ସେ ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେ ମହାନ ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁରୁଷଙ୍କର ତେଜ ହ୍ରାସ ହେଲା, ଶକ୍ତି କ୍ଷୀଣ ହେଇଗଲା। ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ସେ ନିଜ ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କଲେ। ପାହାଡ଼କୁ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ବାନ୍ଧି, ସେ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଶଂଖର ବେଲ୍ଟ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ମାତ୍ର ସେ ଗଛ, ପାହାଡ଼ ଓ ନଦୀର କୋଳରେ ବାସ କଲେ। ପୂରା ନଉଶେ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି, ସେ କେବଳ ବାୟୁ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ। ହିମବତ୍ ପାହାଡ଼ର ଏକ ଚଉଡ଼ା, ସୁନ୍ଦର ମାଞ୍ଚରେ, ସେ ଏକ ସମତଳ ପାଥର ଉପରେ ବସିଥିଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଚିକ୍କଣ ଝଟା ମଧ୍ୟରେ ଭୂମିରେ ବସିଥିଲେ। ଏହିଠାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ଏକ ପବିତ୍ର, ପ୍ରମୁଖ ତୀର୍ଥ—ଯାହା କେଦାର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏହି କେଦାର ତୀର୍ଥ ପୁଣ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି କରେ, ପାପ ନାଶ କରେ, ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ପଥ ଦେଖାଏ। ଯେଉଁ ସଂଯମୀ ପୁରୁଷମାନେ ଏହି ତୀର୍ଥର ପାଣି ପିଅନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟର କମଳରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶିତ ହେବ। ସେମାନଙ୍କ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଅକ୍ଷୟ ହେବ, ଏହିଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୃତ ପିତୃମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେବେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଅକ୍ଷୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। କେଦାର ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପବିତ୍ର କରେ, ଯେପରି ତ୍ରିନୟନ ଭଗବାନଙ୍କର ବାଣୀ କହେ। ସୂର୍ଯ୍ୟତନୟୀ ଦେବୀ କାଳିନ୍ଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବା, ଯିଏ ପାପ ନାଶ କରେ, ଶତଶଃ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥମାନେ ଘେରିଥିବା, ପ୍ଲକ୍ଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ତୀର୍ଥରେ, ହରା ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୁପଦ ନାମକ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ। ଏଭଳି ଏକ ବର୍ଷ ପୂରା ହେଲା, ତଥାପି ପ୍ରଭୁ ବାହାରିଲେ ନାହିଁ। ତାରାମଣ୍ଡଳ ସହିତ ସମସ୍ତ ତାରା ଭୂମିରେ ପତିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରି, ମହାର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସେମାନେ କହିଲେ—“ଏହି କ'ଣ ହେଉଛି? ଲୋକମାନେ ଅସ୍ଥିର ଓ ସନ୍ଦିଗ୍ଧ ହେଇପଡ଼ିଛନ୍ତି।” ତେଣୁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଯିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତେ ମୁରା ଶତ୍ରୁ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ। “ଏହି ଦାନବ, ରାକ୍ଷସ କିମ୍ବା ରାଜା—ଏହା କିଏ ଥିଲେ? ତାହା କୁହ। କିପରି ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କଲେ, ତାହା ମତେ କହ। ଏହି କଥା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ପୁଣ୍ୟମୟ ଓ ପାପ ନାଶକ।” ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଦିତିପୁତ୍ରମାନେକୁ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଦେଵମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ। ସେ ଅଜୟ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ଦାନବ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ଏକ ବର ମାଗିଲେ—“ମୋ ହାତ ଛୁଇଁଲେ ଅମର ଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ମରଣଶୀଳ ହେଉଛନ୍ତି।” ଏହା ପରେ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମୁରା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ। ନାରଦ, କେହି ମଧ୍ୟ ସେହି ଦାନବ ସହିତ ସମାନ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ପୁରନ୍ଦର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ନାହିଁ। ମୁରା ଯେତେବେଳେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କେହି ତାଙ୍କୁ ବାଧା ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କଲେ—“ହେ ଶତାକ୍ଷ, ଯୁଦ୍ଧ କର, ନହେଲେ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ିଦେ।” ଏପରି, ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗ ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଭୂମିରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପରିବାର, ଦେବତାମାନେ ଓ ପୁତ୍ର ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏପରି ମୁରା ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହି, ଅପାର ସୁଖ ଉପଭୋଗ କଲେ।