ରାଜାଙ୍କୁ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁମାନେ କାହାକୁ ଦେଖିପାରିଲେନି, ସେ ସୁନୟନା ମହିଳା ବଡ଼ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଏହି ବଡ଼ ନଦୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ଯାହା ଘଟିବାକୁ ଯାଉଛି, ତାହା ବୁଝିପାରିଥିଲେ। ମୁଁ ଏହି ମହିଳାଙ୍କର ସ୍ଵାଧୀନ ଅବସ୍ଥା ବିଷୟରେ ଶୁଣିଛି। ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ, ଯେଉଁଠାରେ କେହି ନାହାନ୍ତି ଏବଂ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ରହିଛନ୍ତି, ତୁମେ କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସିଛ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୁଷି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ ଏବଂ ତିନି ତାଲାର କଳାକାରଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ—"ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ସମ୍ପୃକ୍ତ ହେଇପାରିଲେନି, ତେଣୁ ସେ ଏବେ ଏକ ଶାଖାଶ୍ରୟ ହରିଣ ହେଉ।" ସେ ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ପୂଜା କରି, ଶିବଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ଶିବ କହିଲେ, "ସୁନ୍ଦର ଭୂକୁଣ୍ଡଳା, ମନୋହର ଦନ୍ତବତୀ ଯେଉଁଠି ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଆଶା କରୁଛି, ସେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କର।" ସେଠାରେ, ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ହାଟକେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅର୍ଚ୍ଚନା କଲେ। ତାହାଁକୁ ଦାନବ କନ୍ୟା କନ୍ଦରମାଲିନ ଆସିବେ। ଏହିପରି, ପର୍ଜନ୍ୟଙ୍କର ଶୁଭ କନ୍ୟା ବେଦବତୀ ମଧ୍ୟ ଆସିବେ। "ହାଟକରେ, ମହାଦେବ, ତୁମେ ସଂଯୋଗ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ," ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ମିଳିଲା। ତାପରେ, ସେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ସପ୍ତ ଗୋଦାବରୀର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେଠି ସେ ଶୁଦ୍ଧତାରେ ଲଗ୍ନ ହୋଇ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାଇ ଧ୍ୟାନ ନିମଗ୍ନ ହେଲେ। ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶାରେ, ସେ ମହାକଥାର ଏକ ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ିଲେ। "ଯିଏ ଏହି ମୃଗାକ୍ଷୀ ମହିଳାଙ୍କ ଦୁଃଖ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦୂର କରିପାରିବେ, ସେ ମହାପୁରୁଷ," ଏହି ଭାବନା ତାଙ୍କ ମନରେ ଥିଲା। ସେ ପୟୋଷ୍ଣୀ ନଦୀ ଓ ତାଙ୍କର ବିସ୍ତୃତ ନୟନ ସ୍ମରଣ କରିଲେ, ଯାହା ଋଷିମଣ୍ଡଳରେ ପୂଜିତ। ଏଭଳି, ସେ ସୁରଥ ନାୟକଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ, ବହୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ବିତିଗଲା। ତାଳେ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ସେ ମେରୁଶୃଙ୍ଗରୁ ପୃଥିବୀକୁ ପଡ଼ିଗଲେ। "ଏହି ପ୍ରମୁଖ ପର୍ବତରେ ଶାକ୍ୱେୟ ବସୁଛନ୍ତି," ଏହି ଉକ୍ତି ହେଲା। ଅନେକ ବର୍ଷ ଜଙ୍ଗଲରେ କଟିଗଲା। ସେ ତାଙ୍କୁ ପାଇଁ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦେବବତୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ବନରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବାନର ଏହି ଶିଶୁକୁ ଦେଖି ହାତରେ ନେଲେ। ଏକ ଗୁହା ଦେଖି, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ତଳୱାର ଉଠାଇ ଆଗକୁ ଧାଉଥିଲେ। ଏହିପରି, ସେ ମନୋହର ଅଙ୍ଗବତୀ ସହିତ ହିମାଚଳକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରୁ ଦୂର ନୁହେଁ, ଏକ ଘନ ଆଶ୍ରମ ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଋଷିମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ। ସେ କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ନମସ୍କାର କଲେ, ଦାନବ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖୁଥିଲା। ଏହିଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଙ୍କ ନିଜ ଗୃହ ପାତାଳକୁ ଗଲେ। ପରେ ସେ ଶିବିତି ନାମକ ଧର୍ମିକ ଦେଶକୁ ଆଣିଦିଆଗଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ସୁଲୋଚନାକୁ ରଖାଯାଇଥିଲା, ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେଠାକୁ ଗଲେ। ବନର ମନୋହର କନ୍ୟା ସହିତ ବାନର ଯିବାକୁ ଚାଲିଲେ। "ମୋର ଏହି ପ୍ରୟାସ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଲା, କାରଣ ମୁଁ ଜଳରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇ ଏହି ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି," ସେ ଅନୁଭବ କଲେ। ଭୟରେ, ସେ ହିରଣ୍ୟବତୀ ନଦୀକୁ ଗଡ଼ିପଡ଼ିଲେ। ଦୁଃଖ ଓ ବିଷାଦରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଞ୍ଜନା ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଅନେକ ବର୍ଷ ରହିଲେ। ସେ କୋଶଳ ନାମକ ପବିତ୍ର ଭୂମିକୁ ଆଣିଦିଆଗଲେ, ଯାହା ଧର୍ମିକ ଲୋକମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ତାଙ୍କ ଦେହ ମେଘ ଯଥା ଜଟା ଧାରଣ କରିଥିବା ଭଳି ଅଙ୍କୁରରେ ଆଛାଦିତ ହୋଇଥିଲା। ସେ ପଥର ଚଉକଟିରେ ବସିଥିଲେ, ଏବେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱର ଶୁଣିଲେ—"ଯେପରି ତୁମ ପୁଅ ବଟବୃକ୍ଷ ମୂଳରେ ବନ୍ଧାଯାଇଛି..." ଏହିପରି ଭାବରେ ଏହି ଦୈବୀ ଘଟଣାମାଳା ଅନୁସୃତ ହେଲା।