ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାରଦ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁପ୍ତ ଗଳ୍ପ ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଯାଉଛୁ। ସେ ମକର ନିଜେ ନାରୀମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଚଳାପାଇଁ, ଏବଂ କଣ୍ତା ଝାଡ଼ରେ ବସିଥାଏ। ସେ ଶହରର ରାସ୍ତା ଓ ଆସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକରେ ବସିଥାଏ। ସେ ବିଷ, ଗୋମୂତ୍ର, ପୋକା ଓ ପଥର ମଧ୍ୟରେ ମିଳିଥାଏ। ଏକ ବୀର, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଦକ୍ଷ, ହାତୀ, ରଥ ଓ ଏହା ସହିତ ଅନ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ। ସେ ମକର ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚଳାପାଇଁ ଏବଂ ବଡ଼ ସାଗରରେ ବସିଥାଏ। ମାଟି କୁଞ୍ଜ ଜୁଆଘର ଓ ମଦ ଚାଲାଉଥିବା ଘରରେ ବହୁ ସମୟ ରହିଥାଏ। ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଘରରେ ବସିଥାଏ। ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ଗୁପ୍ତ ଗଳ୍ପ କେହିଙ୍କୁ ଖୋଲିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଗଳ୍ପ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ଯାହା ପାପ ନଶ୍ଟ କରେ ଏବଂ ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏବେ ଦକ୍ଷାୟଣୀ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କୁ ପୁଅ ଦେଇଥିଲେ। ହରି ଓ କୃଷ୍ଣ ସଦା ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସରେ ଲିନ ଥିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ବୃଷଭ ସ୍ବଭାବ ଧାରଣ କରି ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ଗଙ୍ଗାର ବିସ୍ତୃତ ତଟରେ, ସେ ଦୁଇଜଣ ଘରେ ରହି, ପରମ ବ୍ରହ୍ମରେ ଲିନ ହେଇଥିଲେ। ତପସ୍ୟାରେ ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ସେ ରମ୍ଭା ଆଦି ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କୁ ସେଇ ମହା ଆଶ୍ରମକୁ ପଠାଇଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ବସନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ବଦରୀ ଆଶ୍ରମ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାମତ ରମଣ କଲେ। ଗଛମାନେ ସଦା ପତ୍ରହୀନ ଥିଲେ, ତଥାପି ତାଙ୍କର ଭୂମିସ୍ପର୍ଶୀ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଜଗମଗାଉଥିଲା। ବସନ୍ତର ଶିଂହ ପଲାଶ ଫୁଲର ଶୋଭାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଆସିଥିଲେ। ବସନ୍ତ ଚମେଲି କୁଞ୍ଜରେ ଶୋଭିତ ହେଇ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ହସିଥିଲେ। ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହେବା ପରି, ଦାସମାନେ ମାଲିକଙ୍କର ସମ୍ମାନରେ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ରଣରେ ରକ୍ତରେ ବିଭୂଷିତ ହେବା ପରି, ବସନ୍ତର ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ଶୋଭା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ମିତ୍ର ଆସିବାରେ ଧର୍ମୀମାନେ ଗେଡ଼େଇ ହେବା ପରି, ତାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଳି ଦ୍ୱାରା କହିବାକୁ ଚାହିଁଲେ, "କେଉଁ ପାହାଡ଼ ଆମ ସମାନ?" ନୀଳ ଅଶୋକର କେଶରେ ଶୋଭିତ, ମୁହଁ ପଦ୍ମ ପରି ଫୁଲିଯାଉଥିଲା। ଚମେଲି ଫୁଲର ଦନ୍ତ, ଫୁଲମାଳାର ଶୋଭାରେ ଶୋଭିତ। ଦେବମାନେ, କୋଇଲ ରାଜାର ଗଳା ସ୍ୱର, ଅଙ୍କୋଳା ଫୁଲର ପୋଷାକରେ ଶୋଭିତ। ପୂର୍ବ ଥାବ ଚୂଡ଼ା ଏବଂ ମଦମସ୍ତ ହଂସର ଚାଳ ଅନୁକୂଳ। ବଦରୀ ଆଶ୍ରମରେ ବସନ୍ତର ଭାଗ୍ୟ ଆସିଥିଲା। ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ କାମଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ ଯେ ଶ୍ରୀ ନାରାୟଣ, ଜଗତ୍ର ଈଶ୍ବର, ଅବିନାଶୀ ଦେବ ଦେଖିଥିଲେ। ସେ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦହି ହୋଇ, ଶରୀରହୀନ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ କାହିଁକି ତାଙ୍କୁ ଦହିଥିଲେ? ଏହା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ। ଦକ୍ଷର ଯଜ୍ଞ ନଶ୍ଟ କରି, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ ଏକାଉଁ ଘୂମି ଚାଲିଥିଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ସେ ବିବାହହୀନ ଏବଂ ବିସ୍ମୃତିରେ ଅନ୍ୟକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ମଦରେ, ସେ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ହ୍ରଦମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭ୍ରମଣ କଲେ। ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ଆଘାତିତ ହାତୀ ପରି, ସେ ଶାନ୍ତି ନାପାଇଲେ। ଶଙ୍କର ଜଳରେ ଲିନ ହେଲେ, ଜଳ ଦହି ହୋଇ କଳା ହେଇଯାଇଲା। ସେ ପବିତ୍ର ନଦୀ ପୃଥିବୀରେ କେଶପାଶ ପରି ବହିଯାଉଥିଲା। ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ଗୁପ୍ତ ଗଳ୍ପ କେବଳ ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇଥିବା, ପାପ ବିନାଶ କରିଥିବା ଏବଂ ଆମେ ଏହାକୁ ଅତି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣିଲୁ।