ସେଉଁଠି ପହଞ୍ଚି, ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "କେଉଁଠି ମୋତେ କୌଣସି ଦେବତା ରକ୍ଷା କରିବେ?" ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆଶ୍ରମ, ଯେଉଁଠାରେ ମଦମସ୍ତ କୋକିଳାଙ୍କର କୁହୁକୁହା ଶବ୍ଦ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା। ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ସେଇ ମହାଶ୍ରମରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ମୁହଁ ଶୁଖିଯାଇଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ଅସ୍ଥିର ଥିଲା, ଏକ ଶୁଷ୍କ ପଦ୍ମ ପୁଷ୍ପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଆଶ୍ରମର ଅନ୍ୟଜଣ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏହିଁ କିଏ?" ଏହାପରେ ସେ ଉଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ତାପରେ, ଦୁଇଜଣେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉତ୍ତର କରିବାରେ ଲାଗିଲେ ଏବଂ ଆପଣମାନେ ମଧ୍ୟେ କଥା ହେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିଲେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ସେମାନେ ବସିଥିଲେ। ସେଇ ମହାମୁନି, ଯିଏ ସତ୍ୟର ଜ୍ଞାନୀ, ଚିଠିଗୁଡ଼ିକୁ ଅବଲୋକନ କଲେ। କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ସେ ତପସ୍ବୀ ସବୁ ବୁଝିପାରିଲେ। ତାପରେ ସେ ତୁରନ୍ତ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଗଲେ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ। ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ପୁରୁଷଶାର୍ଦୂଳ, ମୋର ଅନୁରୋଧ ଶୁଣନ୍ତୁ, ହେ ରାଜନ। ଏଠାରେ ଏକ ବାନର ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଆପଣଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ଏକ ଶକୁନି ନାମକ ବ୍ୟକ୍ତି ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ। ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର ଶକୁନିଙ୍କୁ, ଯିଏ ତପସ୍ବୀ ବଂଶର ଅନ୍ତର୍ଗତ, ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ।" ତାପରେ ସେ, ମହାମୁନିଙ୍କ ସହିତ ଏଇ ବନ୍ଧନସ୍ଥଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ମୁନିପୁତ୍ର ଗଛ ଉପରେ ବନ୍ଧା ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି। ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ଜଟାଧାରୀ ସେଇ ମୁନିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ସୁରକ୍ଷକ ତୀବ୍ର ତ୍ୱରାରେ ତୀର ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧନ କଟିଦେଲେ। ପଞ୍ଚଶତ ବର୍ଷ ବିତିବା ପରେ ସେ ଏହା କରିପାରିଲେ। ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ଯାବାଳି, ଯଦ୍ୟପି ବନ୍ଧିତ ଥିଲେ, ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ତାପରେ ସେଇ ଋଷି ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ, ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କଲେ। ଏହାପରେ ଶକୁନି, ବଳଶାଳୀ, ତୀବ୍ର ତ୍ୱରାରେ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଭୂମିରେ ରଖିଦେଲେ। ଏବଂ ସେଠାରେ ଥିବା ବନ୍ଦର ଏହି ଘଟଣା ଲୁଚାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ପକ୍ଷୀ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମୁନିଙ୍କ ସହିତ ତଳକୁ ଆସିଲେ। ସେ ତ୍ୱରାସୀଳ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାକାର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେଇ ଶାଖାକୁ ତିନି ଟୁକୁଡ଼ା କରିଦେଲେ। ଏହାପରେ, ବାଣମୟ ପଥ ଦ୍ୱାରା ସେ ଗଛରୁ ତଳକୁ ଅବତରଣ କଲେ। ଯାବାଳିଙ୍କ ସହିତ, ଭାରବାହକ ହୋଇ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟନଦୀ ଉପକୂଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହିପରି, ସେମାନେ ଶିବ, ଶ୍ରୀକଣ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ; ଯିଏ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ଋତଧ୍ୱଜ ଯାଇଯିବା ପରେ, ଏଠି ଅତି ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ନିର୍ମଳ ସଙ୍ଗ ହେଲା। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ବିଧିମତ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରାଇବା ଓ ଦିନ ରାତି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏଠାରେ ଏକ ଗାଳବ ନାମକ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ, ଯିଏ ଅଦୃଶ୍ୟ ଶ୍ରୀକଣ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ସେ କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀର ଶୁଭ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ପବିତ୍ର ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଯକ୍ଷ ଓ ଅସୁର କନ୍ୟାମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ସେମାନେ ଗାନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟାମାନେ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ପାଠ ଶେଷ କରି, ସେ ଧ୍ୟାନରେ ବସିଲେ, ଦୁଇ କନ୍ୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ସେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଭବ କୁଳକୁ ଶୋଭିତ କଲେ। ଗାଳବ, ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବୁଝି, ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସକାଳେ ଉଠି, ସେ ବିଧିମତ ଭାବେ ଗୌରୀପତିଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେ କହିଲେ, "ହେ କନ୍ୟାମାନେ, ମୁଁ ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି; ଆପଣମାନେ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ।" ଏହି ଅନୁମତି ମାଗି, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ମହାନୁଭାବ, କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆପଣ ପୁଷ୍କର ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି?