ଏକ ପବିତ୍ର ମୁହୁର୍ତ୍ତରେ, ମହାନ ଋଷିମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ ‘ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ’ ବୋଲି ଉଚ୍ଚ୍ୱାର କରି ନିଜ ପ୍ରାର୍ଥନାଗୁଡ଼ିକ ପଠିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେମାନେ ଚିନ୍ତିତ ହେଇ କହିଲେ, “ଏହା କ’ଣ? ଲୋକମାନେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ, ସନ୍ଦେହରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି।” ସେମାନେ ଆଉ କହିଲେ, “ଏହି ସମୟରେ ତୁମେମାନେ ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା ଉଚିତ।” ତାପରେ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଋଷି ମୁରାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଅର୍ଥାତ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଇଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି ଘଟଣା କିଏ ଦ୍ୱାରା ଘଟିଛି? ଏହା ଏକ ଦାନବ, ରାକ୍ଷସ, କିମ୍ବା ରାଜା—ଏହା କିଏ, ଆମକୁ କହ?” ପୁନଃ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି ଦାନବ, ରାକ୍ଷସ କିମ୍ବା ରାଜା କିଏ—ତୁମେ ଏହା ଖୋଲାସା କର?” ତାପରେ ଏହି ଦୃଢ଼ ପ୍ରସ୍ନ ହେଲା, “ବିଷ୍ଣୁ କିପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ବଧ କଲେ? ଏହା ଆମକୁ କହ।” ଏହି କଥା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ପୁଣ୍ୟଦାୟକ ଓ ପାପ ନାଶକ। ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ତିତିପୁତ୍ରମାନେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖିନେ ବସିଥିଲେ। ଏହି ଦାନବ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅଜୟ, ପୂଜା କଲେ। ତାପରେ ଦାନବ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ଏକ ବର ମାଗିଲେ—“ମୋର ହାତକୁ ଛୁଇଲେ, ଅମୃତ ହେଉଥିବା ଜଣେ ମୃତ୍ୟୁବାନ ହେଇଯିବେ।” ଏହି ବର ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମୁରା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ନାରଦ, ଏହି ଦାନବ ସହ କେହି ସମ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ ନାହିଁ। ପୁରନ୍ଦର (ଇନ୍ଦ୍ର) ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ ନାହିଁ। ମୁରା ଭିତରେ ଯାଇବାକୁ କେହି ଅଟକାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ହଜାର ଆଖି ଧାରୀ (ଇନ୍ଦ୍ର), ଯୁଦ୍ଧ କର, କିମ୍ବା ସ୍ଵର୍ଗ ଛାଡ଼।” ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵର୍ଗର ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚିଗଲେ। ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପରିବାର, ଦେବତା ଓ ପୁତ୍ର ସହିତ ମୁରା ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ଵର୍ଗରେ ଅସୀମ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ସହ ସ୍ଵର୍ଗରେ ଯୋଗ ଦେଇ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ, ଏହି ଭଳି ହେବା ଉଚିତ। ମୁରା ଏକା ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି ସରୟୂ ନଦୀକୁ ଯାଇଲେ। ସେଠାରେ ରଘୁ ନାମକ ଜଣେ, ଯଜ୍ଞାର୍ଥେ ଅଭିଷିକ୍ତ, ଦେଖିଲେ। ଏହି ଯଜ୍ଞ ବନ୍ଦ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଦେବତାମାନେ ତୁମେ ପୂଜିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ତାପରେ, ପ୍ରଥମ ତପସ୍ବୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ, “ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଅନ୍ତକ (ମୃତ୍ୟୁ) କୁ ମଧ୍ୟ ବନ୍ଧିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉ।” “ଯଦି ସେ ଜିତିଯିବେ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଜିତିଥିବା ଭାବିବା।” ସେ ଧର୍ମରାଜ, ଦଣ୍ଡଧାରୀଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଗଲେ। ତାପରେ ମହିଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏବେ ଯାଉ। ମହା ଅସୁରକୁ ମୋ ପାଖକୁ ପଠା।” ଏହି ସମୟରେ, ଦାନବ ମୁରା ସହରକୁ ଆସିଲେ। “କହ, ଦାନବର ମହାପ୍ରଭୁ, କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?” “ନହେଲେ, ଆଜି ତୁମର ମୁଣ୍ଡ କାଟି ଭୂମିରେ ଫେଙ୍ଗି ଦେବି।” “ତାଙ୍କୁ ଜିତି ଏହି ଦାନବକୁ ବନ୍ଧିବି; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” “ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ବସୁଥିବା ଅବିନାଶୀ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଧିବାକୁ ଯାଉଛି।” “ସେଠାରେ ଶ୍ରୀମନ୍ ବିଷ୍ଣୁ, ଜଗତର ନାଥ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ତତ୍ତ୍ୱ ରୂପେ ବସିଛନ୍ତି।” “ତୁମେ ଏଯାଁ ଧର୍ମାନୁସାରୀ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଉପରେ ବନ୍ଧନ ଲାଗାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।” “ଯେତେବେଳେ ବନ୍ଧନ ଯଥାର୍ଥ ହେବ, ତେବେ ଯୁଦ୍ଧ କର।” “ଯେଉଁଠି ଜନାର୍ଦନ, ଚତୁର୍ ରୂପୀ, ଶେଷ ନାଗ ଶୟନାସୀ ଅଛନ୍ତି—” ଏଭଳି ମହା ଦାନବ ମୁରାଙ୍କ କଥା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରସ୍ନ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଉତ୍ତର ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଗାଥା ଭାବେ ରହିଗଲା।