ଏହି ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଶୁଣ, ହେ ଭ୍ରାମ୍ହଣ। ଅନ୍ୟର ଜନନୀଙ୍କୁ ଛୁଇଁବାଠାରୁ ଅସମର୍ଥ ହେବା ଉତ୍ତମ, ଏବଂ ଅନ୍ୟର ଧନକୁ ଉପଭୋଗ କରିବାଠାରୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ—ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଅନ୍ଧକ ଅପରାଧର ଭୟରେ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅଚଳ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନନ୍ଦୀ, ତାଙ୍କର ହାତରେ ଉଠାଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ସହ, ଶକ୍ତି ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇଲେ। ନନ୍ଦୀଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୀବ୍ର ଆଘାତ ପାଇ, ସେମାନେ ଭୟରେ ଦଶ ଦିଗକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ସଂଘର୍ଷରେ ଅନ୍ଧକ ନନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଗଦା ଦେଇ ଆଘାତ କରି, ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଦେଲେ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଭୟରେ ଶତରୂପା ଗୌରୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ଅସ୍ଥିର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାଲିଥାଏ, ସେପରି ଅନ୍ଧକ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲେ। ଏଠାରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହି ଚାରିଜଣ କେବେ ଠିକ୍ ଭାବେ ଦେଖିପାରିନଥିଲେ। ଗିରିଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ଧକ ସେଠାରେ ସତ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇପାରିନଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଅନ୍ଧକ ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ହେଲେ, ଯିଏ ଏକ ଶତ ଅସ୍ତ୍ର ସମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପତିତ ଦେଖି, ଶତରୂପା ରାତି ସମ ଅଲୋକିତ ହେଲେ। ଏଠାରେ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବ ନେତାମାନେ ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ପତିତ ଦେଖିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଆକ୍ରମଣର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଗଣପତି ଦୃଢ଼ ହୃଦୟରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ। ଗଣପତି ତୀବ୍ର ଶକ୍ତି ସହ ବଜ୍ର ଧାରଣ କରି, ମଘବନ୍ ପରି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦେଖାଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ରୂପମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହିଲେ, “ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଯାଅ। ତୁମେ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଅରଣ୍ୟରେ ବାସ କରିବ। ଗଛପାଲା ମଧ୍ୟରେ ଯାଅ, ପ୍ରତିକ୍ରମ କରି ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର।” ଏପରି ଦେଖି, ଅନ୍ଧକ ନିଜ ଶକ୍ତି ହାରିଯିବାରେ ତ୍ୱରିତ ତଳପାତାଳକୁ ପଳାଇଗଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ରେ ଗୌରୀଙ୍କ ଚିନ୍ତା ଏବଂ କାମବାଣର ଆଘାତ ଦ୍ୱାରା ରାତିରେ ଶୁଅନଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ କାମବଳ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆବେଶ କରିଥିଲା। ଏହି ଘଟଣା କିପରି ଘଟିଲା, ଅନ୍ଧକଙ୍କ ସହ କିପରି ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଏହି କଥା ମୋତେ କହ, ଏହି ଅନୁରୋଧ ହେଲା। ଏହି ଘଟଣା ପରେ ଅନ୍ଧକ ଅପ୍ରଭାଶାଳୀ ଓ ଶକ୍ତିହୀନ ଦେଖାଗଲେ। ତାପସ୍ୟା ପାଇଁ, ସେ ନିଜ ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରିଲେ। ପାହାଡ଼କୁ ରକ୍ଷକ ଭାବରେ ରଖି, ସେ ପୃଥିବୀରେ ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କ ନିତମ୍ବରେ ବଡ଼ ଶଂଖର ବେଳ୍ଟ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେ ଦିନେକୁ ଗଛ, ପାହାଡ଼ ଓ ନଦୀ ମଧ୍ୟରେ ରହିଥିଲେ। ଏବଂ ନବଶତ ବର୍ଷ ଧରି କେବଳ ବାୟୁ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବାରେ ଅଛିଲେ। ହିମବତ୍ ପର୍ବତର ଏକ ବିଶାଳ ଓ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରସ୍ଥର ଉପରେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କର ଜଟା ମଧ୍ୟରେ ଭୂମିରେ ବସି ଅଲୋକିତ ହେଲେ। ଏଠାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ପ୍ରମୁଖ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ—କେଦାର, ଯାହା ବିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏହି କେଦାର ସ୍ଥାନ ପୁଣ୍ୟ ବଢ଼ାଏ, ପାପ ନାଶ କରେ, ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁ ସଂଯମୀ ପୁରୁଷମାନେ ଏହି ତୀର୍ଥର ପାଣି ପିଇଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ହୃଦୟର କମଳରେ ନିଶ୍ଚିତ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଯିବ। ତାଙ୍କ ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ଷୟ ହେବ ନାହିଁ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୃତକମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେବେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଅବିନାଶୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। କେଦାର ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପବିତ୍ର କରେ, ଯେପରି ତ୍ରିନେତ୍ର ଭଗବାନ ନିଜେ କହିଛନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟକନ୍ୟା, ପାପନାଶିନୀ କାଳିନ୍ଦୀ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉତ୍ତମ, ଏହି ନଦୀ ଶତଶଃ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଦ୍ୱାରା ବେଷ୍ଟିତ, ପ୍ଲକ୍ଷ ଜନିତ, ପାପ ନାଶକ। ଏଠିରେ ହର ଜଳରେ ଦୃପଦ ନାମକ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରିଥିଲେ। ଏକ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ତଥାପି ପ୍ରଭୁ ବାହାରିଲେ ନାହିଁ। ଏପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦେଖି, ତାରାମଣ୍ଡଳ ସହିତ ତାରାମାନେ ଭୂମିରେ ଖସିପଡ଼ିଲେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଏଠି ଘଟିଲା।