ଏକ ସୁନ୍ଦର ଦିନରେ, ଶାକ୍ୱେୟ ନାମକ ବିରାଟ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତରେ ବାସ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସୁନ୍ଦରୀ ଅନେକ ବର୍ଷ ଅରଣ୍ୟରେ ଅତିବାହିତ କରିଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ପାଇଁ ମିଳିବା ପରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦେବବତୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ମାକଡ଼ାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏକ ଶିଶୁକୁ ଦେଖି, ତାହାକୁ ହାତରେ ନେଲେ। ଏକ ଗୁହାକୁ ଦେଖି, କ୍ରୋଧିତ ହେଇ, ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଉଠାଇ ଅଗ୍ରଗାମୀ ହେଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗବଳି ଯୁଗୁଳ ସହିତ ସେ ହିମାଚଳ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ, ତାଙ୍କୁ ଅତି ନିକଟରେ ଏକ ଘନ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା, ଯାହା ଋଷିମାନେ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ନମସ୍କାର କଲେ, ଏବଂ ଦାନବ ତାକୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ପାତାଳ ନିଜ ନିବାସକୁ ଗଲେ। ସେ ଶିବିତି ନାମକ ଭୂମିକୁ ନେଇ ଆସାଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମିକ ଲୋକ ରହିଥିଲେ। ଏହିପରି ଚାହାଣା ସହିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ସୁଲୋଚନା ରଖାଯାଇଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ। ବିଦାୟ ନେବା ଇଚ୍ଛାରେ, ମାକଡ଼ା ତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା କନ୍ୟା ସହିତ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ଅପନିଆ ବେଉଁଜି ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, ଯାହା ଜଳରେ ବିମର୍ଜନ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ଭୟରେ, ସେ ହିରଣ୍ବତୀ ନଦୀରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଶୋକ ଓ ବିପ୍ଳବରେ ଆବୃତ୍ ହୋଇ, ସେ ଅଞ୍ଜନା ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଏଠାରେ ଅନେକ ବର୍ଷ ରହିଥିଲେ। ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟାକୁ ଅତି ପବିତ୍ର କୋଶଳ ଭୂମିକୁ ନେଇ ଆସାଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମିକ ଲୋକ ରହିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀର ଅଙ୍କୁରରେ ଆବୃତ୍ ହୋଇଥିଲା, ଯେପରି ମୁଣ୍ଡରେ ଜଟା ଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଏ। ପଥର ତଳା ଉପରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ସେ ଏକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ। ଶବ୍ଦ ଏହିପରି କହିଲା, “ତୁମର ପୁଅ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳରେ ବାନ୍ଧା ହୋଇଛି।” ସେ ଚାରିପାଖେ, ଉପରେ, ତଳେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ। ହଳଦିଆ ଜଟା ସହିତ, ସେ ଜତନରେ ବାନ୍ଧା ହୋଇଥିଲେ। ସୁନ୍ଦରୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “କିଏ ତୁମକୁ ବାନ୍ଧିଛି, ପୁଅ? କହ, ଅପବିତ୍ର!” ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ବଞ୍ଚିଅଛି, ଏପରି ଜଟାରେ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବରେ ବାନ୍ଧା ହୋଇଛି। ଏଠାରେ ଏକ ତପସ୍ୟାର ଗୁଛ ଅଛି; ମୋର ବାପା ଋତଧ୍ୱଜ। ସେ ମଧୁମକ୍ଖୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ। ସେ ଜାବାଳୀ ନାମରେ ପରିଚିତ; ଏହା ଶୁଣ, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା। ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ତୁମେ ସୁମାରାରେ ତପସ୍ୟା କରିବା। ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ, ପାଞ୍ଚ ଶତ ବର୍ଷ ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନ ସହିବା। ଯୁବା ଅବସ୍ଥାରେ, ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିବା। ଭୂମିରେ ଶୟନ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଧାନ୍ୟର ଖାଦ୍ୟ ପାଇବା। ମୁଁ ପୃଥିବୀରେ ଘୁଞ୍ଚିଅଛି, ହିରଣ୍ବତୀରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଯାଉଛି। ଏହି ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗକୁ ନେଇ, ଯାହା ମହା ଆଶ୍ରମରେ ଅବିବେକରେ ରଖାଯାଇଥିଲା, ବଟବୃକ୍ଷ ଶିରାରେ ଜଟା ସହିତ ବାନ୍ଧା ହୋଇଥିଲା। ଲତା ରଶି ଓ ଏକ ବଡ଼ ଯନ୍ତ୍ର ତଳେ, ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦ୍ୱାରା। ଲତା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଏହି ଯନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ଦିଗର ମୁହାଁରେ ରଖାଯାଇଥିଲା। ସୁଭଗେ, ମୁଁ ଯାହା ଦେଖିଛି, ସେହିପରି ତୁମକୁ କହିଛି। ମୋତେ କହ, ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗବଳି ଥିବା, ତୁମେ କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ? ମୋର ନାମ ନନ୍ଦୟନ୍ତୀ, ପ୍ରମ୍ଲୋଚାର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଛି। ସେ ଏହି ରାଜାଙ୍କ ରାଣୀ ହେବେ—ଏହାର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।