ଏଠାରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ସେନା ସହିତ, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେମାନେ ଅଚାନକ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ମାତୃଗଣ ମଧ୍ୟ ତୀବ୍ରତାରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ରୁଦ୍ର ରୋଷେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଏମିତି ଧ୍ୱଂସ କଲେ, ଯେପରି ବୋଲି ଚାରାଇ ମାଲିକ ତାଙ୍କ ଜନ୍ତୁମାନେକୁ ବଧ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ହାତରେ କୁଠାର ନେଇ ସେ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ବଧ କଲେ। ତାଙ୍କ ମୁହଁ ବଡ଼ ଖୋଲି, ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ସମେତ ଉଛାଳିଦେଲେ। ରଥ ଓ ତାହାର ଅରୋହୀମାନେକୁ ଉଖିଁ ଏକ ବଡ଼ ସାଗରରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ସେମାନେକୁ ଏମିତି ଚାପିଦେଲେ, ଯେପରି ଏକ ମନ୍ତ୍ରୀ ରାଜାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ତାଙ୍କ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେକୁ ଦୁଇ ଭାଗ, ତିନି ଭାଗ ଓ ଅନେକ ଖଣ୍ଡରେ ବିଭକ୍ତ କରିଦେଲେ। ଏଠାଏଠି ମୃତଦେହ ଭଳି ଦାନୁଜମାନେର ଅନେକ ଅଂଶ ଚିତ୍ରାଯିବାକୁ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ଶୂରତା ସହିତ, ସେ ଦୈତ୍ୟ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ହାତୀ ସମେତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ଅଘ୍ନିବାଣ ବର୍ଷା କରି ପର୍ବତକୁ ଭୂମିକଳା କରନ୍ତି, ସେପରି ସେ ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ପୃଥିବୀରେ ଫେଲିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଗଦା ଘୁମାଇ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ତୀବ୍ର ଚୋଟ ଦେଇ ଦଳିଦେଲେ। ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଏକ ରଥ ଓ ତାହାର ଯୋଦ୍ଧାକୁ ଆଗୁନିରେ ପରିଣତ କରିଦେଲେ। ବଜ୍ରସମ ଘାତ ଦ୍ୱାରା ସେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଚୁର୍ମ୍ମାର କଲେ। ଦୈତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ଯାନ ଓ ପଶୁମାନେ ସହିତ ନଷ୍ଟ ହେଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ରୋଷାନ୍ତ ଦାନବମାନେକୁ ସେ ଚିରିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମହିଷାସୁର ଓ ତାରକ, ସେନାପତି, ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରୋଷେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଷୋଡ଼ଶାକ୍ଷ ତାଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ, ଶତଶୀର୍ଷ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତଳୱାର ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ବନ୍ଧୁଦତ୍ତ ତାଙ୍କ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଘାତ କଲେ। ଘାତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ମୈନାକ ପର୍ବତ ପରି ଅଚଳ ରହିଲେ। ଏକଚୂଡ଼ା ତାଙ୍କୁ ବଧ କଲେ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚିରିଦେଲେ। ଦୁଇ ଶୂରବୀର ଦଳକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟୋ ଅଚଳ ରହିଲେ। ତାଙ୍କୁ ହରାଇ, ସେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ କୁମାରଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଚକ୍ର ଉଠାଇ ଦାନୁପୁତ୍ରଙ୍କ ପଥରେ ବାଧା ଦେଲେ। ଏହିପରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦୁଇଁ ଯୋଦ୍ଧା ତୀବ୍ର ଓ ଦକ୍ଷତାର ସହିତ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ସୁକକ୍ରାକ୍ଷ ତାଙ୍କ ନିଜ ଚକ୍ର ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଦୈତ୍ୟମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ, "ହାୟ! ମହିଷାସୁର ବଧ ହେଲେ!" ରକ୍ତାକ୍ଷ ଶତମୁଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଚକ୍ରକୁ ଅଟକାଇଦେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏକ ସହଜ ବାଣ ଘାତରେ ଅଚଳ ହୋଇଗଲେ। ଏହା ଦେଖି ମକରାକ୍ଷ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିବା ସତ୍ତ୍ଵେ, ଗଦା ନେଇ ପଳାଇଗଲେ। ସେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗ ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଲଜ୍ଜାୟିତ ହେଲେ। ବାଣ ମଧ୍ୟ, ମକରନୟନଙ୍କ ଘାତରେ ହତ୍ପ୍ରଭ ହୋଇ ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାଳୱାର ଉଠାଇ ଦୈତ୍ୟ ଗଣନାୟକମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଦୌଡ଼ି ପଳାଇଲେ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରି ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସ୍କନ୍ଦ ତାଙ୍କ ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟ ଭେଦିଦେଲେ; ତାଙ୍କ ଜୀବନଶକ୍ତି ଭାଙ୍ଗି ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଛାଡ଼ି, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଜଣେ ଡିମାଚଳ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ଭୟରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଗୁହା ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଗଣମାନେ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରୁଥିଲେ। ପିଞ୍ଜରା ତିଆରି ପାଖି ପରେ ବସି, ସ୍କନ୍ଦ ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। କୈଳାସ ଛାଡ଼ି, ସେ ହିମାଚଳ ଓ ପରେ କ୍ରଉଞ୍ଚ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।