ମୁରା ନାମକ ଦାନବ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ସମୟରେ, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭ୍ରାନ୍ତି ଓ ଅସ୍ଥିର ମନେ ନିଜେ ନିଜେ, "କେଉଁଠି? କିପରି? କାହାର?" ବୋଲି ପୁନିପୁନି କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର ଓ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରି, ନିଜେମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ ଓ ପଦ୍ମନାଭ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହିପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନୃସିଂହ ମୁରା ନାଶକ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ତାପରେ, ଦେବତାମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, ଯେଉଁଠି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱର ଚଞ୍ଚଳତାର କାରଣ ଭଗବାନ ଅଛନ୍ତି। ସେଠି, ଜଗତ ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ହେଉଛି, ଏବଂ ଭଗବାନ ସବୁକିଛି ଜାଣିଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେଠି ନ ଦେବତା, ନ ବୃଷଭ, ନ ଦେବୀ, ନ ନନ୍ଦିନି ଦେଖାଯାଉନଥିଲେ। ତାପରେ, ବିଶାଳ ତେଜଉଜ୍ୱଳ ବିଷ୍ଣୁ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଭ୍ରମିତ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଉପଚାର କଲେ। ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, "ଆମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ ଓ ଗିରିଜାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ଦେଖିପାରୁନାହୁଁ।" ତେବେ, ବିଶ୍ୱର ଆକାର ଭଗବାନ କହିଲେ, "ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଛ। ଏହିଯୋଗୁଁ ତ୍ରିଶୂଲଧାରୀ ଦେବତା ତୁମର ବିବେକ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି। ଏହିଯୋଗୁଁ ଶରୀରର ପବିତ୍ରତା ଓ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ପୁନଃପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଦେବତାମାନେ ଶତ ପାତ୍ର ଦୁଧରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।" "ଏହାସହିତ, ଶୋଧିତ ପଞ୍ଚଗବ୍ୟର ସୋଳ ପାତ୍ର ଦିଆଯିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏପରେ, ଏକ ଶତ ଅଠ ମାପ ରୋଚନା ଦେଇ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ବିଲ୍ବପତ୍ର, ପଦ୍ମ, ଧତୁରା ଫୁଲ ଓ ଦିବ୍ୟ ଚନ୍ଦନ ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଆଗରୁ, କାଳେୟ ଓ ଚନ୍ଦନର ଧୂପ ଦେଇ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି କରିଲେ ମାତ୍ର ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଶରୀରର ପବିତ୍ରତା ସବୁବେଳେ ଅବିଚଳ ରହିଥାଏ।" "ତିନି ଦିନ ତକ ତାତି ଘିଅ ପିଇବା କିମ୍ବା ତିନି ଦିନ ଶୁଧୁ ବାୟୁ ଉପରେ ରହିବା ନିୟମ ଅଛି। ପ୍ରତିଦିନ ଛଅ ପଳା ଘିଅ ପିଇବା ନିୟମ ଅଛି।" ଏହି ଗୁପ୍ତ ତପସ୍ୟା ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ କଲେ। ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି, ସେମାନେ ଭଗବାନ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଏହି ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କାହାକୁ ଦୁଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ସ୍ନାନ କରାଯିବ?" "ଆପଣଙ୍କ ଦେହରେ ଯେଉଁ ଯୋଗଶକ୍ତି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛି, ଆମେ କାହିଁକି ଦେଖୁନାହୁଁ? ସତ୍ୟ କହନ୍ତୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ମହାଦେବ କେଉଁଠି ବସିଛନ୍ତି?" ତେବେ, ମୁରାରି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଶିବଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଇଲେ। ସେମାନେ ଏହି ଶାଶ୍ୱତ, ଅଚଳ ଓ ଅବିନାଶୀ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦୁଧ ଓ ପଞ୍ଚଗବ୍ୟରେ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ। ବିଲ୍ବପତ୍ର ଓ ପଦ୍ମ ଫୁଲରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ। ଅଷ୍ଟ ଶତ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। "ଏହି ଅନ୍ଧକାର ଓ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପ୍ରାଣୀମାନେ କିପରି ଯୋଗଶକ୍ତି ଲାଭ କଲେ?"—ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା। ଶିବ ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଅବିନାଶୀ। ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ମାଳା, ଛାତିରେ ସର୍ପ ଅଳଙ୍କାର, କମରେ ପିତା ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କପର୍ଦ୍ଦା ଶଂଖ, ଗଦା, ଖପର, ଘଣ୍ଟି ଓ ଶଂଖର ଧ୍ୱନି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ପଦ୍ମାସନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଏହି କଥା କହି, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଏକ ଦିଗରେ ମନ ଲଗାଇ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏବେ, ତାଙ୍କୁ ଧରି ସେ ତ୍ୱରିତ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇଲେ। ସେଉଁଠି ଦେଖି, ସମସ୍ତେ କହିଲେ—"ଓ ସ୍ଥାଣୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର," ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଏକଠି ବସିଲେ। "ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ। ଏଇ ଅତିଥି, ଉଠନ୍ତୁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ନିର୍ମଳ ଭଗବାନ ସତ୍ବରେ ଉଠିଲେ। ସେ, ଦେବତା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନମସ୍କାର ଗ୍ରହଣ କରି ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କର ମହାବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲା।