ସେ ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଅବିନାଶୀ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ମାଳା ଓ ଚାତୁର୍ଯ୍ୟ ମଣି ରହିଥିଲା, ଛାତିରେ ସର୍ପ ଭୂଷଣ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ଏବଂ କମର ଉପରେ ହଳଦିଆ କୃଷ୍ଣମୃଗଚର୍ମ ଝାଲି ଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, କପର୍ଦ୍ଦ ଶଙ୍ଖ, ଗଦା, ଖପର, ଘଣ୍ଟି ଓ ଶଙ୍ଖର ଧ୍ୱନି ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହେଉଥିଲା। ତା'ପରେ, କମଳାସନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜେ ନିଜେ ଏକ ଦିଗରେ ମନ ଏକାଗ୍ର କରିଥିଲେ। ସେ ଏହାକୁ ଧରି, ତ୍ୱରିତ ବେଗରେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର, ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ—"ନମସ୍କାର, ହେ ସ୍ଥାଣୁ,"—ବୋଲି କହି, ଏକାଠି ବସିଗଲେ। ତା'ପରେ ସମସ୍ତେ କହିଲେ, "ହେ ବିଶ୍ୱନାଥ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅଶାନ୍ତିରେ ଆଛି; ଉଠ, ପ୍ରିୟ ଅତିଥି!" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ନିର୍ମଳ ଭଗବାନ ତୁରନ୍ତ ଉଠିଗଲେ। ସେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଏସି, ସମସ୍ତେ ବିନମ୍ରତାରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରବଳ ନିଷ୍ଠା ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା। ପରେ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ଏକାଗ୍ର ଥିଲା। ଏବେ ରୁଦ୍ର ଚିନ୍ତା କଲେ—"କିଏ ଏହି ଭୂମିକୁ ଅସ୍ଥିର କରୁଛନ୍ତି?" ସେ ଘାଗବତୀ ନଦୀ କୂଳରେ ତପସ୍ୟାର ଭଣ୍ଡାର ଉଶନାସଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଜଗତ କାହିଁକି ଅଶାନ୍ତ? ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହ,"—ବୋଲି ପଚାରିଲେ। "ହେ ତ୍ରିନେତ୍ର, ମୁଁ ପୁନରୁଜ୍ଜୀବନର ଶୁଭ ବିଦ୍ୟା ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ।" ତା'ପରେ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା—"ତୁମେ ଏହି ବିଦ୍ୟାର ସାର ଅଂଶ ଜାଣିପାରିବ।" ତଥାପି, ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼ ଓ ପର୍ବତରେ ଘେରାଯାଇଥିବା ଏହି ଭୂମି ଏବେ ବି କମ୍ପିତ ହେଉଛି। ସେ ମାନ୍କନା ନାମକ ଋଷିଙ୍କୁ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କର ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ, ପୃଥିବୀ ସହ ପାହାଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ। "ତୁମେ କାହିଁକି ନୃତ୍ୟ କରୁଛ? କ'ଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ? କ'ଣ ଏଠାରେ ତୁମେ ସନ୍ତୋଷ ପାଉଛ?"—ବୋଲି ସେ ପଚାରିଲେ। ମାନ୍କନା କହିଲେ, "ବର୍ଷରୁ ବର୍ଷ ମୁଁ ଦୁଃଖ ଭୋଗି ତପସ୍ୟା କରିଛି, ମୋର ପାପ ଶେଷ କରିବା ପାଇଁ। ଏହି ଦିନ ମୁଁ ଖୁସି, ମୋ ହୃଦୟ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି, ଏହି ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛି।" "କିନ୍ତୁ କେବଳ ପୃଥିବୀକୁ ଆଘାତ କରିଲେ ମୋ ପାଇଁ କିଛି ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ; ଆପଣ ଅବେଳା କରୁଛନ୍ତି,"—ବୋଲି ସେ କହିଲେ। ତା'ପରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ନୃତ୍ୟ ବନ୍ଦ କରି, ବିନମ୍ର ହୋଇ ପାଦ ପାଖରେ ନମନ କଲେ। ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଏହି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ପୃଥୁଦକ ସମାନ ପୁଣ୍ୟଦାୟକ। ଏହା ସଦା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଧର୍ମସ୍ଥଳ ହୋଇ ରହୁ, ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ ପାପ ଓ ମଳ ଦୂର କରିଥାଏ। ସରସ୍ୱତୀ ମନୋହର, ବିଶାଳ ଓ ପ୍ରବାହମୟ। ଏହି ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ତୀର୍ଥ ସୋମପାଳ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏଠାରେ ଯେ କୌଣସି ମହାପୁଣ୍ୟ କାମ କରିବେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବେ, ଯାହା ପ୍ରାପ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରରେ ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରି, ସେ ନିୟମିତ ଅନୁଶାସନରେ ଥାଇ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ପହଁଚିଲେ। ତା'ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ଶମ୍ଭୁ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼, ନିଜ ନିବାସକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଏକାକୀ ମନ ଏକାଗ୍ର କରି, ଦେବୀ ସହିତ ଏକତ୍ୱ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହିପରି ଶଙ୍କର ମନ୍ଦରରେ ବସିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ରୂପ ବର୍ଣ୍ଣନ କରାଯାଉ। ସେ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ପାଖରେ କହିଲେ—"ମାଦ୍ରୀର କନ୍ୟାକୁ ଯେ ତ୍ୱରିତ ଆଣିଦେବ, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛିତ ବର ଦେଇବି।" ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ମେଘର ଗୁଞ୍ଜନ ସମ ଧ୍ୱନିରେ କହିଲେ—"ମୋର ପିତା ହେଉଛନ୍ତି ଏହି ତ୍ରିନେତ୍ର ଦେବ; ଏହାର କାରଣ ଏଠାରେ ଶୁଣ। ପୂର୍ବେ, ପୁତ୍ର ପାଇଁ ମୁଁ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିଲି।" ପୁତ୍ର, ଆଉ ଏକ ପୁତ୍ର ଚାହିଁ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ। ତା'ପରେ ଯୋଗସ୍ଥ ଥିବା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁ କିଛି ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଯାଇଲା, ଏବଂ ତିବ୍ର ଅନ୍ଧକାର ଛାଇଯାଇଲା।