ଶିବା ଏବଂ ଅଶିବନିର୍ଘୋଷାଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିବା ପରେ, ମହାର୍ଷି ଆଉ କିଛି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କଥା କହିଲେ। ସେଠାରୁ, ସେ ମହାର୍ଷି ନିଜ କଥା ଶେଷ କରି, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ଚଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହିରଣ୍ୟବତୀ ନଦୀର କୂଳରୁ ବାନର ରଥ ଉଡ଼ି ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଚଲିଗଲା। ଏହି ରଥ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ଜନଶୂନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଆଣିଦିଆଯାଇଥିଲି। ଏହି ସୁନ୍ଦରୀ ମୋତେ କହିଲେ: "ତୁମେ ଯମୁନା କୂଳରେ ଥିବା ଶ୍ରୀକଣ୍ଠଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ।" ସେଠାରେ ତୁମେ ନିଜକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର; ଏଠାରେ ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରିପାରିବ। ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ, ସେ ପାହାଡ଼ରୁ ଯମୁନା ନଦୀକୁ ଆସିଥିଲେ। ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠି ତପସ୍ୱୀମାନେ ଆସନ୍ତି। ସେ ଶିରୋନମ୍ର କରି, ଅମର ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ, ସେ ନିଜ ଶୈଶବରେ କହିଥିବା ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଲେଖିଲେ। ଏହି ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଦେଖି, ସେ ଭାବିଲେ: "କିଛି ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ।" ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଏକ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ମଦୋନ୍ମତ କୋଇଲିମାନଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା। ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ସେଇ ମହାଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ତିବ୍ର ତ୍ରିଷ୍ଣାରେ ଅନ୍ତର୍ବ୍ୟାକୁଳ, ଚକ୍ଷୁ ଅସ୍ଥିର, ଶୁଷ୍କ କମଳ ପ୍ରତିକ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। "ଏହି କିଏ?" ବୋଲି ଭାବି, ସେ ଉଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ତାପରେ ଦୁଇଜଣେ ପରସ୍ପରକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରି ଆଲୋଚନା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର କଥାବାର୍ତ୍ତା କରି, ବେସ୍ତ ହୃଦୟରେ ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ଥିବା ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନୀ ମହାର୍ଷି ଲିଖିତ ଅକ୍ଷରମାନେ ଦେଖିଲେ। ସେ କିଛି ଖ୍ଷଣ ଧ୍ୟାନ କରି, ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବୁଝିପାରିଲେ। ତାପରେ ସେ ତୁରନ୍ତ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯାଇ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। "ହେ ପୁରୁଷସିଂହ, ମୋର ଅନୁରୋଧ ଶୁଣ, ହେ ରାଜା," ବୋଲି ସେ ଅନୁରୋଧ କଲେ। "ଏଠାରେ ଏକ ବାନର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ହେ ରାଜା, ସେ ତୁମ ଆଧିନରେ ଅଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ଶକୁନି ନାମକ ଜଣେ ଅଛନ୍ତି, ହେ ରାଜାଧିରାଜ, ସେ ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ।" ସେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର ଶକୁନିଙ୍କୁ, ଯିଏ ତପସ୍ୱୀ ବଂଶରେ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ। ତାପରେ ସେ ମହାର୍ଷିଙ୍କ ସହ ଏହି ବନ୍ଧନ ସ୍ଥଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ଗଛ ଉପରେ ବନ୍ଧା ଥିବା ମୁନିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଗଛ ତଳେ ମୁନିପୁତ୍ର, ଯାହାଙ୍କ ଯଟା ବନ୍ଧା ଥିଲା, ସେମାନେ ଦେଖିଲେ। ସେଇ ରକ୍ଷକ ବେଗରେ ତୀର ଦ୍ୱାରା ମୁନିପୁତ୍ରଙ୍କ ବନ୍ଧନ କାଟିଦେଲେ। ପଞ୍ଚଶତ ବର୍ଷ ବିତିଲାପରେ, ସେ ଏହି କାମ କରିପାରିଲେ। ତାଙ୍କ ପିତା ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖି, ଯାବାଲି ବନ୍ଧନ ରହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଏପରେ ମୁନି ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଶୁଘିଲେ। ଏହିଠାରେ ଶକୁନି, ପ୍ରବଳ ବାହୁବଳୀ, ନିଜ ଧନୁଷ ଓ ତୀର ତୁରନ୍ତ ଭୂଇଁରେ ରଖିଦେଲେ। ଏବଂ ସେଇ ବେଶ୍ଟ ବାନର ଏହାକୁ ଲୁଚାଇ ରଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ପକ୍ଷୀ ମହାର୍ଷି ସହ ଉତ୍ତରେ ଉତରିଲେ। ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାକାର ତୀର ଦ୍ୱାରା ସେଇ ଶାଖାକୁ ତିନି ଟୁକୁଡ଼ି କରିଦେଲେ। ପରେ ତୀର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପଥରେ ଗଛରୁ ତଳକୁ ଅବତରଣ କଲେ। ଯାବାଲିଙ୍କ ସହ, ଭାରବାହକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଜନିତ ନଦୀ ତୀରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହିପରି, ସେମାନେ ହର, ଶ୍ରୀକଣ୍ଠ, ଯୋଗୀଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଋତଧ୍ୱଜ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେଠାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ନିର୍ମଳ ସଙ୍ଗ ହେଲା। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ବିଧିମତ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରାଇ, ଦିନ ଓ ରାତି ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ।