ଶୁଦ୍ଧ ଶମ୍ଭୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିବାସ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଏକାନ୍ତରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ଏକାଗ୍ର ଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଦେବୀ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ମନ୍ଦରରେ ଶଂକର ବାସ କରୁଥିଲେ, ଏବେ ତାଙ୍କର ରୂପ ବିବର୍ଣ୍ନ କରାଯାଉ। ସେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧିତ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ: “ଯେଉଁ କେହି ମଦ୍ରୀର ଝିଅକୁ ଶୀଘ୍ର ମୋ ପାଖକୁ ନେଇ ଆସିବ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେବି।” ଏପରେ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଏକ ଗଭୀର ରବି ଦେଇ କହିଲେ: “ମୋର ପିତା ତିନି ଆଖି ଥିବା ଦେବ; ଏହାର କାରଣ ଏଠାରେ ଶୁଣ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପୂର୍ବେ, ମୁଁ ଏକ ପୁଅ ପାଇଁ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିଲି। ପୁଅ, ପୁଅ ଚାହିଁ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଥିଲା। ଏହା ପରେ, ଯୋଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିବା ଜଣେ ପାଇଁ ସମସ୍ତ କିଛି ଢାକି ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଗଲା।” “ହେ ଦାୟିତ୍ୟ, ଏହି ପୁଅ ତୁମର; ଏହି ତୁମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମାନେ ତିନି ଜଗତର ମାତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଚାହିବେ। ଏପରେ ମୁଁ ନିଜେ ତାଙ୍କର ଶରୀରକୁ ଶୁଧ୍ଧ କରିଦେବି। ତୁମର ପିତା ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ନେଇ ତଳଭୂମିକୁ ଗଲେ। ନିଶ୍ଚୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁ ଶମ୍ଭୁ ଏଠାରେ ପିତା। ଏପରି ତୁମେ ଅପରାଧ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମନ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” “ତାଙ୍କର ଜନାନୀ ଅଜୟ; ହେ ଦେବଦ୍ୱିଷ୍ଟ, ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ରୁଦ୍ର ଏବଂ ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ଜିତିବାବେଳେ, ଏହି ଇଚ୍ଛା ଆଜି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଉପଡ଼ି ଦେଇପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ। ହରା ଅଜୟ; ଏହି ସତ୍ୟ, ମୁଁ ସତ୍ୟ କହିଲି। ଅନ୍ୟର ଜନାନୀକୁ ଅଭିଲାଷ କରିଥିବା ମୂର୍ଖ, ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ସହ ନଶ୍ଟ ହେଇଥିଲେ।” ଏପରେ ସେ ବଳଶାଳୀ ଭାର୍ଗବକୁ ପୂଜାରୀ ନିମିତ୍ତ ଚୟନ କଲେ। ଶୁକ୍ରଙ୍କର ଏକ ଝିଅ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଅରଜା ନାମରେ ଡାକାଯାଉଥିଲା। ଭାର୍ଗବର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲମ୍ବ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ମାନିତ ହେଇ ସେଠି ବସିଥିଲେ। ରାଜା ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗଯୁକ୍ତ ଅରଜା ଉଭୟ ଦେଖିଲେ। ପ୍ରାଚୀନ ଶୁକ୍ର ଦାନୁପୁତ୍ର ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କୁ କହାଗଲା, “ହେ ରାଜା, ଗୁରୁଙ୍କର ଝିଅ ଅପରିଣୀତ ଅଛନ୍ତି।” ଏପରେ ବଳଶାଳୀ ଅନ୍ଧକ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ ଏବଂ ଦେଖିଲେ ଝିଅ ଏଉଁଯାଁ ଅପରିଣୀତ ଅଛନ୍ତି। ମୃତ୍ୟୁର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଅନ୍ଧକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏକା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଶୁକ୍ରଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ କଲେ, କାରଣ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ଦାନବ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଭାଇପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଅନ୍ଧକ କହିଲେ, “ମୋତେ ଏବେ ତୁମ ଆଲିଙ୍ଗନର ଜଳରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କର। ମୋର ପିତା ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଦେବମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଦହିପାରିବେ। ତୁମେ ଧର୍ମରେ ମୋର ଭଉଣୀ, ମୁଁ ତୁମ ପିତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଆଜି ଇଚ୍ଛାର ଅଗ୍ନି ମୋର ଦେହକୁ ଦହୁଛି। ଏହି କଥା ପାଇଁ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କର; ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମକୁ ଦେଇବେ। ଯଦି ଉଚିତ ସମୟ ଚୁକିଯିବ, ବିଘ୍ନ ଆସିପାରିବ, ହେ ଶୁଭ୍ରାଙ୍ଗୀ। ଜନାନୀମାନେ ନିଜେ ନିଜକୁ ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ, ଯଦି ସମର୍ଥ ହେଲେ ମଧ୍ୟ। ଶୁକ୍ରଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ, ତୁମ ସହଯାତ୍ରୀ, ବାନ୍ଧବ ଏବଂ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ଯାଅ। ଦେବମାନେଙ୍କର ଶୁଭ ଯୁଗରେ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦାଙ୍କ ସହ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ତାହା ଏଠାରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହେଉଛି।