ଅନ୍ଧକ ଭୂମିରେ ପଡିଯିବା ପରେ, ଶତରୂପା ରାତିର ଭଳି ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ହେଲେ। ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବ ନେତାମାନେ ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ପଡିଯିବା ଦେଖିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଆକ୍ରମଣର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଗଣପତି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଉଡିଲେ। ବିଜୁଳି ଦଣ୍ଡ ଧରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଣପତି ମଘବନଙ୍କ ପରି ଦେଖାଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀ ନିଜ ରୂପଗୁଡିକୁ କହିଲେ—"ତମେ ଇଛାମତେ ଯାଅ।" ତାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ, ସେମାନେ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ବସିବାକୁ ଯାଇଲେ। ଗଛ ଓ ଉଦ୍ଭିଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାଇ, ପ୍ରତିକ୍ରମା କରି ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଲେ। ଅନ୍ଧକ ନିଜ ସେନାକୁ ପରାଜିତ ଦେଖି, ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ପାତାଳକୁ ପଳାଇଗଲେ। ଗୌରୀଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ପ୍ରେମର ବାଣରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହେଇ, ଆଶାକ୍ତିର ଶକ୍ତିରେ ଅନ୍ଧକ ରାତିରେ ଘୁମି ପାରିଲେନି। "ଅନ୍ଧକଙ୍କ ସହ କିପରି ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା?" ଏହା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ମୋତେ କହିବାକୁ ଉଚିତ," ଏମିତି ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା। ଏହି ସମୟରୁ ଅନ୍ଧକ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ତେଜ ହ୍ରାସ ହୋଇଯାଇଛି, ଶକ୍ତି କମିଯାଇଛି। ତପସ୍ୟା ପାଇଁ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନୀ ନିଜ ମନକୁ ଏହିପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କଲେ। ପାହାଡ଼କୁ ରକ୍ଷକ ଭାବରେ ରଖି, ଭୂମିରେ ଏକା ଏକା ଘୁଞ୍ଚିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କ କମରେ ବଡ଼ ଶଂଖର ବେଲ୍ଟ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ଗଛ, ପାହାଡ଼ ଝରଣା ଏବଂ ନଦୀରେ ବସିଥିଲେ। ନଉଶ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି, ସେ ବାୟୁ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇ ରହିଥିଲେ। ହିମବତ ପାହାଡ଼ର ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ପ୍ରସ୍ଥର ତଳେ, ଦେବୀ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ମୁଣ୍ଡର ମଧ୍ୟରେ ଭୂମିରେ ବସିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ପ୍ରମୁଖ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, ଯାହା କେଦାର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏହି ତୀର୍ଥ ପୁଣ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି କରେ, ପାପ ନଶ୍ୱ କରେ ଏବଂ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଉପାୟ ହେଉଛି। ଯେଉଁ ନିୟମିତ ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ତୀର୍ଥର ଜଳ ପିଉନ୍ତି, ତାଙ୍କର ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ଲିଙ୍ଗା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେବ। ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଅବିନାଶୀ ହେବ; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ତାଙ୍କର ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହେବ ନାହିଁ; ସେମାନେ ଅବିନାଶୀ ଲାଭ କରିବେ। କେଦାର ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପବିତ୍ର କରେ, ଯେପରି ତ୍ରିନେତ୍ରୀ ଶିବ ଶବ୍ଦରେ କହିଛନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟକନ୍ୟା ଦେବୀ କାଳିନ୍ଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ଯାହା ପାପ ନଶ୍ୱ କରେ। ଶତ ଶତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ଘିରା, ପ୍ଲକ୍ଷ ଜନ୍ମା, ପାପ ନଶ୍ୱ କରିଥିବା ସେ ତୀର୍ଥରେ, ହର ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୁପଦ ନାମକ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷ କଟିଗଲା, ଯେଉଁଠି ଭଗବାନ ବାହାରିଲେ ନାହିଁ। ତାରାମାନେ ତାଙ୍କର ନକ୍ଷତ୍ର ସହିତ ପୃଥିବୀରେ ପଡିଯିବା ଲାଗିଲେ। ମହାର୍ଷିମାନେ "ସମସ୍ତ ଜଗତର କ୍ଷେମ ହେଉ" ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ। ଏହା ଦେଖି ସେମାନେ କହିଲେ—"ଏହା କ'ଣ? ଲୋକମାନେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ, ସନ୍ଦେହ ଜନ୍ମ ହେଲା।" ସମସ୍ତଙ୍କୁ କଥାହେଲା—"ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀକୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଅ।" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସେମାନେ ମୁର ଶତ୍ରୁଙ୍କର ନିବାସକୁ ଗଲେ। ଦାନବ, ରାକ୍ଷସ କିମ୍ବା ରାଜା—ଏହା କିଏ ଥିଲା, ଏହିକଥା କହିବାକୁ ଚାହିଁଲେ। ଏବଂ କିପରି ବିଷ୍ଣୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ବଧ କଲେ, ଏହିକଥା ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଁଲେ। ଏହି କଥା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ପୁଣ୍ୟଦାୟକ ଏବଂ ପାପ ନଶ୍ୱ କରେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମ୍ନା ସ୍ଥିତି ଦେଖିଲେ। ସେ ଅଜୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।