ଏହିପରି ଘଟଣାରେ, ରୁଷି ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଘ୍ରାଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶକୁନି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଧାରୀ, ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଓ ବାଣକୁ ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ଭୂମିରେ ରଖିଦେଲେ। ବନରେ ଥିବା ମହାବୀର ବାନର ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଲୁଚାଇ ପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହାପରେ, ଏକ ପକ୍ଷୀ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମୁନିଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ଅବତରଣ କଲା। ଶୀଘ୍ରତାରେ, ଶକୁନି ତାଙ୍କ ଚନ୍ଦ୍ରକାର ବାଣରେ ଗଛର ଏକ ଡାଲିକୁ ତିନି ଭାଗ କଟିଦେଲେ। ଏହି ବାଣରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପଥ ଦ୍ୱାରା ସେ ଗଛରୁ ଅବତରଣ କଲେ। ତା’ପରେ, ଜାବାଲିଙ୍କ ସହିତ, ଯିଏ ଭାର ବହନ କରୁଥିଲେ, ସେ ସୂର୍ୟଯୁକ୍ତ ନଦୀ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଏମିତି ଭାବରେ ସମସ୍ତେ ସ୍ରୀକଣ୍ଠ ହରଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଏକାଠି ହେଲେ, ଯିଏ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ରୃତଧ୍ୱଜ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେଠାରେ ଶୁଭ୍ର ଓ ନିର୍ମଳ ସଙ୍ଗ ହେଲା। ତାଙ୍କୁ ବିଧିମୁତାବକ ସ୍ନାନ କରାଇ, ଦିନ ଓ ରାତି ତାଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଚାହିଁ। ଏହି ଅଦୃଶ୍ୟ ସ୍ରୀକଣ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗାଳବ ନାମକ ଏକ ମୁନି ଆସିଥିଲେ। ସେ କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ୍ର ଭାବରେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଯକ୍ଷ ଓ ଅସୁର କନ୍ୟାମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଗାନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟାମାନେ ଥିଲେ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ପାଠ ସମାପ୍ତ କରି, ଗାଳବ ଧ୍ୟାନରେ ବସିଲେ, ଏହି ଦୁଇ କନ୍ୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ଭକ୍ତିସହିତ ସେ ଭବଙ୍କ ବଂଶକୁ ଶୋଭା ଦେଲେ। ତା’ପରେ, ତାଙ୍କ ପରିସ୍ଥିତି ଜାଣି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ବୀ ଗାଳବ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ପ୍ରଭାତେ ଉଠି, ସେ ବିଧିମୁତାବକ ଗୌରୀପତିଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଗାଳବ କହିଲେ, “ଓ କନ୍ୟାମାନେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି; ଆପଣମାନେ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ।” ସେମାନେ ପଚାରିଲେ, “ମହାନ, ଆପଣ କୌଣସି କାରଣରୁ ପୁଷ୍କର ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି?” ଗାଳବ କହିଲେ, “କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ, ବିଶେଷକରି ଶେଷ ଦିନରେ, ପବିତ୍ର ପୁଷ୍କର ତୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାରେ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।” କିନ୍ତୁ କନ୍ୟାମାନେ କହିଲେ, “ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣ ବିନା ଆମେ ଏଠାରେ ରହିପାରିବୁ ନାହିଁ।” ଏଭଳି, ମୁନିଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କ ପ୍ରସ୍ଥାନ ପରେ, ସେମାନେ ପ୍ରଣାମସହିତ ପୁଷ୍କର ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତା’ପରେ, ରାଜାମାନେ ଓ ଜନମାନେ, ମାତ୍ର ଏକ ଧର୍ମଧ୍ୱଜ ଛାଡ଼ି, ସେଠାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ମହାନ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରାଜାମାନେ, ନାଭାଗ ଓ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଙ୍କ ସହିତ, ପୁଷ୍କର ତୀରେ, ଧନୁଷ ଆକୃତିର ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ସ୍ନାନ କଲେ। ଏଠି, ମାଛର କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃପୁନି ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିବା ସେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୁର୍ଜନ୍ୟ ନିନ୍ଦାକୁ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତପସ୍ବୀ, କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ସହିତ ଇଛାମତେ ଘୁରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଜଳମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ; ତଥାପି, ଲୋକମାନଙ୍କ ନିନ୍ଦାକୁ ଭୟ କାହିଁକି? କାମରେ ଅନ୍ଧ ତାହା ପ୍ରତି ଅନୁଭବ କରିପାରେ ନାହିଁ। ଜଳମଧ୍ୟରେ ଡୁବି ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଉପରକୁ ଆସିଲେ ନାହିଁ; ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରି ସେ ଶାନ୍ତ ରହିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ମୁନିମାନେ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ରାଜାମାନେ ଆସିଥିଲେ। ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା, ଶୋଭାମୟ ଅଙ୍ଗ ଓ ସୁନ୍ଦର କଟି ଦେଖି, ସ୍ନାନ ତୀର ଶୂନ୍ୟ ହେବାବେଳେ, ଗାଳବ ମଧ୍ୟ ଜଳମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ। ପର୍ଜନ୍ୟଙ୍କ ଧର୍ମନୀତି କନ୍ୟା, ଘୃତାଚୀରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଶିଳ୍ପମୟୀ, ତିନିଜଣୀ କନ୍ୟାକୁ ଦୁଇ ତୀରରେ ଦେଖିଲେ। ସେ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କିଏ? ଏହି ଶୂନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ କାହିଁକି ରହିଛ?” ସେମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ଓ ସୁଶ୍ରେଣି, ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦା, ଯିଏ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ କନ୍ୟା ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଓ ନୈମିଷ ଅରଣ୍ୟର ସୁବର୍ଣ୍ଣନୟନୀ, ଧର୍ମର ମାତା ଭାବେ ଖ୍ୟାତିଲାଭ କରିଛନ୍ତି।