ବର୍ଷରୁ ବର୍ଷ ଧରି ମୁଁ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲି, ନିଜ ଦେହକୁ କଷ୍ଟ ଦେଇ ମୋର ପାପକୁ ଶୁଷ୍କ କରିବା ପାଇଁ। ଏହିପରି ଦୀର୍ଘ ଉପବାସ ଓ ତପସ୍ୟା ପରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଜି ମୁଁ ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପ ଆନନ୍ଦିତ; ମୋର ହୃଦୟ ଉଦ୍ବେଳିତ ହେଉଛି, ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମାରେ ମୁଁ ନୃତ୍ୟ କରୁଛି। କିନ୍ତୁ କେବଳ ଆଘାତ କିମ୍ବା ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ମୋତେ କିଛି ଆନନ୍ଦ ମିଳେନାହିଁ; ତୁମେ ଯଥେଷ୍ଟ ସଚେତନ ନୁହଁ। ଏହାପରେ, ସେ ନୃତ୍ୟ ବନ୍ଦ କରି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ନମ୍ରତା ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପାଦପଦ୍ମରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏହି ପୂନ୍ୟତମ ତୀର୍ଥ ଭୂମିରେ ପୃଥୁଦକ ସମାନ ମହାପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ। ସରସ୍ୱତୀ ଏଠାରେ ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ ହେଉ, ଏହି ତୀର୍ଥ ସଦା ପାପ ଓ ମଲିନତା ଦୂର କରୁ। ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ବିସ୍ତୃତ ଓ ପ୍ରବାହମୟ। ଏହି ସମସ୍ତ ପୂନ୍ୟ ସ୍ଥଳୀ ସୋମପାଳ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏଠାରେ ଯିଏ ତୀର୍ଥସ୍ନାନ କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇବେ, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଯିଏ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରତିମା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ, ସେ ସଂୟମୀ ବ୍ୟକ୍ତି ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ତାପରେ ପବିତ୍ର ଶମ୍ଭୁ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ, ନିଜ ନିବାସକୁ ଗଲେ। ସେ ଏକାକୀ ଅବସ୍ଥାରେ ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ତାଙ୍କର ଦେବୀ ସହିତ ଏକତାରେ ବସିଲେ। ଯଦ୍ୟପି ଶଙ୍କର ମନ୍ଦର ପର୍ବତରେ ବସିଥିଲେ, ତଥାପି ତାଙ୍କର ରୂପ ଏଠି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଉ। ସେ ଏକ ଭୟାନକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଦାନବମାନଙ୍କୁ କହିଲେ—"ମାଦ୍ରୀର ଝିଅକୁ ଯିଏ ଶୀଘ୍ର ମୋ ପାଖକୁ ଆଣିଦେବ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେବି।" ତେବେ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଗର୍ଜନ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ମୋର ପିତା ହେଉଛନ୍ତି ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଦେବ; ଏହାର କାରଣ ଏଠି ଶୁଣ। ପୂର୍ବେ, ମୁଁ ପୁଅ ପାଇଁ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲି। ପୁଅ, ଏକ ପୁଅ ପାଇଁ ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଥିଲେ। ତାପରେ, ଯୋଗୀ ଯିଏ ଚିନ୍ତାରେ ବ୍ୟସ୍ତ, ସେଠାରେ ସବୁଠି ଅନ୍ଧକାର ହୋଇଗଲା।" "ହେ ଦୈତ୍ୟ, ଏହି ତୁମ ପୁଅ, ଯେଉଁଥିରେ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ। ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମାନ୍ୟବ ତିନି ଲୋକର ମାତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛା କରିବ। ତାପରେ ମୁଁ ନିଜେ ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ପବିତ୍ର କରିଦେବି। ତୁମ ପିତା ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ନେଇ ତଳପାତାଳକୁ ଗଲେ। ନିଶ୍ଚୟ ଶମ୍ଭୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁ, ଏଠି ପିତା ଅଟୁଟ।" "ତୁମେ ଏପରି ଅପବିତ୍ର ଇଚ୍ଛାରେ ମନ ଲଗାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ତାଙ୍କର ଭାର୍ୟା ଅଜୟ୍ୟ; ହେ ଦେବ-ନଶକ, ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ। ରୁଦ୍ର ଓ ତାଙ୍କର ଗଣଙ୍କୁ ଜୟ କରିବା ବିନା, ଏହି ଇଚ୍ଛା ସମ୍ଭବ ନୁହଁ। ସେ ପର୍ବତ ମେରୁକୁ ଉପ୍ରେ ତୁଳିପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ହରାକୁ କେବେ ଜୟ କରିହେବ ନାହିଁ—ଏହା ଏକ ସତ୍ୟ, ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।" "ଅନ୍ୟର ଭାର୍ୟା ପ୍ରତି ଲୋଭ ରଖିଥିବା ମୂର୍ଖ, ସେ ଓ ତାଙ୍କର ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ସହିତ ନଶ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ।" ତାପରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ପ୍ରାଚାର୍ୟ ପଦ ଦେଲେ। ଶୁକ୍ରଙ୍କର ଏକ ଝିଅ ଥିଲେ, ତାଙ୍କାର ନାମ ଅରଜା। ଭାର୍ଗବ ସେଠାରେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଆଦର ପାଇଥିଲେ। ରାଜା ସେଠାକୁ ଆସିଲେ, ଏବଂ ସେ ସୁନ୍ଦରାଙ୍ଗୀ ଅରଜା ସେଠାରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ। ଶ୍ରୀମାନ୍ୟ ଶୁକ୍ର, ଦାନୁପୁତ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କୁ କହାଗଲା, "ହେ ରାଜା, ଗୁରୁଙ୍କ ଝିଅ ଏଯାଁ ଅବିବାହିତ।" ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଓ ଦେଖିଲେ ଯେ ସେଉଁଠି ଅରଜା ଏଯାଁ ବିବାହ ହୋଇନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ମୃତ୍ୟୁର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରେରିତ ଏକ ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଅନ୍ଧକ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ହେ ରାଜନ୍, ସେ ଏକାକୀ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶୁକ୍ରଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରିବାର ସାହସ ଦେଖାଇଲେ, କାରଣ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।