ସେ ଚାରିପଟେ ଦେଖିଲେ—ପାଖ, ଉପରେ ଏବଂ ତଳେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ। ତାଙ୍କର ହଳଦିଆ ଜଟା ଅତି ସାବଧାନରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲା, ହେ ଶୁଭେ, ଏହା ଦେଖି ଏକ ମହିଳା ପଚାରିଲେ, “ତୁମକୁ କିଏ ବାନ୍ଧିଛି, ବାଳକ? କହ, ହେ ପାପୀ।” ତେଣୁ ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ବଞ୍ଚୁଛି, ଯଦିଓ ଏମିତି ଦୁଷ୍ଟ ଭାବରେ ଏହି ଜଟାରେ ବନ୍ଧାଯାଇଛି। ଏଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା ରାଶି ଅଛି; ମୋ ପିତା ହେଲେ ଋତଧ୍ୱଜ। ସେ ମଧୁମକ୍ଖୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମগ্ৰହଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ। ସେ ଜାବାଲି ନାମରେ ପରିଚିତ; ଏହା ଶୁଣ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ। ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୁମାରାରେ ତପସ୍ୟା କରିବ। ଶିଶୁବୟସରେ ପାଞ୍ଚ ଶତ ବର୍ଷ ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନ ଭୋଗିବ। ଯୁବାବୟସରେ ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିବ। ପୃଥିବୀରେ ଶୟନ ଏବଂ କନ୍ଧ ଧାନର ଖାଦ୍ୟ ପାଇବ। ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରୁଛି, ହିରଣ୍ୟବତୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଯାଉଛି। ଏହି ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗନା, ଯିଏ ଅବିବେକରେ ମହାଶ୍ରମରେ ରଖାଯାଇଥିଲେ, ତାକୁ ନେଇ, ବଟବୃକ୍ଷର ଶିଖରରେ ଜଟା ସହ ବନ୍ଧାଯାଇଥିଲେ, ହେ ଶୋଭନା। ଲତା ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧା, ତଳେ ବଡ଼ ଯନ୍ତ୍ର ଥିଲା, ଏକ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତି ଦ୍ୱାରା। ଲତାର ଯନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ଦିଗର ମୁହଁରେ ବିଛାଇ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ହେ ଶୁଭେ, ମୁଁ ଯେଉଁପରି ଦେଖିଲି, ତୁମକୁ ସେଇପରି କହିଲି। ଏବେ ମୋତେ କହ, ଏଠାରେ ତୁମ ଆଗମନର କାରଣ କ’ଣ? ମୋର ନାମ ହେଉଛି ନନ୍ଦୟନ୍ତୀ, ପ୍ରମ୍ଲୋଚାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ। ସେ ଏହି ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀ ହେବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଶିବା ଏବଂ ଅଶିବନିର୍ଘୋଷା—ତାପରେ ଋଷି ଆଉ କିଛି କଥା କହିଲେ। ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଶବ୍ଦ କହି, ସେ ଋଷି ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ହିରଣ୍ୟବତୀ ନଦୀର ତଟରୁ ବାନର ରଥ ଉଡ଼ି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଚଲିଗଲା। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ନିର୍ଜନ ଦେଶକୁ ଆଣାଯାଇଥିଲି। ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ମୋତେ କହିଲେ: “ଯମୁନା ତଟରେ ଶ୍ରୀକଣ୍ଠଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ।” ସେଠାରେ ତୁମେ ସ୍ୱୟଂକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର; ସେଠାରେ ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରିବ। ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ, ସେ ପର୍ବତରୁ ଯମୁନା ନଦୀକୁ ଆସିଥିଲେ। ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତପସ୍ବୀ ଯାଆନ୍ତି। ସେ ଶିରୋନମ୍ର କରି, ସେଠାରେ ଅବିନାଶୀ ମହାମୁନିମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ଶିଶୁବୟସରେ କହିଥିବା ଏକ ଅନ୍ୟ ଶ୍ଲୋକ ଲେଖିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଭାବିଲେ—“କୌଣସି ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରୁନ୍ତୁ।” ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମଦମତ କୋଇଲିମାନେର ଧ୍ୱନି ଗଞ୍ଜି ଉଠିଥିଲା। ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ମହାଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କର ମୁଁହ ଶୁଖିଯାଇଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ଅସ୍ଥିର, ଶୁଷ୍କ ପଦ୍ମ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। “ଏହିଁ କିଏ?” ଭାବି, ସେ ଉଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ତାପରେ ଦୁଇଜଣେ ପ୍ରଶ୍ନୋତ୍ତର କରି କଥାବାର୍ତ୍ତା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର କଥାରେ ଆସିନ୍ଧା, ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଅଲାପ କରୁଥିଲେ। ସେ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନୀ ମୁନି ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ। କିଛିଖଣ୍ଟ ଧ୍ୟାନରେ ବସି, ସେ ତପସ୍ବୀ ସବୁ ବୁଝିପାରିଲେ। ତାପରେ ସେ ତୁରନ୍ତ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚଲିଗଲେ।