ଦାନବ କନ୍ଦରମାଳିନୀଙ୍କର କନ୍ୟା ଏଠିକୁ ଆସିଲେ। ସେପରି, ପରଜନ୍ୟଙ୍କର ଶୁଭ ଝିଅ ବେଦବତୀ ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ହାଟକ ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ମହାଦେବ, ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରତା ଲାଭ କରିବେ। ପରେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ସାତଟି ଗୋଦାବରୀ ନଦୀର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାଇ, ପବିତ୍ରତାରେ ଲିନ ହୋଇ ଧ୍ୟାନ କରିଲେ। ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ପାଇବା ଆଶାରେ, ସେ ମହାକଥାର ଗୋଟିଏ ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ିଲେ। ଏହି ମୃଗନୟନୀ ଝିଅଙ୍କର ଦୁଃଖ କିଏ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦୂର କରିପାରିବ, ସେ ଗୋଟିଏ ମାତ୍ର ଭାବିଲେ। ପୟୋଷ୍ଣୀ ନଦୀ, ଯାହା ଅନେକ ଋଷିମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ଓ ତାଙ୍କର ବିସ୍ତୃତ ନୟନ ସ୍ମରଣ କରି, ସେ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଲେ। ସେ ସୁରଥ ନାମକ ବୀରଙ୍କୁ ମନେ କରିଥିଲେ, ଏପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ କାଟିଗଲା। ତାଳରେ, ସେ ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖରରୁ ଭୂମିକୁ ତଳେ ଝରିପଡିଲେ, ଭାଗ୍ୟରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ। ଶାକ୍ୱେୟ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି। ଅନେକ ବର୍ଷ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଅରଣ୍ୟରେ କଟିଗଲା। ସେ ତାଙ୍କୁ ଲାଭ କରି, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦେବବତୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ବନରେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ବାନର ଏହି ଶିଶୁକୁ ଦେଖି, ତାହାକୁ ହାତରେ ନେଲେ। ଗୁହା ଦେଖି, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଉଠାଇ, ସେ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ଏହିପରି, ସେ ମନୋହର ଅଙ୍ଗବତୀ ସହିତ ହିମାଚଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରୁ ଦୂର ନୁହେଁ, ଏକ ଘନ ଆଶ୍ରମ ଥିଲା, ଯାହା ଋଷିମାନେ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ। ସେ କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ନମସ୍କାର କଲେ, ଦାନବ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖୁଥିଲେ। ପରାକ୍ରମୀ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ପାତାଳ, ନିଜ ନିବାସକୁ ଗଲେ। ସେ ଶିବିତି ନାମକ ଧରଣୀକୁ ନେଆଯାଇଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମିକ ଲୋକମାନେ ରହନ୍ତି। ପରାକ୍ରମୀ ସେ, ଯିଏ ଯିବାକୁ ଚାହିଁଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ ଯେଉଁଠାରେ ସୁଲୋଚନାକୁ ରଖାଯାଇଥିଲା। ବାନର, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ହର୍ଷିତ କନ୍ୟା ସହିତ ବିଦାୟ ନେଲେ। "ମୋର ଏହି ଚେଷ୍ଟା ବ୍ୟର୍ଥ ହେଲା, ଜଳରେ ଲିନ ହେବା ଫଳରେ," ସେ ଭାବିଲେ। ଭୟରେ, ସେ ହିରଣ୍ବତୀ ନଦୀରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଶୋକ ଓ ବିୟୋଗରେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଅଞ୍ଜନା ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠି ଅନେକ ବର୍ଷ ରହିଲେ। ସେ ଅତି ପବିତ୍ର କୋଶଳ ଭୂମିକୁ ନେଆଯାଇଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମିକମାନେ ବସିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶରୀର ଅଙ୍କୁରରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଜଟାଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଏ। ସେ ପଥର ଫଳକ ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ଏବଂ ଏକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ। "ତୁମର ପୁଅ ବଟବୃକ୍ଷ ମୂଳରେ ବନ୍ଧାଯାଇଛି," ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ। ସେ ଚାରିପାଖ ଦେଖିଲେ—ପାଶେ, ଉପରେ, ତଳେ। ପିତାମହା ଜଟା ଧାରଣ କରି, ସେ ସାବଧାନରେ ବନ୍ଧାଯାଇଥିଲେ। ସେ ପଚାରିଲେ, "କିଏ ତୁମକୁ ବନ୍ଧିଛି, ଶିଶୁ? କୁହ, ଅପରାଧୀ!" ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ବଞ୍ଚୁଛି, ଯଦିଓ ଏହି ଜଟାରେ ଦୁଷ୍ଟତାରେ ବନ୍ଧାଯାଇଛି।" "ଏଠି ତପସ୍ୟାର ଏକ ଢେର ଅଛି; ମୋର ପିତା ଋତଧ୍ୱଜ। ମୁଁ ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ। ସେ ଜାବାଲି ନାମରେ ପରିଚିତ; ଏହା ଶୁଣ, ସୁନ୍ଦରୀ।" "ସୁମାର ନାମକ ସ୍ଥାନରେ ତୁମେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିବ। ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ, ପାଞ୍ଚ ଶତ ବର୍ଷ ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନ ଭୋଗିବ। ଯୁବାବସ୍ଥାରେ, ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ପରମ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିବ।