ଦାନବଟି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୋଇ, ଭାଇର ଭଳି ସ୍ନେହ ଓ ସମ୍ମାନ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ସେ ଭାବୁଛି, “ମୋତେ ଏବେ ତୁମ ଆଲିଙ୍ଗନ ଜଳରେ ଆନନ୍ଦିତ କର। ମୋର ପିତା ଯେତେକି ରୋଷ କରନ୍ତି, ସେ ଦେବତାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଦହି ଦେଇପାରନ୍ତି। ତୁମେ ଧର୍ମରେ ମୋର ଭଉଣୀ ଏବଂ ମୁଁ ତୁମ ପିତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ। ଆଜି, ହେ କମଳାତନୀ, କାମାଗ୍ନିରେ ମୋର ଦେହ ଜଳିଯାଉଛି। ଏହି କଥା ଗୁରୁଙ୍କୁ ନିଜେ ପଚାର; ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମକୁ ଦେଇଦେବେ। ଯଦି ସଠିକ ସମୟ ହାରାଇଯିବ, ତେବେ ବାଧା ଆସିପାରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ। ନାରୀମାନେ ଚାହିଲେ ମଧ୍ୟ, ସ୍ୱୟଂ ନିଜକୁ ଦାନ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ। ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟ୍ୟଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ତୁମ ସହ ତୁମ ସହଚରୀ, ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଯାଅ। ପୁରାତନ ଦେବଯୁଗରେ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କ ସହ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ତାହା ମଧ୍ୟ ଏହିଭଳି ଥିଲା। ସେ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଯୌବନରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, ଯେପରି ଅଳି ପୋଖରୀ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ପଦ୍ମ। କମଳନୟନୀ ସେ ନେମିଷ ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ। ଏଠାରେ ଜଣେ ହାନ୍ସମ୍ୟାନ୍ ଓ କାମରେ ଆନ୍ଦୋଳିତ ରାଜପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ଶରୀରକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ରାଜପୁତ୍ର ସତ୍ୟ ସ୍ନେହରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ କହିଲେ, “ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଦୃଢ଼ ନୁହଁ। ତୁମ ପିତା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ସମସ୍ତ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ରାଜା ସୁରଥ ଥିଲେ। “ହେ ନିର୍ମଳ ନୟନ ଓ ମଦଭରା ଚକ୍ଷୁ, ତୁମ ଦୃଷ୍ଟି ମାତ୍ରରେ ମୁଁ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇଯାଏ। ତେଣୁ, ଏହି ବିଚାନାରେ ମୋର ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ତୁମେ ମୋ ସହ ଶୟନ କରିବା ଉଚିତ୍।” ଏପରି, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ସୁନ୍ଦର ଓ କମଳନୟନୀ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ପୂର୍ବକାଳରେ, ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ତାଇନ୍ବୀ ନାମକ ନାରୀ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ତାପରେ ଅରଜସ୍କ ତାଙ୍କର ଘଟିଥିବା ଘଟଣାକୁ ଦଣ୍ଡଙ୍କୁ କହିଲେ। ପୁନି, ସେ ସୁନ୍ଦରାଙ୍ଗୀ ମହିଳା ମହୀପତି ସୁରଥଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ— “ଧର୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ନାରୀତ୍ୱ ଓ ଦୁର୍ବଳ ମନରେ ଏହି ଦୁଃଖ ଘଟିଛି। ବିବାହ ଛାଡ଼ି, ପତିଙ୍କୁ କ୍ଷେମ ମିଳେନାହିଁ। ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନାକାରା ଯିବା ପରେ ସେ ମହିଳା ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଯେତେବେଳେ ରାଜା ନାକାରିଦେଲେ, ସେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। ଠଣ୍ଡା ପାଣିରେ ବେଶି ଭିଜାଇ ଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲାନି। ସଖୀମାନେ ବୁଝିଲେ ଯେ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ତେବେ ସେମାନେ ତ୍ୱରିତ ଚାଲିଗଲେ। ସମସ୍ତେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ଏକ ଉତ୍ତମ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠି, ରାଜା କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ସ୍ନେହିତ ସଖୀମାନେ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣନୟନୀ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବଡ଼ ନଦୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ହେ ରାଜା। ସେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁ ଦୁର୍ଗତି ଘଟିବାକୁ ଥିଲା, ତାହା ବୁଝିପାରିଲେ, ହେ ଜନପତି। ଏଭଳି ତାଙ୍କ ସ୍ୱାଧୀନ ଅବସ୍ଥା ବିଷୟରେ ମୁଁ ଶୁଣିଛି। “କି ପାଇଁ ତୁମେ ଏହି ଜଙ୍ଗଲରେ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଲୋକ ନାହିଁ ଓ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଆସିଛ?” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଋଷି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଲାକାରମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ଆକୃତିକୁ ଶାପ ଦେଲେ— “ସେ ତାଙ୍କ ସହ ପତି ଭାବେ ଏକତ୍ର ହୋଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ସେ ଏବେ ଶାଖାରେ ବସୁଥିବା ହରିଣ ହେଉ।” ସେ ସନ୍ଧ୍ୟାକୁ ପୂଜା କରି, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଶିବ କହିଲେ, “ସୁନ୍ଦର ଭୃକ୍ତି ଓ ମନୋହର ଦନ୍ତବତୀ ନାରୀ, ଯିଏ ପତି ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷୀ, ସେ ଆସୁ।” ସେଠାରେ, ସେ ମହାଦେବ ହାଟକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।