ଚନ୍ଦ୍ର ଦେବଙ୍କର ଶାସନ ତଳେ ବୃଷ ରାଶିକୁ ତାଙ୍କର ମୁଁହ ବୋଲି କହାଯାଇଛି। ଆକାଶରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଉଭୟ ହୋଇଥିବା, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କର ବାହୁ ହେଉଛି ମିଥୁନ ରାଶି। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ରାଶିକୁ ବିଶ୍ୱଶ୍ୱର ଭଗବାନଙ୍କର ହୃଦୟ ବୋଲି ପୂଜା କରାଯାଇଛି। ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କର ଘର, ଦ୍ୱିତୀୟ ଘର, ଭଗବାନଙ୍କର ପେଟ ଭାବରେ ବିବେଚିତ। ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଘର ହେଉଛି ତୁଳା, ଯାହା ନାଭି ଭାବରେ ଘୋଷିତ। ବୃଶ୍ଚିକ ରାଶି, କାଳରୂପୀ ଭଗବାନଙ୍କର ଗୁପ୍ତାଙ୍ଗ ବୋଲି ମନାଯାଇଛି। ଅମରଗଣ ମଧ୍ୟରେ ମୁନି, ଭଗବାନଙ୍କର ଦୁଇ ଜଙ୍ଘ ଏପରି ପ୍ରଶଂସିତ। ଧନିଷ୍ଠା ଓ ଶତଭିଷ୍ ରାଶିର ଅଧା ଅଂଶ ଉତ୍ତମ ଭଗବାନଙ୍କର ଗୁଡ଼ି ହେଉଛି। ଶନିଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ଘର କୁମ୍ଭ, ଯାହା ଭଗବାନଙ୍କର ଶ୍ରଙ୍କ ଭାବରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ। ଗୁରୁଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଘର ମୀନ, ଦୁଇ ଚାଳ ଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଏଭଳି ଭଗବାନ ଆକାଶରେ ଉଭୟ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ତାରାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଛି, ଦୁଃଖ ଓ ଚିନ୍ତାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ। ଏବେ ତାଙ୍କର ଲକ୍ଷଣ ଓ ସତ୍ୟ ରୂପ ବିବରଣ କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ସେମାନଙ୍କର ଗତି କେମିତି ଓ କେଉଁଠି ବାସ କରନ୍ତି, ଏହା ଖେତ, ରତ୍ନ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ ଜାଗାରେ ଚଳନ କରନ୍ତି। ସେ ଫୁଲରେ ଫୁଲିଥିବା ସ୍ଥାନ, ହ୍ରଦର କୁଳରେ ସଦା ଚଳନ କରନ୍ତି। ଭୂମି ତାଙ୍କର ନିବାସ, ଖେତ ପରି ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ। ବୀଣା ବାଦନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଦୁଇ ଜଣ, ଗାୟକ, ନୃତ୍ୟକାର, ଚିତ୍ରକାରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନୁସୂତ। ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପରେ ପରିଚିତ ଦୁଇ ଜଣ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଚିହ୍ନ। ସେ କ୍ଷେତ, ଜଳାଶୟ, ଏବଂ ନିର୍ଜନ ନଦୀ କୁଳରେ ବାସ କରନ୍ତି। ସେ ଶିକାରୀ ଗ୍ରାମ, ପାହାଡ଼ ଗୁହା, ଗଭୀର ଗୁହାରେ ଉପସ୍ଥିତ। ନାରୀମାନଙ୍କର ରମଣ ଭୂମିରେ ଚଳନ କରନ୍ତି, କଣ୍ଡ ଜଙ୍ଗଲରେ ବାସ କରନ୍ତି। ନାରଦ, ସେ ନଗର ପଥ ଓ ଶ୍ରମ ଶାଳାରେ ବାସ କରନ୍ତି। ବିଷ, ଗୋବର, ପୋକା, ପଥର ମଧ୍ୟରେ ମିଳନ୍ତି। ଅଶ୍ୱ ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏକ ନାୟକ, ହାତୀ, ରଥ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼। ମକର ନଦୀରେ ଚଳନ କରେ, ବଡ଼ ସାଗରରେ ବାସ କରେ। କୁମ୍ଭ ଜୁଆ ଘର ଓ ମଦ ବିକ୍ରେତା ଘରରେ ଉପସ୍ଥିତ। ତିନି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଘରରେ ବାସ କରନ୍ତି। ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ କାହାକୁ ବି ଖୋଲିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଏହି ପ୍ରାଚୀନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଶୁଭ ଦାୟକ କଥା କହିଛି, ଯାହା ପାପ କୁ ନଶ୍ୱ କରେ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ। ଡକ୍ଷାୟଣୀ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ହୋଇଥିଲେ। ହରି ଓ କୃଷ୍ଣ ସଦା ଯୋଗାଭ୍ୟାସରେ ଲିନ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ବୃଷ ଭାବରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଗଙ୍ଗା ର ବିଶାଳ କୁଳରେ, ସେମାନେ ଘରେ ରହି, ପରମ ବ୍ରହ୍ମରେ ଲିନ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟାରେ ଦୁଃଖିତ ହେବାରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ବି ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲେ। ସେ ରମ୍ଭା ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ କରି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅପ୍ସରାମାନେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଆଶ୍ରମକୁ ପଠାଇଲେ। ତାଙ୍କ ସହଚର ବସନ୍ତ ସହ ଏହି ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ବଦରୀ ଆଶ୍ରମରେ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ବିହାର କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଗଛମାନେ ପତ୍ର ହୀନ ଥିଲେ, ତଥାପି ତାଙ୍କର ଶୋଭା ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ ଚମକିଉଠିଲା। ବସନ୍ତ ରୁତୁର ସିଂହ ଆସିଗଲା, ପଳାଶ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ। ବସନ୍ତ ଚମେଲି କୁଁଡ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ହସିଲେ।