?” ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସୁଶ୍ରେଣୀ, ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା, ଯିଏ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ କନ୍ୟା ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ନୈମିଷ ରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣନେତ୍ରୀ, ଧର୍ମର ମାତା ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ କହିଲେ—“ସୁରଥା, କାମରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ମୋତେ ନିଜର ଶରଣ ନେଲେ। ତାପରେ, ମୋ ପିତାଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ରାଜାଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲି। ଏହା ପରେ, ମୁଁ ଶ୍ରୀକଣ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲି, ତାପରେ ଗୋଦାବରୀ ଜଳକୁ। ତଥାପି, ସୁରଥା, ମୋ ହୃଦୟର ଆନନ୍ଦ, ମୋ ପତି, ଦେଖିଲି ନାହିଁ। ଶୋଭାବନ୍ତୀ, ମୁଁ ମୋ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ଖରାପରି କହିଛି। ଯେତେବେଳେ ମୋ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାର ଫଳ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ମୁଁ ପୁଷ୍କରକୁ ପହଞ୍ଚିଲି। ଅଟାରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଏକ ତପସ୍ବୀ ମୋତେ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମରୁ ମୋତେ ଭୂମିରେ, ମେରୁ ପର୍ବତରେ ଆଣିଥିଲେ। ସେଠାରେ, ମେରୁରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ମୁଁ ବେଦବତୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲି। ହଠାତ୍, ମୁଁ ବନ୍ଦୁଜୀବ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପର୍ବତକୁ ଉତ୍କଳିତ ହେଲି।