ହେ ଦାଇତ୍ୟ, ଏହି ପୁଅଟି ତୁମ ପାଇଁ ଅତିଉପଯୁକ୍ତ, ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର। କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅ ତିନି ଜଗତର ଜନନୀଙ୍କୁ ଅଭିଲାଷା କରିବ। ତାପରେ ମୁଁ ନିଜେ ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ପବିତ୍ର କରିବି। ତୁମ ଜନକ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ନେଇ ତଳସ୍ଥଳକୁ ଯାଇଥିଲେ। ନିଶ୍ଚୟ ଶମ୍ଭୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଗୁରୁ, ଏଠାରେ ପିତା ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି। ଏପରି ଅଭିଲାଷା ଅପରାଧ ଉପରେ ମନ ଲଗାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କର ଏହି ଜନନୀ ଅଜୟା, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କୁ ନଶ୍ଚୟ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଏହା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ରୁଦ୍ର ଓ ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ଜୟ କରିବା ଛଡ଼ା, ଏହି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ଅସମ୍ଭବ। ସେ ପର୍ବତ ମେରୁକୁ ମୂଳସହିତ ଉଖେଡ଼ିପାରିବ, କିନ୍ତୁ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ହରଙ୍କୁ କେହି ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ—ଏହି ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କହୁଁ। ଅନ୍ୟର ଜନନୀଙ୍କୁ ଅଭିଲାଷା କରୁଥିବା ମୂର୍ଖ, ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ସହିତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ। ଏହାପରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ପୁରୋହିତ ରୂପେ ବାଛିଲେ। ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଏକ କନ୍ୟା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଅରଜା। ଭାର୍ଗବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବହୁଦିନ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶୋଭାବତୀ ଅରଜା ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ପୂଜ୍ୟ ଶୁକ୍ର, ଦାନୁର ପୁଅ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କୁ କହାଗଲା, "ହେ ରାଜା, ଗୁରୁଙ୍କ କନ୍ୟା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିବାହିତ ହେଉନାହାନ୍ତି।" ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଭିତରକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅବିବାହିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଆଣ୍ଡକ ନାମକ ଦଣ୍ଡ, ମୃତ୍ୟୁର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏକା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସମ୍ନିପାଇଁ ଗଲେ, କାରଣ ସେ ବଳଶାଳୀ ଥିଲେ। ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ଭାଇ ପ୍ରେମରେ ଆଦର ସହ କରିଲେ। ତାପରେ ସେ କହିଲେ, "ମୋତେ ତୁମ ଆଲିଙ୍ଗନର ଜଳରେ ଆନନ୍ଦିତ କର।" "ମୋ ପିତା କ୍ରୋଧରେ ଦେବତାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଦଗ୍ଧ କରିପାରିବେ।" "ତୁମେ ଧର୍ମରେ ମୋ ଭଉଣୀ, ମୁଁ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ।" "ଏ ଶୋଭାବନ୍ତୀ, ଆଜି କାମାଗ୍ନି ମୋ ଦେହକୁ ଦଗ୍ଧ କରୁଛି।" "ଏହି ଅନୁରୋଧ ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟରେ ନିଜେ ରଖ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଦେଇଦେବେ।" "ଯଦି ସମୟ ଚାଲିଯାଏ, ବିଘ୍ନ ଆସିପାରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।" "ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ନିଜେ ନିଜକୁ ଦେଇପାରିବେ ନାହାନ୍ତି, ଯଦି ସକ୍ଷମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ।" "ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ, ତୁମ ସହଯାତ୍ରୀ, ବନ୍ଧୁ-ବାନ୍ଧବ ସହିତ ଯାଅ।" ପୁରାତନ ସୁମଧୁର ଦେବୟୁଗରେ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କ ସହ କ’ଣ ଘଟିଥିଲା, ତାହା ମନେ ପକାଅ। ସେ ଯୁବତୀ ଓ ଶୋଭାସମ୍ପନ୍ନ, ହ୍ରଦ ବିହୀନ ପଦ୍ମ ଭଳି ଅଲଗା ଥିଲେ। ସେ ପଦ୍ମନୟନୀ ଏକ ନେମିଷ ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର, କାମାନ୍ଧ ପୁରୁଷ ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଶରୀରକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ରାଜପୁତ୍ର ନିଜେ କାମରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କର ସଖୀମାନେ କହିଲେ, "ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ଏତେ ସାହସିନୀ ନୁହଁ।" "ତୁମ ପିତା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ସମସ୍ତ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ।" ଏହି ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ରାଜା ସୁରଥ ଥିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ହେ ନିର୍ଦୋଷୀ, ମଦମତା ନୟନ ଧାରିଣୀ, ତୁମ ଏକ ଦୃଷ୍ଟି ମୋତେ ମୂର୍ଛିତ କରିଦେଉଛି।" "ଏହି ଶୟନପୀଠରେ, ମୋ ଛାତିରେ ତୁମେ ମୋ ସହ ଶୟନ କରିବା ଉଚିତ।